Με τον ορίζοντα των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας να παραμένει θολός, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η απόφαση της Λιθουανίας να κλείσει τα σύνορα με τη Λευκορωσία.
Ετσι αποκόπηκε κάθε χερσαία πρόσβαση της Ρωσίας στον θύλακα του Καλίνινγκραντ, με τη Βαλτική Θάλασσα να καθίσταται ΝΑΤΟϊκή λίμνη.
Ο,τι δεν κατάφεραν η Βρετανία και η Γαλλία στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου το 1853-56 φαίνεται να το πετυχαίνουν οι ΗΠΑ και σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ.
Τότε το Λονδίνο πίεζε την Πρωσία και τη Σουηδία να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο πολεμικών επιχειρήσεων κατά της Ρωσίας, χωρίς να βρει ανταπόκριση.
Σήμερα το Καλίνινγκραντ, που πρόβαλλε μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 σαν προκεχωρημένο φυλάκιο της Μόσχας στη Βορειοανατολική Ευρώπη ή και σαν οπλοστάσιο συμβατικών και πυρηνικών οπλικών συστημάτων, αντιμετωπίζεται από το ΝΑΤΟ ως εχθρική, αιχμάλωτη και περικυκλωμένη δύναμη.
Η Ρωσία, σχολιάζουν στην έδρα του ΝΑΤΟ, αυτοπαγιδεύτηκε, καθώς η Λιθουανία καλύπτεται από τις εγγυήσεις του άρθρου 5 του καταστατικού χάρτη της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Η διακοπή της χερσαίας πρόσβασης της Ρωσίας στο Καλίνινγκραντ είναι βέβαιο ότι θα περιπλέξει την ούτως η άλλως περιπεπλεγμένη διαπραγμάτευση του Κρεμλίνου με τον Λευκό Οίκο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Η έξωση της Ρωσίας από τη Βαλτική επιχειρείται σε μια στιγμή που μία από τις βαρύνουσας πτυχές της διμερούς διαπραγμάτευσης Πούτιν-Τραμπ αφορά την εκμετάλλευση της Αρκτικής.
Η πρόσβαση της Ρωσίας στη Βαλτική διασφαλίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα μετά την ήττα της Στοκχόλμης στον Πόλεμο του Βορρά αλλά και την προσάρτηση της Φινλανδίας το 1809, η οποία μέχρι τότε ανήκε στη Σουηδία.
Φινλανδία και Βαλτικές έγιναν ανεξάρτητες το 1918.
Μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου το 1945 η ΕΣΣΔ ανέκτησε τις τρεις Βαλτικές Χώρες και κατοχύρωσε ένα άτυπο βέτο σε όποιες επιλογές της Φινλανδίας έκρινε ότι συνιστούν απειλή για την ασφάλειά της.
Η υιοθέτηση του σοβιετικού μοντέλου διακυβέρνησης από την Πολωνία και την Ανατολική Γερμανία μετέτρεψαν μετά το 1945 τη Βαλτική σε σοβιετική λίμνη.
