Οταν ο Σόιμπλε το 1995 και ο Φίσερ το 2000 μιλούσαν για την περαιτέρω εμβάθυνση της Ε.Ε. είχαν ως σημείο αναφοράς μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων, με την πρώτη να παρέχει την εγγύηση της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης.
Η προθυμία της Γαλλίας και της Γερμανίας για περαιτέρω εμβάθυνση τερματίστηκε μετά το γαλλικό και το ολλανδικό «όχι» στη Συνταγματική Συνθήκη στα δημοψηφίσματα την άνοιξη του 2005.
Το άδοξο τέλος της εμβάθυνσης επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά όταν ξέσπασε η κρίση της ευρωζώνης την άνοιξη του 2010.
Το βραχυκύκλωμα της εμβάθυνσης ικανοποίησε καταρχάς τους Μπλερ-Γκόρντον-Μπράουν, αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ξέφρενο ευρωσκεπτικισμό που μία δεκαετία αργότερα θα οδηγούσε στο Brexit.
Τα παραπάνω πάγωσαν την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας όπως αυτή είχε κωδικοποιηθεί στη σύνοδο κορυφής του Ελσίνκι το 1999.
Το 2007, οι Μέρκελ-Σαρκοζί αποφάσισαν ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Ετσι, η περαιτέρω διεύρυνση πάγωσε και μαζί της σταδιακά εγκαταλείφθηκε η ομοφωνία στη λήψη αποφάσεων υπέρ της ενισχυμένης πλειοψηφίας.
Με τα παραπάνω δεδομένα η ίδρυση Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ενωσης με πρωτοβουλία του Μακρόν με στόχο τη συμμετοχή της Τουρκίας και της Βρετανίας στην αμυντική χειραφέτηση της Γηραιάς Ηπείρου είναι πρώτα από όλα παραδοχή του τέλους της διεύρυνσης και της εμβάθυνσης που θα αντικατασταθούν από χαλαρές συμμαχίες προθύμων.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα που επικρατεί στις γαλλογερμανικές σχέσεις, με το Βερολίνο να υπερτιμά τη γεωπολιτική αξία της Τουρκίας, οι φιλοδοξίες της οποίας στη Μεσόγειο συγκρούονται μία προς μία με τις αντίστοιχες της Γαλλίας.
Η Τουρκία στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή είναι μέρος του προβλήματος και όχι της επίλυσής του.
Μπορούμε να φανταστούμε μια νέα εμφύλια σύγκρουση στον Λίβανο ως ακόμα ένα πεδίο ακόμα μιας σύγκρουσης Γαλλίας – Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή;
