Διπλή σύγκρουση

Τρεις μεγάλοι του ΝΑΤΟ, Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία, κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν την προσπάθεια του Τραμπ για συνολική ειρήνευση στην Ουκρανία.

Την ίδια στιγμή η πρωτοβουλία Μακρόν για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους αναδεικνύει την απομόνωση του Ισραήλ καθώς μόνον οι ΗΠΑ του Τραμπ επιδεικνύουν ανοχή στις επιλογές του Νετανιάχου.

Συνολικά τα παραπάνω, που συμπίπτουν χρονικά με την ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όχι μόνο δεν δείχνουν ανασύνταξη της Δύσης με επικεφαλής τις ΗΠΑ του Τραμπ αλλά μια στρατηγική κακοφωνία χωρίς προηγούμενο.

Ολα δείχνουν μέχρι στιγμής ότι ο τραμπισμός με ή χωρίς τον Τραμπ θα έχει μέλλον στις ΗΠΑ καθώς έναν χρόνο πριν από τις κάλπες των ενδιάμεσων εκλογών του 2026 οι Δημοκρατικοί δεν έχουν συνέλθει από την εκλογική συντριβή του 2024.

Στην Ευρώπη ο αναθεωρητισμός του Πούτιν, η απειλή εξ Ανατολών, είναι μια προσπάθεια ανάσχεσης του τραμπισμού στο όνομα της σταθερότητας απέναντι στη δόλια Ρωσία.

Επιπλέον οι μεγάλες επενδύσεις στην άμυνα που αποφάσισε να χρηματοδοτήσει η Ε.Ε στοχεύουν στη χαλάρωση της μόνιμης δημοσιονομικής λιτότητας.

Τον χορό άνοιξε η Μελόνι στην Ιταλία με τη Λεπέν και την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στη Γαλλία και τη Γερμανία αντίστοιχα, ενώ με τον Φάρατζ η Βρετανία βρίσκεται στην αίθουσα αναμονής.

Με τα σημερινά δεδομένα ο τραμπισμός είναι πολύ πιθανό να έχει κατακτήσει την εξουσία σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις στα επόμενα χρόνια.

Μέχρι τότε δεν θα υπάρχουν προϋποθέσεις για επαναπροσδιορισμό της διατλαντικής σχέσης, με το ΝΑΤΟ να στεγάζει χώρες που θα αξιοποιούν τη ρωσική απειλή για να προωθήσουν ηγεμονικές ευρωπαϊκές φιλοδοξίες.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να τερματιστεί, αλλά τον ορίζοντα θα τον σκιάζει ο ψυχρός πόλεμος της Μόσχας με την Ε.Ε.