Είναι πλέον σαφές ότι η εξαγγελία της πολύμηνης στρατιωτικής επιχείρησης του Νετανιάχου στη Γάζα αντανακλά την έλλειψη στρατηγικής για το μέλλον μιας στενής λωρίδας γης που βρέχεται από τη Μεσόγειο και συνορεύει με την Αίγυπτο – και το Ισραήλ.
Οι πρόσφυγες του 1948 κατέφυγαν στα γειτονικά αραβικά κράτη, την Ιορδανία, τον Λίβανο και τη Συρία.
Σήμερα, η Χαμάς, που είναι το παλαιστινιακό παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, είναι στρατηγικών διαστάσεων απειλή για το στρατιωτικό καθεστώς Σίσι.
Αν δεν υπάρξει κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, τότε θα είναι θέμα χρόνου πότε θα αρχίσουν οι συγκρούσεις ανάμεσα στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και τις αιγυπτιακές δυνάμεις στη Χερσόνησο του Σινά.
Με άλλα λόγια, η απάλειψη της Γάζας από τον χάρτη υπάρχει κίνδυνος να αποσταθεροποιήσει την Αίγυπτο, αλλά και να αναζωπυρώσει ενδοαραβικές αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς.
Δύο από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της Χαμάς, η Τουρκία και το Κατάρ, βρίσκονται σε ανοιχτή στρατηγική αντιπαλότητα με τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της στην περιοχή του Κόλπου.
Ζήτημα χρόνου είναι η γενίκευση των συγκρούσεων στη Δυτική Οχθη, όπου είναι καθημερινές οι προκλήσεις σε βάρος των Παλαιστινίων από οπαδούς των ακροδεξιών θρησκευτικών κομμάτων.
Μέχρι τις 11.9.2001 η πολιτική των ΗΠΑ είχε ως προτεραιότητα την επίλυση του Παλαιστινιακού ως προαπαιτούμενου για μια συνολική περιφερειακή σταθεροποίηση.
Από τη διάσκεψη της Μαδρίτης, στα τέλη του 1991, μέχρι τη διάσκεψη της Τάμπα στις αρχές του 2001, οι ΗΠΑ στήριξαν συνολική εκκαθάριση εκκρεμοτήτων.
Η συνάντηση Κλίντον, Μπαράκ και Αραφάτ στην Τάμπα της Αιγύπτου τον Ιανουάριο του 2001, λίγες μέρες πριν από τη λήξη της θητείας του προέδρου των ΗΠΑ, ήταν το άδοξο τέλος μιας ενεργητικής εμπλοκής των ΗΠΑ που κράτησε μία δεκαετία.
Τα τρομοκρατικά πλήγματα στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον οδήγησαν σε στροφή 180 μοιρών στην πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Προτεραιότητα πλέον είχε η ανάδυση μιας νέας Μέσης Ανατολής με αλλαγές καθεστώτων και συνόρων.
