Κινδυνεύει η ενότητα της Δύσης, και πιο συγκεκριμένα η διατλαντική σχέση, από την προσπάθεια τερματισμού της σύγκρουσης στην Ουκρανία;
Μέχρι στιγμής ο Τραμπ δεν χάνει ευκαιρία να θέτει τον τερματισμό της σύγκρουσης ως επείγουσα προτεραιότητα. Ταυτόχρονα αντιμετωπίζει με κατανόηση τη θέση του Κρεμλίνου ότι πρέπει να αναζητηθεί συνολική και μόνιμη λύση και όχι να προκύψει μια παγωμένη σύγκρουση που θα περιορίζεται στην κατάπαυση του πυρός περιμένοντας καλύτερες μέρες για τη συνολική διευθέτηση.
Η σκληρή θέση του Μακρόν, την οποία προσυπογράφουν η Βρετανία, η Γερμανία και η Πολωνία, θα έχει αποτέλεσμα την κατάπαυση του πυρός και θα παρατείνει, άγνωστο για πόσο, την ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.) από τη μια μεριά και της Ρωσίας από την άλλη.
Η Γαλλία του Μακρόν χρειάζεται επειγόντως ένα αφήγημα που να νομιμοποιεί τον επανεξοπλισμό της Γηραιάς Ηπείρου. Το Παρίσι έχει την πρωτοβουλία της κλιμάκωσης, η οποία ξεκινά από την αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία και φτάνει στην προθυμία επέκτασης της πυρηνικής αποτροπής, με το γαλλικό πυρηνικό οπλοστάσιο να καλύπτει το σύνολο της Ε.Ε.
Η ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος της Ε.Ε. έχει ως προαπαιτούμενο την εγκατάλειψη της μόνιμης δημοσιονομικής λιτότητας από τη Γαλλία και τη Γερμανία, με τις πολεμικές βιομηχανίες να λειτουργούν ως η ατμομηχανή που θα οδηγήσει την Ευρώπη σε δυναμική ανάπτυξης.
Λίγο μετά την εκλογή του το φθινόπωρο του 2017, ο Μακρόν συμπύκνωσε την ευρωπαϊκή στρατηγική του σε δύο ομιλίες του, την πρώτη στην Πνύκα, στην Αθήνα, και τη δεύτερη στη Σορβόνη, όπου εστίαζε στη χαλάρωση της, υψηλού πολιτικού και κοινωνικού κόστους, άκαμπτης λιτότητας.
Ο παραπάνω στόχος εξυπηρετείται με μια ελεγχόμενη ένταση στις σχέσεις της με τη Ρωσία αλλά και με τις ΗΠΑ. Η εναλλαγή της καχυποψίας με τη συσπείρωση δεν είναι καινούργια στη διατλαντική σχέση. Η Ε.Ε. γνωρίζει ότι η σύγκρουση για την Ουκρανία με τις ΗΠΑ είναι μια οριοθετημένη διαφοροποίηση, με την πρόσδεση στον Αμερικανό φίλο να είναι μονόδρομος.
