Ευρωπαίοι και ΔουΝουΤούδες ψάχνουν τη φόρμουλα προκειμένου το Ταμείο να λάβει μέρος στο πρόγραμμα χωρίς όμως να υποχρεωθεί να παραβιάσει τις ιδρυτικές αρχές του, όπως το έπραξε στην πρώτη φάση «σωτηρίας» της Ελλάδας. Για να συμβεί αυτό, πρέπει το ελληνικό χρέος να χαρακτηριστεί βιώσιμο. Κομματάκι δύσκολο να γίνει με ορθολογικά οικονομικά κριτήρια.
Το κούρεμα, που είναι και η πιο σοβαρή λύση, έχει απορριφθεί από τους Ευρωπαίους γιατί τους χαλάει τη συνταγή, δημιουργεί προηγούμενο και επιπλέον δεν μπορούν να το «πουλήσουν» στους πολίτες των χωρών τους. Ετσι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις που στηρίζονται σε πληροφορίες έγκυρων, λόγω της πρόσβασής τους στα κέντρα ισχύος, μέσων ενημέρωσης (π.χ. «Σπίγκελ»), μελετώνται διάφορα κόλπα, σαν κι αυτά που κάνουν οι ταχυδακτυλουργοί στο τσίρκο.
Διάθεση για σύγκλιση υπάρχει και από τις δύο πλευρές. Το ΔΝΤ ως φαίνεται θα μπει στη διαδικασία, όχι όμως χωρίς ανταλλάγματα. Πρέπει κι αυτό να δικαιολογήσει την επιλογή του στα μέλη του, πολλά εκ των οποίων είχαν δυσφορήσει στο παρελθόν και εξακολουθούν να εκφράζουν αντιρρήσεις για την εμπλοκή του στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας με τους συγκεκριμένους όρους που προβλέπονται.
Τα ανταλλάγματα που θα ζητήσει το ΔΝΤ και πιθανότατα θα δώσουν οι Ευρωπαίοι είναι γνωστά και θα είναι βαριά για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Η εμμονή του ΔΝΤ εστιάζεται σε δύο μέτωπα: το ασφαλιστικό και τα εργασιακά. Αυτό έκανε όπου πήγε, με καταστροφικά για τους εργαζόμενους αποτελέσματα, αυτό προτίθεται να κάνει κι εδώ.
Το λογικό είναι να περιμένουμε ανάλογες θλιβερές επιδόσεις και στη χώρα μας αν περάσει η γραμμή του. Κι αν για το ασφαλιστικό τα περιθώρια είναι πολύ στενά, εξαιτίας της άθλιας κατάστασης στην οποία βρίσκεται το σύστημα -ας είναι καλά οι κυβερνήσεις του συναινετικού δικομματισμού-, στα εργασιακά οι ιδέες του ΔΝΤ είναι κατάφωρα μεροληπτικές ταξικά και αρκετά μακριά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι είναι αριστερή δεν είναι δυνατόν να τις υιοθετήσει, εκτός αν αποφασίσει να πουλήσει την ψυχή της στον διάβολο. Μπορεί να δεχτεί την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων; Μπορεί να δεχτεί την απαγόρευση (αυτό θα γίνει με τον συνδικαλιστικό νόμο που έχουν στο μυαλό τους οι ιθύνοντες του Ταμείου) της απεργίας; Μπορεί να δεχτεί τη μη επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων; Το «όχι» είναι η αυτονόητη απάντηση.
Ανάγωγα
Οταν ο Τσίπρας έβλεπε τον Πούτιν ή μιλούσε μαζί του στο τηλέφωνο, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας είχαν φρίξει και τον κατηγορούσαν ότι παραβίαζε την κοινή (;) ευρωπαϊκή πολιτική. Τώρα που επισκέφθηκε τον Πούτιν στη Μόσχα ο τέως πρόεδρος της Γαλλίας και κατά πάσα πιθανότητα ξανά υποψήφιος για το ύπατο αξίωμα της χώρας του, Νικολά Σαρκοζί, δεν είδαμε ανάλογες αντιδράσεις.
