Ποιος(α) στην ηγεσία της Ν.Δ. μετά τον Μητσοτάκη;

Υπόθεση εργασίας. Προκύπτει ξαφνικά θέμα ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία είτε γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το επιχείρημα της ανανέωσης αποφάσισε να αποσυρθεί από την πρώτη γραμμή της μαχόμενης πολιτικής (όχι πολύ πιθανή εκδοχή, γιατί οι γόνοι των δυναστειών πιστεύουν ότι είναι ισόβιοι και ότι έχουν καπαρώσει τη θέση για όσο καιρό έχουν τις δυνάμεις τους), είτε γιατί πηγαίνει κάπου αλλού, δηλαδή σε πρωτοκλασάτο πόστο στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία (σενάρια γι’ αυτή την περίπτωση έχουν κυκλοφορήσει και επιμένουν κι ας τα έχει διαψεύσει ο πρωθυπουργός). Αν συμβεί ένα από τα δύο, ποιοι(ες) θα διεκδικήσουν την κορυφαία θέση στη Νέα Δημοκρατία;

Ποιοι(ες) έχουν τα προσόντα και μπορούν να υπηρετήσουν στη συγκεκριμένη θέση, ποιοι(ες) θα επιχειρήσουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο κόμμα των ιδιοκτητών της χώρας; Δεν υπάρχει μέχρι τώρα εκδήλωση ενδιαφέροντος. Δημοσίως. Ιδιωτικώς γίνονται συζητήσεις, αλλά δεν ξεπερνούν τα όρια. Λογικό. Θα είναι άκαιρο στην παρούσα φάση, αφού η Ν.Δ είναι στην κυβέρνηση και η ανάπτυξη φιλολογίας περί διαδοχής χωρίς την έγκριση του αρχηγού θα προκαλέσει εσωτερικές τριβές που θα πλήξουν το καθεστώς. Θα είναι και επικίνδυνο, αφού ο σημερινός αρχηγός της Δεξιάς δεν αμφισβητείται επί της ουσίας. Οποιος τόλμησε να το κάνει τιμωρήθηκε παραδειγματικά. Ο Σαμαράς και ο Σαλμάς έχουν διαγραφεί.

Αν, πάντως, κρίνουμε από το εύρημα των δημοσκοπήσεων που καταγράφει τη δημοφιλία των κυβερνητικών στελεχών, φαίνεται ότι σταθερά στην πρώτη τριάδα πλασάρονται τρεις υπουργοί και στο ευρύτερο ακροατήριο και στις τάξεις των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Πρώτος και σε μεγάλη απόσταση ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας. Δεύτερος, αλλά πολύ πίσω, ο υπουργός Παιδείας Κυριάκος Πιερρακάκης. Τρίτος ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης. Οι λοιποί, έχουν δεν έχουν ηγετικές φιλοδοξίες, μπορούν δεν μπορούν να ανταποκριθούν, διαθέτουν δεν διαθέτουν ερείσματα στα οικονομικά κέντρα που πάντα είχαν λόγο στις διαδικασίες εκλογής προέδρου της Ν.Δ., είναι πολύ χαμηλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείεται κάποιος(α) εξ αυτών να κάνει την έκπληξη όταν έρθει η ώρα. Οι εκπλήξεις στην πολιτική δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Περίμενε για παράδειγμα κανείς να εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης; Κι όμως συνέβη, ασχέτως που δεν μακροημέρευσε. Το 2007, στη μάχη της διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, μπροστά στις δημοσκοπήσεις ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τελικώς οι πολίτες που προσήλθαν στις κομματικές κάλπες επέλεξαν τον γιο του ιδρυτή του Κινήματος, τον Γιώργο Παπανδρέου.

Και στη Νέα Δημοκρατία είχαμε αποτελέσματα που αιφνιδίασαν τους πάντες. Να θυμίσουμε ότι τη μάχη για την ηγεσία της παράταξης τον Νοέμβριο του 2009, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, την κέρδισε το αουτσάιντερ Σαμαράς και όχι το φαβορί Ντόρα Μπακογιάννη, λόγω της υποστήριξης που είχε (ανέλπιστα σε μεγάλο βαθμό και για τον ίδιο) από παράγοντες του κόμματος που δεν γούσταραν την οικογένεια Μητσοτάκη. Να θυμίσουμε επίσης ότι πρόεδρος της Ν.Δ. το 2016 εξελέγη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που στον πρώτο γύρο είδε την πλάτη του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αλλά χάρη στη βοήθεια που πήρε από τους Α. Σαμαρά, Αδωνι Γεωργιάδη, Απόστολο Τζιτζικώστα και, αξιοποιώντας την αδράνεια της καραμανλικής πτέρυγας, έκοψε αυτός το νήμα. Υπήρξε και ένα τεχνικό πρόβλημα στο σύστημα, αλλά δεν μάθαμε την αιτία που το προκάλεσε.

Από τους τρεις λοιπόν που φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις της δημοφιλίας, ο Νίκος Δένδιας είναι γέννημα-θρέμμα της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι γέννημα-θρέμμα του ΠΑΣΟΚ, ο Αδωνις Γεωργιάδης είναι γέννημα-θρέμμα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Αν μετρούσε μόνο αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει το προβάδισμα ο Νίκος Δένδιας. Γιατί οι οπαδοί του κόμματος που θα πάνε στις κάλπες να προτιμήσουν τους επήλυδες και όχι τον αυτόχθονα;

Ωστόσο, αυτό το προσόν από μόνο του δεν φτάνει. Θα παίξουν ρόλο η συγκυρία, οι συμμαχίες των υποψηφίων με κορυφαία στελέχη που έχουν ερείσματα στη βάση, οι παρεμβάσεις της οικονομικής ολιγαρχίας και της μιντιακής ελίτ, η επιρροή που θα έχουν στους ψηφοφόρους του κόμματος εκείνη την περίοδο οι Καραμανλής – Σαμαράς και βεβαίως η επιθυμία του… απερχόμενου αρχηγού. Θα δώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης το δαχτυλίδι σε κάποιον, όπως έκανε ο Σημίτης με τον Γιώργο Παπανδρέου; Κίνηση υψηλού ρίσκου. Διατρέχει τον κίνδυνο να εκτεθεί. Θα αφήσει το παιχνίδι να εξελιχθεί χωρίς τη δική του εμπλοκή; Θα ζητήσει ανταλλάγματα για να μην πληγεί η εικόνα του από τον επόμενο αρχηγό;

Ανάγωγα

Μέρες που είναι, επιτρέψτε μου να ακυρώσω τον τίτλο της στήλης και να σας προτείνω πέντε βιβλία που νομίζω πως πρέπει να διαβάσετε. Τα τρία είναι πολιτικά, γραμμένα από φίλους και συνεργάτες της «Εφημερίδας των Συντακτών», τα δύο είναι ποιητικές συλλογές: «Περιπλανήσεις στην επικράτεια των ιδεών» του Θανάση Γιαλκέτση από τις εκδόσεις Πόλις. «Φαντάσματα του (αντι)κομμουνισμού» του Κύρκου Δοξιάδη από τις εκδόσεις Τόπος. «Αρης Βελουχιώτης, ο πρώτος του αγώνα» του Βαγγέλη Σακκάτου από τις εκδόσεις Εργατική Πάλη. «Τα μαγικά περάσματα» της Στέλλας Χρηστίδου από τις εκδόσεις Αρμός. «Θεώρημα αποσυνάγωγου» του Ανδρέα Βεργιόπουλου από τις εκδόσεις Μελάνι