Πέντε «όχι» και ένα «ναι»

Πέντε όχι από τον επικεφαλής της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση στην ομιλία του στο ιδρυτικό συνέδριο.

Όχι στον παρηκμασμένο και τοξικό ΣΥΡΙΖΑ. Όχι στο ΠΑΣΟΚ που δεν πρόκειται για μια δυναμική σοσιαλδημοκρατία που ψάχνεται στα αριστερά της, αλλά για μια δύναμη που επενδύει σε μια απροσδιόριστη πολιτική του μέσου όρου και αναβαθμίζει στελέχη που αδημονούν να συμμετάσχουν σ’ έναν κυβερνητικό συνασπισμό με τη Νέα Δημοκρατία (περίπτωση Άννας Διαμαντοπούλου). Όχι στο ΚΚΕ που επιμένει στον συντηρητισμό, έχει επιλέξει την εθνική απομόνωση, αποστρέφεται τον πολιτικό διάλογο και την κοινή δράση. Όχι σε προσωποπαγή σχήματα του εύκολου εντυπωσιασμού που παράγουν θόρυβο, αλλά μηδενική ουσία (φωτογραφίζει την Πλεύση Ελευθερίας). Όχι στους σχηματισμούς της Αριστεράς που μέσα στο αυτοδικαιωτικό αφήγημα τους έχουν αναγάγει σε μέγιστο εχθρό τους τη Νέα Αριστερά (αιχμή για το ΜέΡΑ 25 και τη Λαϊκή Ενότητα).

Ναι όμως από τον κ. Χαρίτση σ’ ένα λαϊκό μέτωπο σαν κι αυτό της Γαλλίας. Σήμερα, όπως είπε, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Τέτοιες προϋποθέσεις δεν υπήρχαν ούτε στη Γαλλία λίγο πριν από τη συγκρότηση του λαϊκού μετώπου. Τα κόμματα που ενεπλάκησαν στην υπόθεση τσακώνονταν σε καθημερινή βάση ακόμη και για ψύλλου πήδημα. Καχυποψία, δίκες προθέσεων και όλα τα συναφή.

Ωστόσο αποφάσισαν να παραμερίσουν τις διαφορές τους-κάποιες σοβαρές, κάποιες ήσσονος σημασίας- για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, δηλαδή τον μακρονισμό και την Άκρα Δεξιά. Αντέχουν παρά τις προβλέψεις ότι γρήγορα θα διαλυθούν. Στην Ελλάδα θα γίνει μια προσπάθεια; Κοινός εχθρός υπάρχει. Είναι το σύστημα Μητσοτάκη.

Προθυμία για να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους οι υποψήφιοι εταίροι υπάρχει; Δεν το βλέπουμε για την ώρα.