Κάποτε ήταν κόμματα εξουσίας

Μέχρι τώρα η εσωκομματική συζήτηση στο ΠΑΣΟΚ για την αρχηγία του κόμματος δεν είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε μέρα και ένα νέο περιστατικό, κάθε μέρα και μια αντιπαράθεση, κάθε μέρα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Τα στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (θέση που απειλείται) κάνουν ό,τι μπορούν για να κερδίσουν αρνητική δημοσιότητα.

Οπως δείχνουν τα πράγματα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να φύγει από το προσκήνιο όποια κι αν είναι η έκβαση της εσωκομματικής μάχης, όποτε κι αν υπάρξει ένα αποτέλεσμα. Κρίνεται το μέλλον του, η ύπαρξή του με τον έναν ή τον άλλο τίτλο, με τον έναν ή τον άλλο πρόεδρο. Και τέτοιου τύπου αναμετρήσεις, που έχουν χαρακτηριστικά εμφυλίου, σπανίως, για να μην πω ποτέ, καταλήγουν είτε σε εκεχειρία χωρίς ηττημένους είτε σε μαχητική συνύπαρξη των τάσεων, των φραξιών, των φατριών. Συνήθως έχουμε ρήξη, δηλαδή διάσπαση ή στην καλύτερη περίπτωση συρρίκνωση με αποχωρήσεις και παραιτήσεις. Για τον κ. Κασσελάκη φρένο τού βάζει όποτε επιχειρεί να αλλάξει τα πράγματα ένα αδίστακτο γραφειοκρατικό σύστημα. Για τους αντιπάλους του όλων των αποχρώσεων, ο κ. Κασσελάκης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της συγκυρίας. Συνεπώς το χάσμα είναι αγεφύρωτο.

Στο ΠΑΣΟΚ προσπαθούν οι υποψήφιοι με περιοδείες, χωρίς για την ώρα πυκνό ακροατήριο όπως φαίνεται στις τηλεοπτικές οθόνες, με συνεντεύξεις και με παρεμβάσεις εφ’ όλης της πασοκικής και όχι μόνο ύλης να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των ψηφοφόρων του κόμματος, αλλά και ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας. Οχι με μεγάλη επιτυχία. Ομως η κατάσταση θα αλλάξει όσο πλησιάζουμε στη μέρα της εκλογής. Δεν υπάρχει περίπτωση ο διάλογος να γίνει σε ήπιο επίπεδο. Ηδη έχουμε κάποια κρούσματα που μας προετοιμάζουν για κλιμάκωση της αντιπαράθεσης. Ο πρόεδρος του κόμματος Νίκος Ανδρουλάκης επιτέθηκε ξανά στα μεγαλοστελέχη που έκλαιγαν υποκριτικά για το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ το βράδυ των ευρωεκλογών, ενώ θα έπρεπε να είναι στη γωνία και να απολογούνται οι κυβερνητικοί παράγοντες, και επιμένει στην πρότασή του να δεσμευτούν οι υποψήφιοι ότι στις επόμενες εκλογές όλοι (ες) θα είναι στις λίστες του κόμματος. Κάτι φοβάται ο κ. Ανδρουλάκης ή κάτι υποψιάζεται και γι’ αυτό επαναφέρει την πρότασή του και θα συνεχίσει να το κάνει όσο δεν βρίσκει ανταπόκριση.

Ο Χάρης Δούκας υποστηρίζει ότι με αυτόν αρχηγό το ΠΑΣΟΚ θα βρει τον δρόμο του και σύντομα θα γίνει ο δεσπόζων πόλος στη λεγόμενη προοδευτική παράταξη, ενώ καταγγέλλει όσους ξαφνικά έβαλαν θέμα για την υποψηφιότητά του επικαλούμενοι το καταστατικό που έχει ασυμβίβαστα. Ο Παύλος Γερουλάνος έκανε μια δήλωση που έχει μπόλικα υπονοούμενα. «Εμένα δεν με κρατάει κανένας», είπε χωρίς να δώσει διευκρινίσεις. Πιστεύει ότι κάποιος ή κάποια εκ των συνυποψηφίων του είναι αιχμάλωτος συμφερόντων ή σκοτεινών κύκλων; Ο κ. Κατρίνης κατήγγειλε σχέδιο χειραγώγησης των μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ μέσω των δημοσκοπήσεων. Η κ. Γιαννακοπούλου δήλωσε ότι ο Ανδρουλάκης διοικεί το κόμμα με δύο κολλητούς του. Δεν τους ονομάτισε.

Η ΑΝΝΑ Διαμαντοπούλου προσπαθεί να βγάλει από πάνω της τη ρετσινιά ότι, αν κερδίσει αυτή, το ΠΑΣΟΚ θα γίνει δεκανίκι ή πατερίτσα της Νέας Δημοκρατίας. Τη δηλητηριώδη αυτή άποψη διακινούν στελέχη του κόμματος που υποστηρίζουν άλλους υποψηφίους. Για το θέμα της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων καθαρή θέση υπέρ του διαλόγου έχουν πάρει ο Χάρης Δούκας και ο Μιχ. Κατρίνης, ενώ οι υπόλοιποι (ες) έχουν μέχρι τώρα αφήσει το επίμαχο ζήτημα έξω από την καμπάνια τους. Ισως γιατί, όπως προκύπτει από ορισμένες δημοσκοπήσεις, η πλειονότητα των μελών και των φίλων του ΠΑΣΟΚ δεν τη θέλει. Μάλλον επειδή φαντασιώνεται ότι μπορεί το ΠΑΣΟΚ να γίνει ξανά κόμμα εξουσίας.

Ανάγωγα

Επιδόματα, ξανά επιδόματα, συνεχώς επιδόματα. Ο καπιταλισμός της απληστίας δεν αντιμετωπίζεται έτσι. Ομως για τον αρχηγό του κόμματος των ιδιοκτητών της χώρας η απληστία του οικονομικού κατεστημένου είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων.