Αν σήμερα οι Σοσιαλιστές κυβερνούν την Ισπανία και ουδείς αμφισβητεί ότι θα είναι για το ορατό μέλλον ένας από τους δύο πόλους της πολιτικής σκηνής της χώρας, σε μεγάλο βαθμό το οφείλουν στον πρωθυπουργό και ηγέτη του κόμματος, τον Σάντσεθ.
Αν είχε ακούσει τους προκατόχους του, Γκονσάλες και Θαπατέρο, ο Σάντσεθ θα είχε συγκροτήσει κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού με το Λαϊκό Κόμμα, με τους ετερόκλητους Podemos να αναδεικνύονται αξιωματική αντιπολίτευση.
Την ώρα που οι Σοσιαλιστές στη Μαδρίτη απέφυγαν την κεντρώα παγίδα, ο Ολάντ στο Παρίσι επένδυσε τα πάντα στην κεντρώα μετάλλαξη των Σοσιαλιστών.
Ετσι, γεννήθηκε ο μακρονισμός ως σχέδιο Β´ του Ολάντ, που θα εξασφάλιζε τη μακροβιότητα του Κέντρου.
Οι προσεγγίσεις Σάντσεθ και Ολάντ είναι παρούσες στη μετεκλογική διαπραγμάτευση του Λαϊκού Μετώπου με τον Μακρόν για τη συγκρότηση κυβέρνησης.
Υπάρχουν οι προϋποθέσεις συγκρότησης Μεγάλου Συνασπισμού στη Γαλλία ανάμεσα στο Λαϊκό Μέτωπο, χωρίς τον Μελανσόν και την παράταξη του Μακρόν;
Η κεντρώα σύνθεση δοκιμάστηκε αμέσως μετά την εκλογή Μακρόν το 2017, με πρώτο βήμα την απορρόφηση της συντριπτικής πλειοψηφίας της εκλογικής βάσης των Σοσιαλιστών και δεύτερο βήμα την εξαέρωση των Ρεπουμπλικανών που εκπροσωπούσαν την γκολική Δεξιά.
Η στρατηγική Μακρόν προκαλεί σύγχυση καθώς ο όποιος ρεαλισμός του αναγεννηθέντος εκ της τέφρας του Σοσιαλιστικού Κόμματος θα οριοθετήσει την ικανότητά του να διεμβολίσει την εκλογική βάση της Ανυπότακτης Γαλλίας.
Η Ισπανία είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα όπου η προάσπιση της ταυτότητας των Σοσιαλιστών σταθεροποίησε τη χώρα και το διπολικό πολιτικό σύστημα που είχε ως σημείο αναφοράς την εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία.
Της Ισπανίας και της Γαλλίας προηγήθηκε η Ιταλία την περίοδο 2014-16 με πρωθυπουργό τον Ρέντσι, που προσπάθησε να χαράξει μια κεντρώα γραμμή πλεύσης η οποία παρέπεμπε στην κυβέρνηση τεχνοκρατών του Μόντι, η οποία τον Νοέμβριο του 2011 αντικατέστησε τον Μπερλουσκόνι που παραιτήθηκε μετά τη δημόσια αποδοκιμασία του από τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί.
Το ερώτημα που τίθεται για τη Σοσιαλδημοκρατία-Κεντροαριστερά είναι υπαρξιακό: πώς μπορεί να αφομοιώσει τη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας με την κυβερνητική διαχειριστική αξιοπιστία.
