Με την, 24χρονη τότε, δασκάλα Αντέλ Ζιραντό είχαμε γνωριστεί το 1993 στο Μονακό ,παραμονές άφιξης της αποστολής του Ολυμπιακού στο πριγκιπάτο για το παιχνίδι με την ομάδα-εκπρόσωπο της τοπικής χλιδής… Το ερέθισμα της επικοινωνίας τότε και τώρα; Το ίδιο! Την θυμόμαστε τότε μαζί με τα παιδιά της σχολικής τάξης να έχουν έρθει στο γήπεδο λίγη ώρα πριν από την έναρξη του παιχνιδιού με αποστολή της αρχικά την καταγραφή και αμέσως μετά την ανάλυση προς τους μαθητές «των αιτιών ταύτισης του ανώνυμου πλήθους με τους διάσημους ποδοσφαιριστές, γενικότερα με τα δημόσια πρόσωπα».
Τώρα; Οι «αντιδράσεις κυριαρχίας των οπαδών της Παρί Σεν Ζερμέν πάνω στον Κιλιάν Μπαμπέ στο τελευταίο παιχνίδι του με αντίπαλο την Τουλούζ πριν αποχαιρετίσει την ομάδα τους για να συνεχίσει την καριέρα του, το πιθανότερο στην Ρεάλ».Ώριμη, 55χρονη δασκάλα πλέον, μας εξήγησε γιατί η «πάγια συμπεριφορά-ταύτιση οπαδών-πολιτών με τους αθλητές-σταρ έχει μεγιστοποιηθεί στην εποχή μας»: «Η εποχή μας, ναι της ψηφιακής πραγματικότητας η οποία απλοποίησε την καθημερινότητα, κρύβει-συχνά γεννά η ίδια φόβο στον πολίτη των ημερών μας ,ισότιμο με περιόδους πολέμου στο παρελθόν! Το «εμείς» στις μέρες μας ,η αλληλεγγύη, διαταράσσεται με την αποθέωση του «εγώ» και έκθαμβος ο μέσος άνθρωπος ψάχνει καταστάσεις και πρόσωπα όπου θα καταφύγει για να εκτονώσει την ίδια αίσθηση. Μεταξύ άλλων και θαυματοποιούς με μπάλα όπως ο Μπαμπέ! Δεν αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι οπαδοί-πολίτες πως η αιτία των αντιδράσεων τους είναι αυτή, υποκύπτουν όμως με την αυταπάτη της προσωπικής λύτρωσης…».
