Ψηφιακή εξεταστική, γιούπι!

«Τελικά θα δώσουμε διαδικτυακά τις εξετάσεις! Έχω σίγουρα δυο 10άρια. Θα σκίσει η μάνα μου!» έλεγε περιχαρής ένας φοιτητής Νομικής με μητέρα δικηγόρο σε μεγάλη εταιρία. Δίπλα του, η μητέρα που χαμογελούσε και παραδίπλα η συνάδελφος της μητέρας. Όχι τόσο χαρούμενη. Σκεφτόταν το δικό της παιδί, φοιτητής σε Πολυτεχνική σχολή (η οποία αποφάσισε, επίσης, διαδικτυακή εξέταση), που της είχε πει λίγο νωρίτερα στο τηλέφωνο: «Οι περισσότεροι θα γράψουν πολύ καλύτερα από εμένα. Θα έχουν βοήθεια. Εγώ δεν ξέρω κανέναν». 

Έτσι, θα σωθεί η εξεταστική; με ρωτούσε η ίδια λίγες ώρες αργότερα. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα, την περίπτωση μιας άλλης φιλικής οικογένειας που έχει κόρη φοιτήτρια σ’ ένα πολύ καλό Πανεπιστήμιο του εξωτερικού (όχι πολύ μακριά) και είχε την ευκαιρία, επί covid, να διαπιστώσει τις προϋποθέσεις του Ιδρύματος για τη διασφάλιση του αδιάβλητου των διαδικτυακών εξετάσεων. Η κόρη τους είχε επιστρέψει στην Ελλάδα.

Όπως μου έλεγαν, λοιπόν, οι τεχνολογικές υποδομές ήταν πολύ προηγμένες και εξασφάλιζαν άριστη λειτουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας (zoom) του Ιδρύματος. Όσο για τις συνθήκες κατά τη διεξαγωγή της εξέτασης, ξεπέρασε τη φαντασία τους. Όλα ήταν μελετημένα μέχρι λεπτομέρειας. Πρώτα απ’ όλα είχε οριστεί ένας επιτηρητής ανά φοιτητή (!) ενώ οι οδηγίες προς τους εξεταζόμενους ήταν ακριβείς και αυστηρές. Οι εξεταζόμενοι έπρεπε να βρίσκονται σ’ ένα κλειστό δωμάτιο, να κάθονται στο γραφείο τους, να έχουν απέναντί τους (στο pc) κάμερα με ευρυγώνιο φακό, να τη γυρίσουν σε όλο τον χώρο πριν από την εξέταση, ώστε να έχει εικόνα (και ήχο φυσικά) ο επιτηρητής, και μετά να την επαναφέρουν σε θέση που να καλύπτει μεγάλο πεδίο. Τόσο μεγάλο που να φαίνεται ο εξεταζόμενος, τα χέρια που γράφουν, το γραπτό και όλη η επιφάνεια του γραφείου.

Και όλα αυτά χωρίς άγχος και χωρίς καμία αμφιβολία για τη «σωτηρία» της εξεταστικής.