Γιατί τώρα η δήλωση του «φίρερ»;

Πρόκληση πρώτου μεγέθους αποτελεί η δημόσια ομολογία του Νίκου Μιχαλολιάκου περί ανάληψης της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα δύο ημέρες πριν από τις εκλογές και μία ημέρα πριν από τις επετειακές εκδηλώσεις του δημοκρατικού και αντιφασιστικού κινήματος για τα δύο χρόνια από το θλιβερό γεγονός.

Η δήλωση του «φίρερ» έρχεται σ’ ένα ρευστό πολιτικό σκηνικό, στο οποίο κυριαρχούν σε μεγάλο βαθμό ο προβληματισμός για τις μετεκλογικές εξελίξεις και η ανησυχία μεγάλου μέρους του πληθυσμού για το αύριο, δεδομένης της υποχρέωσης να εφαρμοστεί η νέα συμφωνία με τους δανειστές, με όλες τις δυσμενείς συνέπειες. Σ’ αυτή τη συγκυρία, στην οποία αθροίζεται και η ανάγκη αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, προκαλεί εύλογα ερωτήματα η επιλογή Μιχαλολιάκου να προβεί στη συγκεκριμένη κίνηση.

Πέραν των στοχεύσεων της ηγεσίας της ναζιστικής οργάνωσης με ορίζοντα το εσωτερικό της και τις σχετικές ισορροπίες, εξ αντικειμένου η ομολογία αυτή απευθύνεται και στον σκληρό πυρήνα των μελών και οπαδών της, αλλά και στον ευρύτερο ακροδεξιό-εθνικιστικό χώρο, την ηγεμονία στον οποίο θέλει να εδραιώσει η Χρυσή Αυγή.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι συζητήσεις για τις μετεκλογικές συνεργασίες βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και αρκετές δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Χ.Α. στην τρίτη θέση, η προεκλογική προειδοποίηση του Αλέξη Τσίπρα ότι ένας «μεγάλος συνασπισμός» θα καθιστούσε ουσιαστικά τους ναζιστές του Ν. Μιχαλολιάκου αξιωματική αντιπολίτευση γίνεται κάτι περισσότερο από υποθετικό σενάριο. Το ερώτημα είναι φυσικά εάν η αναγνώριση ότι η Χ.Α. επωάζει δολοφόνους μπορεί να αποδώσει πολιτικά οφέλη και να διευρύνει το ακροατήριό της.

Παράλληλα, δεδομένης της δυσκολίας εφαρμογής του τρίτου μνημονίου, των αναμενόμενων κοινωνικών αντιδράσεων και της πόλωσης που ενδεχομένως θα ενταθεί, η Χρυσή Αυγή είναι πιθανό να πλασάρεται στους εργοδότες και στους «νοικοκυραίους» ως ένας «αξιόπιστος» φραγμός σε όποιο αριστερό κίνημα αντίστασης αναπτυχθεί.

Το δολοφονικό χτύπημα στον αντιφασίστα Παύλο Φύσσα είχε σίγουρα και ένα συμβολικό περιεχόμενο. Αλλωστε, ο κ. Μιχαλολιάκος παραδέχτηκε στην ίδια συνέντευξη ότι τα μέλη του συμμετείχαν σε «κάποια επεισόδια», χωρίς, όπως είπε, να έχουν την αποκλειστική ευθύνη. Δεδομένης όμως της δράσης των ταγμάτων εφόδου ως μονάδων καταστολής ή αντιμετώπισης διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, πολλές φορές σε αγαστή σύμπνοια με την αστυνομία, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι έχει την «τεχνογνωσία» για να παίξει αυτόν τον ρόλο.

Το στίγμα της στάσης μεγάλου μέρους του πληθυσμού στο θέμα της αρωγής προς τους πρόσφυγες είναι οπωσδήποτε η αλληλεγγύη και η στήριξη, όμως δεν παύει να υπάρχει η πολιτική σπέκουλα από τις συντηρητικές δυνάμεις του τόπου, αρχής γενομένης από τη Ν.Δ., με αναφορές περί «λαθρομεταναστών», «υγειονομικών κινδύνων» και «κινδύνων για την ασφάλεια της χώρας». Εκεί η Χ.Α. παίζει στο γήπεδό της και ψαρεύει στα θολά νερά του φόβου και της εύλογης αγωνίας των πολιτών.

Ενα τελευταίο ερώτημα, όχι από άποψη σπουδαιότητας, είναι τι θα πράξουν τώρα οι ήδη ψηφοφόροι της ναζιστικής οργάνωσης, καθώς η κυνική ομολογία του αρχηγού της απογυμνώνει κάθε επιχείρημα ότι κάποιοι παρασύρθηκαν ή δεν γνώριζαν τι ακριβώς εκπροσωπεί το κόμμα που ψηφίζουν. Οπως έγραψαν αντιφασίστες σε μια πικέτα, ο Φύσσας δεν δολοφονήθηκε με δύο μαχαιριές, αλλά με 426.025, όσες δηλαδή οι ψήφοι που πήρε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου του 2012.