Οταν ο Αλέξης Τσίπρας στο Ζάππειο γνωστοποιούσε την απόφασή του να παραιτηθεί εισηγούμενος την «άμεση προσφυγή στις σχετικές διαδικασίες», προφανώς κατανοούσε πλήρως ότι, προκειμένου να βρει τον νέο βηματισμό του το κόμμα, προέχει η άμεση ανάδειξη του νέου προέδρου.
Για τον λόγο αυτόν, έσπευσε να δηλώσει ότι ο ίδιος δεν θα είναι υποψήφιος. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η -με μεγάλη πλειοψηφία- απόφαση της μαραθώνιας συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ (2.7), που όρισε ότι το Διαρκές Συνέδριο θα διεξαχθεί τον Αύγουστο, η εκλογή προέδρου αρχές Σεπτεμβρίου και, σε κάθε περίπτωση, πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και το νέο Συνέδριο τον Νοέμβριο.
Είναι δεδομένο ότι έπειτα από παρόμοιες ήττες, όχι μόνο της Αριστεράς που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα μπαίνουν σε διαδικασίες αναστοχασμού, όμως, πριν από όλα, σπεύδουν να επιλέξουν τον νέο αρχηγό τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φοβάται τον ανοιχτό διάλογο ούτε προσπαθεί να καλύψει με τεχνητές σιωπές και «αποκρυφισμό» τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και τις εντάσεις. Είναι όμως επίσης δεδομένο ότι ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο πολιτικός αντίπαλος της Ν.Δ., βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο εκείνων που θέλουν να «τελειώνουν» με τη «δυσάρεστη παρένθεση» και σπεύδουν να εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο τις διαφωνίες, τις εντάσεις και τις συγκρούσεις απόψεων.
Από την πρώτη στιγμή ξεκίνησαν, λοιπόν, όπως ήταν φυσικό, τα σενάρια της επόμενης ημέρας. Διαρροές, πληροφορίες, εκτιμήσεις και, κυρίως, αναφορές στα πρόσωπα που ενδέχεται να είναι υποψήφιοι καταγράφονται στα φιλικά και μη φιλικά ΜΜΕ, με βάση τις απόψεις τού κάθε σχολιαστή και του κάθε Μέσου. Από την Κυριακή, ξεκίνησε νέος κύκλος δημοσιευμάτων με ερωτηματικά για το αν τελικά θα γίνουν όλα έτσι όπως τα αποφάσισε η Π.Γ. ή αν κάποια στελέχη ή τάσεις άλλαξαν στο μεταξύ άποψη και ετοιμάζονται να θέσουν το θέμα στη σημερινή συνεδρίαση και στη συνέχεια να προτείνουν στην Κ.Ε. διαφορετικούς χρόνους σε ό,τι αφορά την εκλογή προέδρου του κόμματος.
Τα περισσότερα παλιά αλλά και νεότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως τα μέλη και οι ψηφοφόροι του επιθυμούν την ταχύτητα στις διαδικασίες εκλογής, έτσι ώστε να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος που μοιραία ωφελεί τον βασικό πολιτικό αντίπαλο και τις επιδιώξεις του. Αυτή, εξάλλου, ήταν και η προτροπή του Αλέξη Τσίπρα στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του. Δεδομένου δε ότι τα προβεβλημένα στελέχη που μπορούν «να τραβήξουν το κάρο» είναι πλέον συγκεκριμένα, δύσκολα φαντάζεται κάποιος ποιον και σε τι θα ωφελήσει μια ξαφνική πρόταση καθυστερήσεων, αν φυσικά ισχύουν οι διαρροές.
