Η καθ’ όλα άξια ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια Συραγώ Τσιάρα ανακοινώθηκε ότι ορίζεται διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη. Οχι έπειτα από πρόσκληση ενδιαφέροντος. Απευθείας από την υπουργό Πολιτισμού.
Να θυμηθούμε τι έλεγε η ίδια υπουργός όταν (αρχές Οκτωβρίου 2021) επελέγη ύστερα από διαγωνισμό ο Γιάννης Μόσχος για το Εθνικό Θέατρο; «Η αποδοχή, σήμερα, της εισήγησης της Ειδικής Επιτροπής Αξιoλόγησης και Επιλογής για την ανάδειξη του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου της χώρας μας σηματοδοτεί μια νέα εποχή για τους κρατικούς Πολιτιστικούς Οργανισμούς. Μία ακόμη προγραμματική μας δήλωση υλοποιείται με τρόπο υποδειγματικό. Το παράδειγμα και την πρακτική που εγκαινιάσαμε με το Εθνικό Θέατρο, ακολουθούμε πλέον και για τους άλλους φορείς. Ο Γιάννης Μόσχος ανεδείχθη μέσα από μια απόλυτα διαφανή, δημοκρατική και αξιοκρατική διαδικασία». Αυτά έλεγε η υπουργός.
Η αλήθεια είναι ότι στα απόνερα της υπόθεσης Λιγνάδη το ΥΠΠΟ είχε καταθέσει τον Απρίλιο του 2021 τροπολογία για την αναμόρφωση της διαδικασίας επιλογής και διορισμού καλλιτεχνικών διευθυντών στο Εθνικό Θέατρο και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η τροπολογία προέβλεπε α) την πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος, ύστερα από έγκρισή της από τον υπουργό Πολιτισμού, β) τη συγκρότηση με Υ.Α. Ειδικής Επιτροπής Αξιολόγησης και Επιλογής από προσωπικότητες της ημεδαπής ή της αλλοδαπής αναγνωρισμένου κύρους ή συμβολής στον χώρο του θεάτρου για την αξιολόγηση των υποψηφίων και την έκδοση σχετικού γνωμοδοτικού πρακτικού. Η διαδικασία εφαρμόστηκε πιλοτικά στο Εθνικό Θέατρο και ύστερα στο ΚΘΒΕ φέρνοντας την ανάδειξη δύο διευθυντών πράγματι έπειτα από «μια απόλυτα διαφανή, δημοκρατική και αξιοκρατική διαδικασία». Οι ίδιοι ανέλαβαν «θωρακισμένοι» με μία επιπλέον ιδιότητα.
Δεκατέσσερις μήνες μετά, ο θάνατος της κ. Λαμπράκη δεν μπορεί να αιφνιδίασε το ΥΠΠΟ ως προς το σκέλος του μέλλοντος της διεύθυνσης της Πινακοθήκης αφού η 6η θητεία της εκλιπούσας έληγε ούτως ή άλλως τώρα.
Οπως και να έχει, έπειτα από 30 χρόνια διεύθυνσης της κ. Λαμπράκη η υπουργός τοποθετεί με δική της απόφαση τη Συραγώ Τσιάρα στην Πινακοθήκη, χωρίς να χαρίσει καν το δικαίωμα σ’ εκείνη ή σε πιθανούς συνυποψηφίους της και μαζί -έναντι μεταξύ άλλων και των επί 30ετία συνεργατών της κ. Λαμπράκη- το ατράνταχτο επιχείρημα της επιλογής μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας της πρόσκλησης ενδιαφέροντος. Δεν χαρίζει το προνόμιο δηλαδή, ύστερα από 30 χρόνια παραμονής στη θέση της προηγούμενης διευθύντριας της Πινακοθήκης, η νέα διεύθυνση να έχει επιλεγεί μέσω της απόλυτα διαφανούς, δημοκρατικής και αξιοκρατικής διαδικασίας της πρόσκλησης ενδιαφέροντος. Η κ. Τσιάρα διαθέτει τα προσόντα, πράγματι. Είναι αρκετά πιθανό να οδηγούνταν στην ίδια θέση «θωρακισμένη» επιπλέον από μια δημοκρατική πρακτική.
Και κάτι ακόμα: η ίδια η επιχειρηματολογία της υπουργού Πολιτισμού ως προς την επιλογή διευθυντή στο Εθνικό Θέατρο και στο ΚΘΒΕ την καθιστά έκθετη απέναντι στην Πινακοθήκη. Δηλαδή, τι; Το θέατρο αξίζει πιο δημοκρατική και διαφανή διαδικασία απ’ ό,τι τα εικαστικά; Δεν έχει λογική. Λογική βέβαια έχει ότι η κ. Μενδωνη που κάηκε στον χυλό (της υπόθεσης Λιγνάδη) φύσηξε το γιαούρτι (στα κρατικά θέατρα), αλλά είπε να μην το παρακάνει.
