1. Αλλο μύχιο βλέμμα, άλλο ιδιωτικό. Η μυχιότητα πάντα διανοίγεται σε κάτι συλλογικό και λησμονημένο, η ιδιωτικότητα συνήθως παραμένει ανακυκλούμενη και εφήμερη.
2. Κάποιοι νομίζουν πως λυρισμός είναι ο τρόπος να αποφεύγεις να μιλήσεις για το άγριο εδώ και τώρα, να δείχνεις μονίμως οιστρηλατημένος από υπαρξιακά ή υπερβατικά ερωτήματα, ακόμη και πλάγια στρατηγική για να είσαι προσφιλής στους πάντες. Λυρισμός που τους κούναγε…
3. Πες μου με ποιόν ασχολείσαι, αντιδικείς, ποιος σε βγάζει έξω από τα ρούχα σου, για να σου πω πού είσαι και πώς είσαι. Το ποιος είσαι υπό διερεύνηση.
4. Μαμάδες και μπαμπάδες, μη θεωρείτε τα αγόρια σας αρσενικά και τις κόρες σας θηλυκά, μην τα φιλάτε στο στόμα, μην εκλαμβάνετε τα παιδιά σας ως απόλυτη προτεραιότητα στη ζωή σας. Ελλειμμα αποδεικνύουν όλα αυτά. Αποκλειστικά. Και μετάθεση προσωπικού φορτίου σε αδύναμους ώμους. Ετσι κι αλλιώς, όπως κι αν τα μεγαλώσουμε, «λάθος» θα τα μεγαλώσουμε.
5. Οσο πιο ανύπαρκτος στην πραγματική ζωή τόσο περισσότερο εκτός εαυτού, «ασυμβίβαστος», επιτιμητικός, χλευαστικός στην ψηφιακή. Σχεδόν αξίωμα. Θα μου πείτε, ωστόσο, πόσο μετράει πια η πραγματική ζωή μπροστά στην ψηφιακή…
6. Το να εξοικειώνεσαι με την καταστροφή δεν σημαίνει ότι θα καταστραφείς λιγότερο, ούτε πως η καταστροφή θα σε λυπηθεί, θα σε θεωρήσει αδύναμο ή ηλίθιο και θα σε προσπεράσει. Απλώς θα τη δεχτείς σαν ναρκωμένος. Και μια ναρκωμένη καταστροφή που συνέρχεται, γιατί κάποτε συνέρχεται, δεν θες να ξέρεις πώς είναι.
7. Μην είστε ανελέητα συνεπείς προς τους άλλους και παραμελείτε ανελέητα τον εαυτό σας. Το σώμα, μεταξύ άλλων, είναι ένα ανελέητο ιατρικό αρχείο.
8. Στην ανοησία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
