Χρόνια τώρα έχει ξεκινήσει μία -αν μη τι άλλο- περίεργη «επιχείρηση» απαξίωσης μέσων ενημέρωσης, δημοσιογράφων και του τρόπου λειτουργίας τους. Οχι ότι δεν έχουν δοθεί και δεν δίνονται αφορμές, αλλά η γενική απαξία, οι ιδεολογικές και ιδεοληπτικές εμμονές, οδηγούν σε στρεβλά αποτελέσματα.
Τελευταία, επιχειρείται ένας άλλος ιδιότυπος διαχωρισμός – αυτός του «ή μαζί μας ή εχθροί μας», της αφαίρεσης ουσιαστικά του δικαιώματος στην άποψη. Αυτών που κατέχουν τη… μία και μοναδική αλήθεια και των «άλλων» που είναι κατευθυνόμενοι και εξυπηρετούν συμφέροντα. Και τα παραδείγματα ολοένα και αυξάνονται.
Από τη μια έχουμε μεμονωμένες αλλά επαναλαμβανόμενες λεκτικές επιθέσεις κυρίως πολιτικών στελεχών (αλλά και ορισμένων δημοσιογράφων) εναντίον δημοσιογράφων και μέσων, και από την άλλη διαρκείς… υποδείξεις και αρνητικά σχόλια για τις ερωτήσεις, τον τρόπο με τον οποίο γίνονται, τη στόχευση και πάει λέγοντας. Υποδείξεις μάλιστα που γίνονται συχνά όχι μόνο σε υψηλούς τόνους αλλά και με δάχτυλα υψωμένα. Και δυστυχώς αυτά γίνονται και από βουλευτές πρώην δημοσιογράφους αλλά και από συναδέλφους.
Πόσο δημοκρατικά είναι αλήθεια όλα αυτά; Οταν διαρκώς υψώνεις ένα δάχτυλο, εξαπολύεις έμμεσες… απειλές, αποδέχεσαι τις ύβρεις, τα υπονοούμενα, τις προσωπικές επιθέσεις ή και τις απειλές άλλων εναντίον δημοσιογράφων, κάνεις συνεχώς υποδείξεις για τις ερωτήσεις, δεν επιχειρείς αλήθεια να επηρεάσεις με τον τρόπο σου τους δημοσιογράφους; Πόσω μάλλον όταν αυτό γίνεται από ανθρώπους που βρίσκονται πλέον σε ισχυρές θέσεις εξουσίας…
Την ίδια ώρα, μάλιστα, δεν φαίνεται κανείς να ενοχλείται από την «αμάσητη» μεταφορά non papers που πάνε κι έρχονται κυρίως από την κυβέρνηση, αλλά κάποιες φορές και από την αντιπολίτευση. Και πολύ καλά σχολιάζεται αρνητικά ο τρόπος λειτουργίας μεγαλοστελεχών, κυρίως, των καναλιών για τη «διατεταγμένη κατευθυνόμενη ενημέρωση».
Αλλά δεν είναι -αν μη τι άλλο- περίεργο να μην υπάρχει πλέον καμιά αρνητική αναφορά ή σχόλιο για δημοσιογράφους που μεταφέρουν αυτούσια non papers χωρίς να έχουν αναζητήσει αν οι πληροφορίες αυτές (και τα… συμπεράσματα) είναι ακριβείς ή υπάρχει περίπτωση να συμβαίνει και κάτι άλλο;
Οι δημοσιογράφοι έχουν ευθύνη για σειρά θεμάτων που αναφέρονται στον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, ο οποίος προφανώς και θέλει ανανέωση, μεταξύ των οποίων να μεταφέρουν τα γεγονότα με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, χωρίς να αποκρύπτουν κρίσιμες πληροφορίες, δίχως να τις διαστρεβλώνουν ή να τις αλλοιώνουν, αλλά και αφού τις έχουν διασταυρώσει κ.ά. Είναι προφανώς κάποια θέματα που συζητιούνται λόγω όσων συνέβησαν το τελευταίο 12ήμερο.
Επειδή όμως ο Κώδικας Δεοντολογίας διαβάζεται… επιλεκτικά, σε αυτόν υπάρχει και ακόμη μία σημείωση, σύμφωνα με την οποία ο δημοσιογράφος πρέπει «να σέβεται την προσωπικότητα των συναδέλφων του, να μην εκτοξεύει εναντίον τους ασύστατες κατηγορίες». Και ο νοών νοείτω…
Είναι τουλάχιστον περίεργο ότι εν μέσω μιας τέτοιας κρίσης άνοιξε αυτού του τύπου η συζήτηση. Αλήθεια, ποιους εξυπηρετεί αυτή η ιδιότυπη… διαμάχη «καλών» και «κακών» δημοσιογράφων; Ποιος κερδίζει από την επιχείρηση γενικής απαξίωσης μέσων και δημοσιογράφων;
Υπάρχουν πολλά στραβά κι ανάποδα στον κλάδο μας, τα οποία και πρέπει να συζητηθούν, αλλά όταν πλέον θα έχει κοπάσει η τρικυμία. Και η συζήτηση πρέπει να γίνει χωρίς εμπλοκή «εισαγγελέων» κάθε τύπου. Για την ώρα, λοιπόν, ας θάψουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι το «τόμαχοκ» που ξέθαψαν, ας σταματήσουμε να ποινικοποιούμε την άποψη των «άλλων», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να καταγγέλλονται τα «κακώς κείμενα» του χώρου.
Κατά κύριο λόγο, όμως, μέσα και δημοσιογράφοι κρίνονται από τους ίδιους τους πολίτες. Οι οποίοι πλέον δεν «παραμυθιάζονται» καθώς έχουν πρόσβαση και επιλογές σε εκατοντάδες ΜΜΕ, συστημικά και αντισυστημικά, μνημονιακά και αντιμνημονιακά, διαφορετικού τύπου, απόψεων και… αποχρώσεων. Ας μη συνεχιστεί αυτό το «παιχνιδάκι» γιατί είναι εμφανές ότι οδηγούμαστε σε δρόμους ολισθηρούς και επικίνδυνους…
