Δίκαιο αίτημα των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών

Αν ο διορισμός στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αποτελεί το «φωτεινό αντικείμενο του πόθου» για χιλιάδες αδιόριστους και αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, η μετάθεση-επιστροφή στην «Ιθάκη», στον τόπο διαμονής, ισοδυναμεί με μια πολύχρονη περιπέτεια, μια σύγχρονη «Οδύσσεια» για χιλιάδες διορισμένους εκπαιδευτικούς.

Η αναγκαστική παραμονή για 5, 10 και 15 χρόνια σε σχολεία εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας ως αναπληρωτές νηπιαγωγοί, δάσκαλοι ή καθηγητές, σε περιοχές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον μόνιμο τόπο διαμονής δημιούργησε ανυπέρβλητα προβλήματα επιβίωσης, καθώς σε πολλές περιπτώσεις έφερε απόγνωση σε ζωές και οικογένειες.

Υπάρχουν οικογένειες σκόρπιες, μητέρες και πατέρες μόνες και μόνοι με τα παιδιά τους χωρίς καμία βοήθεια, άλλοι που αδυνατούν να ταξιδέψουν για να τα δουν, αφού -στην καλύτερη περίπτωση- ο μικρός μισθός τους εξαντλείται για την ικανοποίηση στοιχειωδών αναγκών (ενοίκιο, ΔΕΚΟ, φαγητό, βενζίνη).

Φέτος, ένας μικρός αριθμός αναπληρωτών εκπαιδευτικών (11.700) από τους δεκάδες χιλιάδες που κάθε χρόνο σαν «άνθρωποι βαλίτσες» μετακινούνται από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και από την Ιθάκη μέχρι την Ρόδο για να καλύψουν τα εκπαιδευτικά κενά, διορίστηκαν μόνιμα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Στο ΦΕΚ του μόνιμου διορισμού τους σε κενές οργανικές θέσεις Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης, προβλέπεται ότι: «Οι νεοδιοριζόμενοι τοποθετούνται σε κενή θέση σχολικής μονάδας της περιοχής διορισμού με απόφαση του οικείου Διευθυντή Εκπαίδευσης, ύστερα από πρόταση του οικείου Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Υ.Σ.Π.Ε. ή Π.Υ.Σ.Δ.Ε.) και υποχρεούνται να παραμείνουν στη θέση τοποθέτησής τους για χρονικό διάστημα τουλάχιστον δύο (2) σχολικών ετών, με την επιφύλαξη των οριζομένων στο άρθρο 42 του ν. 4722/2020 (Α΄ 177).».

Στα πλαίσια αυτά πολλοί νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί εκφράζουν με επιστολή τους την ειλικρινή αγωνία τους.

«Έμαθα να χωράω τη ζωή μου σ ένα αμάξι»

«Έγινα 45 και μέχρι και τον Ιούνιο που μας πέρασε εργάστηκα ως αναπληρώτρια καθηγήτρια. 14 χρόνια τώρα πήγα στη Λέσβο, την Λήμνο, την Ικαρία, την ορεινή Κορινθία, το Διδυμότειχο, την Ξάνθη, τα βουνά της Ροδόπης, στη Λακωνία. Δούλεψα σε δουλειές του ποδαριού τα άπειρα καλοκαίρια της ανεργίας μου και το Σεπτέμβρη περίμενα να βγουν οι θέσεις. Πανηγύριζα  κάθε φορά που προσλαμβανόμουν και αυτό θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα να φορτώνω το αμάξι κούτες. Έμαθα να χωράω τη ζωή μου σ ένα αμάξι. Να χωράω τις σχέσεις μου σε ένα σχολικό έτος. Φέτος η η αδιοριστία και η αναπλήρωση έλαβε τέλος. Αλλά το μαρτύριο θα συνεχιστεί. Κάτσε καλά …γεράσαμε!»

(Νεοδιόριστη εκπαιδευτικός)