Ενα μείζον ερώτημα, που απασχολεί κάθε Ελληνα πολίτη μέσα στην πολύπλευρη κοινωνική, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική καταχνιά και αιχμαλωσία στην οποία ζούμε, είναι γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιτίθεται με τέτοια απροκάλυπτη πολιτισμική βαρβαρότητα στην Ακρόπολη και στα άλλα μνημεία του ελληνικού πολιτισμού;
Είναι το χαμηλό πολιτισμικό επίπεδο του κ. Μητσοτάκη, της κ. Μενδώνη και του φτηνιάρικου επιτελικού κράτους, το οποίο επιτελεί έναν ακόμη πολιτικό ανορθολογισμό ή εκφράζει μία βαθύτερη πολιτισμική στρατηγική, στην οποία εμπεριέχεται και η ηθικοπνευματική απαιδευσία των γαλάζιων πολιτικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και του βαθέος κράτους; Γιατί δεν αντιδρά η… εθνοπατριωτική Ακροδεξιά με τα παρακλάδια της στην πολύπλευρη βεβήλωση;
Η Ακρόπολη είναι παγκόσμιο σύμβολο της Δημοκρατίας και μάλιστα της Αμεσης Δημοκρατίας, συμπυκνώνει ιδανικά τις οικουμενικές αξίες (Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Αδερφοσύνη, Φιλία, Αγάπη, Ερωτα και όχι φτηνού σεξ κ.λπ.), πάνω στον άξονα της Καθολικής Ομορφιάς. Είναι η πεμπτουσία της Ποιότητας, δηλαδή του αριστοτελικού «ευ ζην», πάνω στη χυδαιότητα της Ποσότητας σε τέτοιο βαθμό ώστε χρησιμοποιήθηκαν οι Θετικές Επιστήμες και η Τεχνολογία της εποχής εκείνης με τρόπο φιλοσοφικό ώστε να συμβάλλουν στη δημιουργία ενός απελευθερωτικού πολιτισμικού (πολιτικού και πολιτιστικού) προτάγματος με διαχρονική και πανανθρώπινη αξία.
Από αυτή την πλευρά αποτελεί η Ακρόπολη και ένα μοναδικό επιστημολογικό επαναστατικό παράδειγμα απέναντι στο κυρίαρχο ρεύμα του Θετικισμού σήμερα στον χώρο των Φυσικών Επιστημών και της Τεχνολογίας, Θετικισμός, ο οποίος οικοδομήθηκε με επιλογή από τον ιδρυτή του Αύγουστο Κοντ, πάνω στα θεμέλια μιας παπικής, θεολογικής, ιεραρχικής αντιδημοκρατικής δομής.
Στην αρχαία ελληνική σκέψη, συμπεριλαμβανομένων και των Επιστημών με επικεφαλής τη Φιλοσοφία ως τρόπο ζωής και τροφοδότη ιδεών και κινημάτων της Δημοκρατίας, οι Επιστήμες και η Τεχνολογία είχαν ενταχθεί σε ένα πρότυπο Αρμονίας, Φύσης – Κοινωνίας και Δημοκρατίας. Εχουμε δηλαδή τον μετασχηματισμό της ποσότητας σε ποιότητα! Πρότυπο, το οποίο είναι αναγκαίο να «διαβαστεί» από την Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα, την Οικολογία και να επαναδιατυπωθεί δημιουργικά στις σύγχρονες ανάγκες.
Σε αυτό το χτισμένο παλλόμενο όραμα της Δημοκρατίας, με συνταύτιση Ηθικής και Πολιτικής, ο πολίτης προτάσσεται ως ο θεμελιώδης πρωταγωνιστής των εξελίξεων και της καθημερινότητάς του αφού ασκεί πολιτική εξουσία (άρχειν και άρχεσθαι) και όχι ως συμμετέχων γενικώς στα πολιτικά δρώμενα ως δευτεραγωνιστής.
Σε όλες τις κρίσιμες περιόδους, στις οποίες δεν υπήρχε ελληνική κρατική οντότητα, η Ακρόπολη και τα αρχαιοελληνικά συγγράμματα, τα οποία εκφράζουν αξιακά τη χτισμένη Δημοκρατία, Πολιτική Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα και Φιλία του Ιερού Βράχου, υπήρξαν καταλυτικά για τη δημιουργία επαναστάσεων και εξεγέρσεων του ελληνικού λαού αλλά και των μεγάλων πολιτισμικών κινημάτων και επαναστάσεων της Ανθρωπότητας (Αναγέννηση, Διαφωτισμός, Αμερικάνικη Επανάσταση, Γαλλική Επανάσταση, 1821, Ρώσικη Επανάσταση, ΕΑΜ κ.λπ.). Ο Ελληνας ιστορικός και φιλόσοφος της ρωμαϊκής περιόδου Πλούταρχος (50 – 120 μ.Χ.) καλλιεργεί συστηματικά την αξία της Πολιτικής Ελευθερίας και της Δημοκρατίας με υπόβαθρο τη Φιλοσοφία, δηλαδή την Κριτική Σκέψη των οικουμενικών αξιών, μέσα στις συνθήκες της ρωμαϊκής κυριαρχίας.
Επαναφέρει το αίτημα για Πολιτική Δημοκρατία, αν και πλατωνικός φιλόσοφος, προτείνοντας κανόνες Δημοκρατίας ακόμα και στα συμπόσια, τα οποία τη ρωμαϊκή εποχή έχουν πάρει διάφορες μορφές εκφυλισμού. Μάλιστα ως πολιτικό πρότυπο της Δημοκρατίας προβάλλει τον οραματιστή και πολιτικό «χτίστη» της Ακρόπολης, τον Περικλή. Με αυτόν τον τρόπο διασυνδέει τη Φιλοσοφία, την Τέχνη, την Επιστήμη και την Πολιτική με υπόβαθρο την Πολιτική Ελευθερία.
«Ο μεν ουν Περικλής, οσάκις ηρημένος στρατηγός αναλαμβάνοι την χλαμύδα, πρώτον ειώθει διαλέγεσθαι προς αυτόν ώσπερ υπομιμνήσκων “Ορα, Περίκλεις, ελευθέρων άρχεις, Ελλήνων άρχεις, Αθηναίων άρχεις”». «Ο Περικλής, κάθε φορά που εκλεγόταν στρατηγός και φορούσε τη χλαμύδα, συνήθιζε πρώτα απ’ όλα να λέει στον εαυτό του, θυμίζοντάς του: “Πρόσεξε, Περικλή. Διατάσσεις ελεύθερους πολίτες, διατάσσεις Ελληνες, διατάσσεις Αθηναίους”», Ηθικά, τόμος 16, εκδόσεις «Κάκτος». Ο Πλούταρχος επηρέασε τη Ρωμαιοκρατία, το Βυζάντιο, την Αναγέννηση, την Κρητική Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό κ.λπ.
Η αξία της Δημοκρατίας ως πολιτική λειτουργία επανέρχεται με τις κοινότητες την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όπου η Ακρόπολη λειτουργεί ως το χτισμένο φαντασιακό των επαναστατημένων Ελλήνων το 1821. Η Αμεση Δημοκρατία σε σύνδεση με την Αντιπροσωπευτική υλοποιείται ιδανικά σε επίπεδο χώρας από την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα έως τη Θράκη, από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, σε συνθήκες φασιστικής κατοχής και αποτελεί παγκόσμιο πολιτισμικό παράδειγμα. Το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους Μανώλη Γλέζο και Λάκη Σάντα ήταν η αφετηρία για την ευρωπαϊκή Πολιτική Ελευθερία και Δημοκρατία.
Σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ως σύνδεση νεοφιλελευθερισμού και Μεταμοντέρνου ρέπει προς την Ακροδεξιά. Το Μεταμοντέρνο αποτελεί το κυρίαρχο διανοητικό ρεύμα σκέψη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, το οποίο αποδομεί τις οικουμενικές αξίες που ενσαρκώνουν την ουσία της Δημοκρατίας μαζί με τα κινήματα και προωθεί τις πληροφορίες, τις τεχνικές (δεξιότητες), το μη Νόημα, την εξάλειψη της αυτογνωσίας, τη διάσπαση Ηθικής και Πολιτικής με στόχο τη Μεταδημοκρατία, δηλαδή την πλήρη κατάργηση της Δημοκρατίας και την προώθηση μιας δικτατορίας μεταμοντέρνας που σε κάθε χώρα θα πάρει μια ειδική μορφή. Εδώ οι στόχοι της Ακροδεξιάς, των αγορών και του νεοφιλελευθερισμού συμπίπτουν πλήρως.
Επομένως η πολύπλευρη απαξίωση της Ακρόπολης με την τσιμεντοποίηση, τη μετατροπή της σε πασαρέλα διαφημίσεων, είναι στρατηγικός όρος του Μεταμοντέρνου, ντόπιου και παγκόσμιου. Παραμορφώνοντας αισθητικά και αξιακά την Ακρόπολη, παραμορφώνεται φαντασιακά η Δημοκρατία και υποβαθμίζεται ο λαός και οι πολίτες ως αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα. Θέλουν να περάσουν το μήνυμα, όπως με τον Λιγνάδη, το Ν. Γεωργιάδη, τον Φουρθιώτη κ.λπ., πως ο βούρκος είναι καθεστώς και η λάσπη ως καθολική υποταγή η ζωή μας.
Διότι ο Ιερός Βράχος είναι η ζωντανή, πυρφόρος Μνήμη και εν δυνάμει Αντίσταση των Λαών για Ελευθερία και Δημοκρατία. Αν η Αριστερά είχε μία δομημένη στρατηγική σύνδεσης του Πολιτισμού με την Πολιτική σε μία ανατρεπτική βάση, έπρεπε να δημιουργήσει ένα διεθνές κίνημα οικουμενικών αξιών παγκόσμιας Πολιτικής Ελευθερίας και Δημοκρατίας, το οποίο θα αμφισβητεί και τον κύριο φορέα καλλιέργειας της μεταμοντέρνας δικτατορίας, τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και του Διαδικτύου.
