Η Καλαμάτα έδειξε (πάλι) τον δρόμο

Δεν ήταν καν ανάγκη να μας το πει η Λίντα Καπετανέα κάνοντας τον απολογισμό του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ότι «πρωταρχικός στόχος όλων ήταν η διεξαγωγή ενός ασφαλούς φεστιβάλ». Ηταν φως φανάρι.

Και μία φορά μόνο να κατάφερνες αυτό το δύσκολο καλοκαίρι να κατεβείς στην πανέμορφη πόλη και να ανηφορίσεις στο γραφικό, καταπράσινο ενετικό της κάστρο, εκεί όπου δίνονταν φέτος, όπως παλιά, όλες οι μεγάλες παραστάσεις, έμενες με το στόμα ανοιχτό. Εφευγες με ταχυπαλμία από το κατάλυμά σου, μέρες Αυγούστου, με έξαρση κρουσμάτων, έδινες κουράγιο στον εαυτό σου με τη σκέψη, «αν δω ότι γίνεται κακός χαμός, θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια», και αντίκριζες με το στόμα ανοιχτό μια μέχρι υπερβολής εφαρμογή κάθε πρωτοκόλλου.

Ηταν, βέβαια, μια πρωτόγνωρη, ελαφρώς ανατριχιαστική εικόνα, που ανέτρεπε κάθε γλυκιά σου ανάμνηση από 25 χρόνια φεστιβάλ, αυτή τη ζωντάνια, την τρέλα, το πάθος, τη φασαρία, τις αγκαλιές, τις συναντήσεις, τις ιαχές, τα πηγαδάκια. Οταν σε θερμομετρούν, σε καθοδηγούν να μπεις στο Κάστρο κρατώντας τεράααααστια απόσταση από τον μπροστινό σου, σε καθίζουν στην αριθμημένη σου θεσούλα, την οποία ουαί κι αλίμονο αν την αλλάξεις γιατί δεν σε βολεύει, και, το κυριότερο, όταν σου υπενθυμίζουν συνέχεια από τα μεγάφωνα ότι η μάσκα είναι υποχρεωτική σε όλη τη διάρκεια του θεάματος, όσο ατίθασος (ακόμα και σκεπτικιστής) κι αν είσαι, συμμορφώνεσαι – εντάξει, οι ελληνικές μυτούλες που δεν λένε να χωρέσουν σε μια μάσκα, τι μανία κι αυτή, δεν έλειψαν. Αλλά, το Φεστιβάλ Καλαμάτας θυσίασε πολλά φέτος για να κερδίσει τα ουσιώδη. Εγινε, έπεισε, είχε sold out απανωτά, κράτησε την τέχνη όρθια σ’ αυτή τη χώρα, έδωσε μαθήματα σε κάποιους άλλους δήθεν διοργανωτές πολιτιστικών εκδηλώσεων, που είδαμε τα χαΐρια τους στην αρχή της σεζόν.

Οι καλλιτέχνες, οι art workers, όπως τους λέμε πια, έχουν όλα τα δίκια με το μέρος τους. Πρέπει να ζήσουν. Μόνο όμως αν πείσουν τους επίσης σε κατάθλιψη και στέρηση θεατές ότι βάζουν πρώτη την ασφάλεια όλων και μετά το κέρδος ή τις εμμονές τους (καταδίωξης, ας πούμε) θα κερδίσουν το στοίχημα. Μας περιμένει ένας δύσκολος χειμώνας. Η Καλαμάτα απέδειξε ότι, αν θέλουμε, μπορούμε.