Η μιζέρια του 4%

Η δεκαετία των μνημονίων έκλεισε με μια βασική αλλαγή στον πολιτικό χάρτη: τη θέση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ κατέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Αυτό το έχουν αναγνωρίσει πλέον εχθροί και φίλοι, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου. Πώς αξιοποιείται μέχρι σήμερα το 31,5% των εκλογών του Ιουλίου; Για την ώρα, αναλώνεται σε ατέρμονες θεωρητικές συζητήσεις, με ένα μέρος του κόμματος, το οποίο έχει ισχυρή επιρροή εσωτερικά αλλά σχεδόν ανύπαρκτη στην κοινωνία, να επιζητά να χειραγωγήσει τις εξελίξεις.

Το βασικό επιχείρημά τους, είτε πρόκειται για ιστορικά στελέχη είτε για τάσεις όπως οι λεγόμενοι «53», είναι μην τυχόν και χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ την «αριστερή ριζοσπαστική» του ταυτότητα από τους «ξενόφερτους» πασοκογενείς. Δύσκολο να πείσουν, ειδικά έπειτα από 4,5 χρόνια σκληρής μνημονιακής διακυβέρνησης και συνεργασίας με τους ΑΝ.ΕΛΛ. του Πάνου Καμμένου, μεγάλο μέρος των οποίων εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ.

Φοβικές ή εκτός τόπου και χρόνου προσεγγίσεις κρατούν ακόμη το κόμμα καθηλωμένο και πολύ μακριά από τον ρόλο ενός ισχυρού πόλου εξουσίας. Με άλλα λόγια, αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να ανοιχτεί στο 31,5% των ψηφοφόρων του, ορισμένοι επιχειρούν να τους στριμώξουν στη μίζερη κομματική γραφειοκρατία του 4%.

Με «σημαία» τον Αλέξη Τσίπρα, το κόμμα κράτησε το 31,5% στις βουλευτικές εκλογές, ωστόσο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση υπέστη Βατερλό, όπως αντίστοιχα σε εκλογές επιμελητηρίων, φορέων, σωματείων κ.λπ. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να επανέλθει κάποια στιγμή στην εξουσία, πρέπει να αποφασίσει αν θα το κάνει ως η συνέχεια ενός μικρού κόμματος του 4% ή ως ο φορέας που ηγείται μιας ευρύτερης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης.