«Δεσμώτες» επί δύο ώρες μιας αξιόλογης κινηματογραφικής δουλειάς 4,5 χρόνων, όσοι παρακολουθήσαμε ήδη το ντοκιμαντέρ τεκμηρίωσης του Γιώργου Αυγερόπουλου «Agora II». Νιώθεις σαν να ξαναζείς τη ζωή σου και να την παρατηρείς μέσα από τον φακό κάποιου άλλου.
Ειδησεογραφικά δεν μαθαίνουμε κάτι καινούργιο, όλα έχουν ειπωθεί. Δημοσιογραφικά οι ανθρώπινες ιστορίες θυμίζουν τη συνταγή που όλοι λίγο έως πολύ ακολουθήσαμε τα χρόνια της κρίσης. Δεν παύει όμως να αποτελεί μια συγκροτημένη αφήγηση που δύσκολα θα συναντήσει ο θεατής στο μιντιακό περιβάλλον της χώρας.
Ο Αυγερόπουλος δεν είναι αποστασιοποιημένος -δεν θα μπορούσε άλλωστε-, διακριτικά παίρνει θέση, όμως δείχνει έντιμος με τους πρωταγωνιστές του. Σπουδαία δημοσιογραφική επιτυχία η καταγραφή διαλόγων, συνεντεύξεων, συναισθημάτων των βασικών πολιτικών πρωταγωνιστών, αρκετοί εκ των οποίων μιλούν την ώρα των γεγονότων, λίγο μετά τα Eurogroup και τις διαπραγματεύσεις.
Σε μια παράλληλη πραγματικότητα μια χώρα συνταράσσεται. Η Μάγδα Φύσσα, ο Ζακ Κωστόπουλος, η Μυτιλήνη, η Ειδομένη, ένα ζευγάρι εγκλωβισμένων προσφύγων, η κρίση, ένα κολάζ μονταρισμένων σπονδυλωτών ιστοριών, γυρισμένες με τη βοήθεια πολλών καλών δημοσιογράφων, το οποίο δεν λειτουργεί πάντα.
Πολιτικά, αποπνέει μια σχετική συμπάθεια για τις καλές προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού (χωρίς να του χαρίζεται τελείως), που θα πρέπει να αισθάνεται μάλλον ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα. Εντελώς διαφορετική είναι η εικόνα για τον Βαρουφάκη, ο οποίος παρουσιάζεται κάπως αμετροεπής και αλαζόνας.
«Οχι άλλες αυταπάτες» λέει κλαίγοντας προς το τέλος μια γυναίκα που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στη Γερμανία. Την ίδια ώρα η Μιράντα Ξαφά και ο Αδωνις Γεωργιάδης αποκαλύπτουν κυνικά ποια χώρα ονειρεύονται.
Σφιγμένα χείλη, γέλια και τρόμος μαζί.
