Προκλητική περιφρόνηση από την υπουργό Παιδείας

Εντείνεται ο σάλος από τις διατάξεις που επιχειρεί να περάσει η υπουργός Παιδείας στον χώρο της μεταλυκειακής και ανώτατης εκπαίδευσης, προβλέποντας την αυτόματη εξομοίωση των πτυχίων κολεγίων με τα πανεπιστημιακά και ταυτόχρονα την αυτόματη αναγνώριση του δικαιώματος διορισμού των συγκεκριμένων αποφοίτων στην εκπαίδευση.

Η απόσυρση των διατάξεων γίνεται μέρα με τη μέρα αίτημα όλο και πιο μαζικό, από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Η κυβέρνηση επιμένει. Σε μια προκλητική αδιαφορία στις συνταγματικές προβλέψεις και δεσμεύσεις, προκλητική διαστρέβλωση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Οδηγίας που επικαλείται, προκλητική αδιαφορία για το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα (που αν μη τι άλλο απαιτεί παιδαγωγική επάρκεια από τους εκπαιδευτικούς), προκλητική περιφρόνηση των αποφοίτων ελληνικών αλλά και ξένων (πραγματικών) πανεπιστημίων, προκλητική εξυπηρέτηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, προκλητικά επιλεκτική απόρριψη της «αριστείας», αφού δεν προβλέπει καμία θεσμικά κατοχυρωμένη διαδικασία της αξιολόγησης και πιστοποίησης για τον συγκεκριμένο χώρο και, τέλος, προκλητική άσκηση εξουσίας.

Με άλλα λόγια, επιχειρεί να νομοθετήσει ως εξής:

-Κόντρα στο αρθρο 16 που απαγορεύει την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση, καθώς παρακάμπτει τις προβλεπόμενες υποχρεώσεις περί ακαδημαϊκής αναγνώρισης, θεσμοθετεί αυθαίρετα την «επαγγελματική ισοδυναμία» των τίτλων σπουδών, περιλαμβάνει επίσης αυθαίρετα τις «τρίτες χώρες» (βλ. ευρωπαϊκές μη μέλη της Ε.Ε., ΗΠΑ κ.ά.) και εν τέλει νομιμοποιεί την ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση.

-Κόντρα στην Ευρωπαϊκή Οδηγία, η οποία αναφέρεται στην αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων και προσόντων των αποφοίτων των κολεγίων και όχι σε επαγγελματικά ισοδύναμους τίτλους και μάλιστα για την πρόσληψη στην εκπαίδευση. Η ίδια η Οδηγία αναφέρεται φυσικά σε κατοίκους μελών της Ε.Ε. και όχι «τρίτων χωρών». Η κ. Κεραμέως στις αντιδράσεις απάντησε επικαλούμενη το Ενωσιακό Δίκαιο και τον κίνδυνο παραπομπής της χώρας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ποιο Δίκαιο επιβάλλει τη σφήνα των «τρίτων χωρών», την οποία αρκετοί προκάτοχοί της επιχείρησαν αλλά δεν κατάφεραν να περάσουν;

-Αγνοώντας το ελληνικό σύστημα και πολύ περισσότερο τις προδιαγραφές της ακαδημαϊκότητας, της ποιότητας των σπουδών. Ποια Αρχή θα ελέγχει τον χώρο; Πέραν των κτιριολογικών προδιαγραφών που απαιτούνται για την άδεια λειτουργίας, κάθε ιδιωτικός φορέας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και λογαριασμό να μη δίνει. Ακόμα κι αν θέλει να λειτουργήσει παιδαγωγικά τμήματα. Ποιος θα ελέγχει το πρόγραμμα σπουδών; Τα τυπικά προσόντα των διδασκόντων; Πώς θα διασφαλίζεται η (απαραίτητη) διδακτική της γεωγραφίας, της Ιστορίας και της γλώσσας της χώρας στην οποία θα διεκδικήσουν να διδάξουν οι απόφοιτοι των ιδιωτικών αυτών εκπαιδευτηρίων; Οι δάσκαλοι που έρχονταν από βαλκανικές χώρες περνούσαν από τον ΔΟΑΤΑΠ. Τώρα δεν υφίσταται καμία υποχρέωση. Πώς θα ελέγχεται το επίπεδο σπουδών; Η αριστεία δεν αφορά την ιδιωτική αγορά;

Τα ελληνικά πανεπιστήμια θα χάνουν χρηματοδότηση από την αξιολόγηση, τα κολέγια δεν θα αξιολογούνται καν. Οι φοιτητές τους δεν θα είναι οι «άριστοι» κατά την κυβέρνηση, αλλά οι αποτυχημένοι μαθητές Λυκείου ή, κατά την προσφιλή κυβερνητική ορολογία, οι μαθητές της «ήσσονος προσπάθειας». Παρ’ όλα αυτά, θα πάρουν πτυχίο και μπορεί να γίνουν και δάσκαλοι. Αρκεί να πληρώσουν… Δωρεάν εκπαίδευση και αξιώσεις για ανώτατες σπουδές εντός της χώρας μόνο για όσους θα καταφέρουν να επικρατήσουν στο εξετασιοκεντρικό και ολοένα πιο αυστηρό Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι υπόλοιποι, είτε στην επαγγελματική κατάρτιση και μάλιστα από νωρίς, αμέσως μετά το Γυμνάσιο και χωρίς γενική εκπαίδευση (ειδίκευση απευθείας), είτε απολυτήριο Λυκείου και κατευθείαν σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.

Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Κάποτε ανθούσε η βιομηχανία των μεταπτυχιακών σε Βαλκάνια, Κύπρο, Ιταλία, αλλά ακόμα και στα συνεργαζόμενα πανεπιστήμια εξωτερικού με τα εδώ κολέγια (πήγαιναν μια βόλτα μέχρι την Αγγλία και γύριζαν με Master). Τώρα, η Ν.Δ. διευρύνει την αγορά. Σπουδές μεταλυκειακές που μπορούν να βαφτιστούν αυτομάτως πανεπιστημιακές. Πάντα με το καπέλο της συνεργασίας με Ιδρύματα του εξωτερικού, είτε αυτά είναι στην Αγγλία είτε στη Βουλγαρία. Χωρίς κανένα εμπόδιο. Μέχρι πρότινος, ο ΔΟΑΤΑΠ ήλεγχε, έδινε μαθήματα στα οποία έπρεπε να εξεταστούν οι συγκεκριμένοι απόφοιτοι και ελάμβαναν την ακαδημαϊκή αναγνώριση. Τώρα τίποτα. Αρκεί η εφεύρεση της «επαγγελματικής ισοδυναμίας».

Σημείωση: Η ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση δεν κρίνεται εξ ορισμού κακή. Σωστά να γίνεται και κάποιος να πιστοποιεί. Γιατί να αναγκάζεται μια κυβέρνηση να ακροβατεί στα όρια της της νομιμότητας και της αντισυνταγματικότητας;