Οταν η εθνική μας ομάδα είχε πάει στην Πολωνία για το Euro του 2012 και ήταν να παίξει με τη Γερμανία (μιλάμε για το ματς όπου χάσαμε με 4-2 και όλοι σχολιάζαμε το φιστικί ταγεράκι της Μέρκελ στην εξέδρα…), η γνωστή μας «Bild» έκανε ένα ρεπορτάζ που κανένας απεσταλμένος από ελληνικό ΜΜΕ δεν σκέφτηκε καν. Ο ρεπόρτερ της πήγε στο ξενοδοχείο όπου έμενε η ομάδα μας και σαν άγνωστος μεταξύ αγνώστων αποτύπωσε σε ένα έξοχο ρεπορτάζ πώς περνούσαν τη μέρα τους οι διεθνείς μας. Τι έκαναν κάθε ώρα και στιγμή, τι έλεγε ο Καραγκούνης στους υπόλοιπους, τα πηγαδάκια των παικτών και άλλα τέτοια διαβαστερά, βγάζοντας γενικότερα την ψυχολογία και το κλίμα εν όψει του αγώνα.
Βρέθηκαν τότε μερικοί να κατηγορήσουν τους Γερμανούς για… επέμβαση στα εσωτερικά μας! Αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους και να σκεφτούν… γιατί δεν είχε κάποιος από εμάς την ιδέα να κάνει ένα παρόμοιο θέμα, άρχισαν να τα βάζουν με τους συναδέλφους που είχαν καταφέρει το αυτονόητο.
Τον τελευταίο καιρό η «Bild» και οι άλλες εφημερίδες και Μέσα της Γερμανίας έχουν γίνει… προέκταση των ελληνικών καναλιών. Ο,τι και να δημοσιεύσουν, από σοβαρή είδηση ή ανάλυση μέχρι κιτρινίλα, η τηλεόρασή μας το κάνει θέμα. Οι δημοσιογράφοι μας αδυνατούν ή δεν ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν παρόμοια ή πρωτότυπα δικά τους θέματα την ώρα που η κρίση κι οι διαπραγματεύσεις τούς δίνουν άφθονες αφορμές.
Το σκετσάκι που ανέβασε η ΖDF για την Ελλάδα οι δικοί μας το πρόβαλαν μετά με θαυμασμό! Οπως και το άλλο, το χθεσινό, που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί αναγκάζουν τους Ελληνες να πληρώνουν εκατοντάδες παράλογα εκατομμύρια σε τόκους.
Επαιξε επίσης πρώτο θέμα ο μοναδικός που έχει μείνει ζωντανός από τη σφαγή του Διστόμου. Ο Αργύρης Σφουντούρης. Οι Γερμανοί τον ανακάλυψαν κι αυτόν ώσπου κάποια στιγμή ξύπνησαν τα κανάλια μας!
Θέλετε άλλο παράδειγμα; Η εφημερίδα μας. Δεκάδες ευρωπαϊκά τηλεοπτικά δίκτυα (και γερμανικά) έδειξαν κατά καιρούς ενδιαφέρον για το συνεταιριστικό μας πείραμα στον χώρο του Τύπου και στην Ελλάδα της κρίσης.
Ηρθαν στα γραφεία μας, μιλήσαμε, έπιασαν τον παλμό της «Εφ.Συν.» και γενικά πρόβαλαν κάτι που εκείνοι θεωρούν μοναδικό. Αντίθετα, κανένα ελληνικό μέσο ενημέρωσης δεν έκρινε ώς τώρα ότι όλο αυτό που πετύχαμε έχει δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Επειδή οι καναλάρχες διαθέτουν δικές τους ανταγωνιστικές εφημερίδες, θεωρούν καθήκον τους να θάβουν όσα έχουν σχέση μ’ εμάς. Μετά βίας δείχνουν κάθε πρωί στις τηλεοράσεις τους το πρωτοσέλιδό μας. Αν το δείχνουν…
Γιατί όλο αυτό; Γιατί έτσι είναι τα πράγματα! Οι έξω ψάχνουν τα σοβαρά και τα κάνουν θέματα. Αντίθετα, τα δικά μας κανάλια κινούνται μεταξύ Σεφερλή, Λιάγκα, Αγγελικής Νικολούλη, Αννίτας Πάνια και εκπομπών μαγειρικής.
Τους αρκεί το φτηνιάρικο, το χυδαίο και το γελοία εμπορικό, επειδή ξέρουν πως θα ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της καταπιεσμένης και γι’ αυτό «καλής νοικοκυράς», που αποφασίζει για το τι θα ψωνίσει κάθε μέρα, άρα θα φέρει διαφήμιση. «Αυτά θέλει ο κόσμος», καταδικασμένος να «απολαμβάνει» ένα τηλεοπτικό προϊόν που για να βάλει στο πρόγραμμά του κάποιες πινελιές σοβαρού ενδιαφέροντος θα πρέπει να ξεπατικώσει τους ξένους.
Και η Γερμανία κι όλες οι χώρες έχουν, βέβαια, τα χυδαία και άθλια κανάλια τους. Πολλές φορές κάνουν το άσπρο μαύρο ή εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Δεν γίνεται διαφορετικά. Ομως εκεί είναι και το κοινό διαφορετικό. Δεν καταπίνει αμάσητα τα σκουπίδια που του σερβίρουν. Ξέρει να τα ξεχωρίζει και να τα πετάει στον τενεκέ. Οπως τις προάλλες με την «Bild», που βγήκε με σλόγκαν «Οχι στα χρήματα για τους άπληστους Ελληνες», καλώντας τους αναγνώστες της να τυπώσουν ένα τεράστιο «ΟΧΙ στους χρεοκοπημένους Ελληνες», να το κρατήσουν στο χέρι τους, να βγάλουν μία selfie και να τη στείλουν στην εφημερίδα. Εγινε χαμός! Διαμαρτυρίες, ανακοινώσεις, κακό, «δεν είναι δημοσιογραφία αυτό». Εβγαλε ανακοίνωση και η Γερμανική Ενωση Δημοσιογράφων, με βαρύτητα που δεν έχει σχέση με εκείνες της δικής μας ΕΣΗΕΑ που βγαίνουν για να βγαίνουν: «Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης μπορεί να αρέσει σε κάποιους ή άλλοι να την αντιπαθούν. Αλλά μια τέτοια καμπάνια θα είχε άμεση επίδραση στις πολιτικές αποφάσεις και σίγουρα δεν είναι έργο της δημοσιογραφίας». Ετσι.
