Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι οι δύο πυλώνες του συναινετικού δικομματισμού που κυβέρνησαν την Ελλάδα αρνούνται να κάνουν το αυτονόητο για κόμματα που ηττήθηκαν σε εκλογές (το ένα μάλιστα από τα δύο διασύρθηκε): αυτοκριτική. Αρνούνται, δηλαδή, να προχωρήσουν σε μια ριζική επανεξέταση της διαδρομής τους, μπας και επιστρέψουν κάποια στιγμή στη σκηνή με νέο έργο, φρέσκους πρωταγωνιστές και εναλλακτική σκηνοθεσία.
Οι ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ επιμένουν στην κολλώδη ρητορική της δικαίωσης, αν και λοιδορούνται ακόμη και απ’ αυτούς που υπηρέτησαν με νοσηρή μονομανία την περίοδο των Μνημονίων. Οι ξένοι εγκαλούν τους Ελληνες πολίτες επειδή ψήφιζαν επί χρόνια Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ (εν μέρει σωστό). Οι κυρίαρχοι της Ευρώπης Γερμανοί κατηγορούν τα συγκεκριμένα κόμματα ότι λεηλάτησαν τη χώρα (μ’ αυτά όμως συνεργάστηκαν).
Κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι παραδέχονται ότι ήταν ατιμωτικό το καθεστώς που μας επέβαλαν -οι υπάλληλοί τους να συζητούν με τους υπουργούς μας- (οι δικοί μας κατάπιαν αμάσητη την προσβολή). Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί λένε ότι πρέπει να δοθούν περιθώρια ευελιξίας στη νέα κυβέρνηση (η προηγούμενη ούτε που διανοήθηκε να τα διεκδικήσει).
Την ίδια στιγμή Σαμαράς και Βενιζέλος σφυρίζουν αδιάφορα, ισχυρίζονται ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα και πιέζουν την κυβέρνηση να υπογράψει ό,τι της δώσουν, για να τη χλευάσουν αμέσως για κωλοτούμπα· ενώ αν αρνηθεί να υπογράψει, θα την καταγγείλουν για αφροσύνη. Πρόκειται για τη γνωστή τακτική «και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολάκερη».
Είναι πολύ πιθανόν να συμβεί το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο: και ο σκύλος να μείνει νηστικός και η πίτα να φαγωθεί από άλλον. Ο Αντ. Σαμαράς θέλει να κερδίσει χρόνο πιστεύοντας ότι θα καταλαγιάσουν οι φωνές που τον αμφισβητούν, και κάπου βαθιά μέσα του συντηρεί την ελπίδα της επιστροφής του στην πρώτη γραμμή, ενώ ο κ. Βενιζέλος έχει βαλθεί να αποδείξει στους Ελληνες (όχι στον εαυτό του, γιατί μ’ αυτόν είναι απολύτως συμφιλιωμένος) ότι έπραξε το καθήκον του και αδίκως τον τιμώρησαν τόσο σκληρά.
Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος έχουν αρθρώσει κριτικό λόγο γι’ αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος έχουν προτείνει μια ιδέα στην κυβέρνηση – πέραν βεβαίως της προτροπής να δεχθεί τα πάντα. Ο πρώτος ταυτίζεται πλήρως με τον Σόιμπλε όταν δεν πλειοδοτεί, ο δεύτερος κάνει πώς δεν βλέπει τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και σιγοντάρει τον πρώην συνέταιρό του. Πρησμένα «εγώ» με λιπαρό λόγο.
Ανάγωγα
Η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ (Κομμουνιστική Τάση) που προτείνει έκτακτο συνέδριο και αλλαγή ηγεσίας έχει στο μυαλό της κάποιο στέλεχος που μπορεί και θέλει να αναλάβει τώρα αρχηγός του κόμματος; Εχει συνειδητοποιήσει ότι ανήκει σε κόμμα που έχει περάσει από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση;
