Ημουν σίγουρη. Ωστόσο είχα αυτή τη διαστροφική επιθυμία να παρακολουθήσω τη συνέχεια προς επιβεβαίωση των φόβων μου. «Να δεις», λέω, «που θα το πάει ώς το τέλος!». Πράγματι η νεαρή κοπέλα, βγαίνοντας απ’ το σπίτι της, άρχισε να σπρώχνει με το καλλίγραμμο ποδαράκι της ένα πλαστικό μπουκάλι που είχε πεταχτεί από κάποιο άλλο καλλίγραμμο χεράκι μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της και σιγά σιγά το έφτασε έως τον δρόμο. Μια κλοτσίτσα και τσουπ, το παράτησε εκεί.
Δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Ωστόσο είχα τη σκοτεινή παρόρμηση να δω μέχρι πού θα το φτάσουν. «Να δεις», λέω, «που θα καταρρίψουν κάθε έννοια συλλογικότητας!». Και την κατέρριψαν. Μόνη της έκανε εκλογές η ΔΑΠ, η φοιτητική οργάνωση της Ν.Δ., που σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι πλήρως ανεξάρτητη από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τι κι αν τον Σεπτέμβριο του 2017 την είχε καταργήσει!). Συγκεκριμένα, πήρε τις κάλπες της -τις δικές της μόνο- και πήγε (για όνομα!) στην Αίγλη του Ζαππείου, στο καφέ/εστιατόριο του Κοντομηνά, να κάνει εκλογές.
Δεν τους άρεσε η ΑΣΟΕΕ, έχει πολλούς μπαχαλάκηδες και πολλούς κομμουνιστές, είπαν, και η μαμά τους δεν τους αφήνει να κάνουν παρέα μαζί τους. Οπότε πήγαν κάπου που ταίριαζε περισσότερο στην αισθητική τους καθοδήγηση. Δηλαδή, στην πλήρη ιδιωτικοποίηση των πάντων και στην πλήρη απαξίωση κάθε μορφής θεσμικότητας και φυσικά συλλογικής συμμετοχής. Ποια κρυφή ψήφος και δημοκρατία και ελευθερία επιλογής; Είσαι ΔΑΠίτης; Θα πας και θα το δείξεις, γιατί θα πας και θα ψηφίσεις στην Αίγλη!
Πάντα έτσι ήμουν. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα νούμερα. Μόνο οι αριθμοί. Ενεκα που τα μαθηματικά είναι η παγκόσμια γλώσσα της επιστήμης, αλλά και της καθημερινής μελαγχολίας κάθε μικροαστού αυτού του κόσμου, εν καιρώ κρίσης. Αλλά τα νούμερα, όχι… Πάνω από 60 νεκροί και πάνω από 2.000 τραυματίες Παλαιστίνιοι στη Γάζα. Αοπλοι. Ανάμεσά τους παιδιά, βρέφη, γυναίκες, ηλικιωμένοι και άνθρωποι με αναπηρία. Αλλά άνθρωποι. Με συναισθήματα, πάθη, σκέψεις, όνειρα, δυνατότητες, ικανότητες, ομορφιά, ασχήμια, σχέσεις, οικογένεια, ιστορία, παρόν. Ολοι αυτοί έγιναν «νούμερα»: 60 νεκροί, 2.000 τραυματίες. Γι’ αυτά τα «νούμερα» το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (να χαρώ εγώ ασφάλεια!) το μόνο που έκανε ήταν να κρατήσει ενός λεπτού σιγή. Φυσικά η αμερικανική αντιπροσωπεία αποχώρησε επιδεικτικά. Σιγά μη δώσει έστω και ένα λεπτό σεβασμού γι’ αυτά τα «νούμερα»… Φόρα εσύ μετά Levis, και με τα Marlboro στη κωλότσεπη πήγαινε να ψηφίσεις στην Αίγλη ή όπου αλλού…
Μες στο θολό μου μυαλό δεν βρίσκω καμία δυσαρμονία ανάμεσα στα τρία παραπάνω περιστατικά. Γιατί δηλαδή η κοπέλα που θέλει το περβάζι της να είναι καθαρό και ας ζέχνει ο δημόσιος χώρος μπροστά της ή ο φοιτητής που αρνείται να λειτουργήσει συλλογικά, ακόμα και σε αυτό το ακατανόητο πράγμα όπως οι φοιτητικές εκλογές (το γιατί υπάρχουν κόμματα στο Πανεπιστήμιο ποτέ μου δεν το κατάλαβα), ή οι διπλωμάτες που δημιουργούν «χάρτες δικαιωμάτων» και «ψηφίσματα ελευθερίας και ειρήνης» ενώ δεν παρεμβαίνουν ποτέ ουσιαστικά όταν όλα αυτά κατάφωρα καταπατώνται και ζωές χάνονται και συνειδήσεις διαμελίζονται και γίνεται της κολάσεως… γιατί όλοι αυτοί να νοιαστούν για κάτι που γίνεται πολύ μακριά; Σε κάποια περιοχή που ούτε Levis εξάγει ούτε Marlboro; Και που στο κάτω κάτω, εκεί «όλο τέτοια γίνονται – ας τα βρούνε μοναχοί τους»;
Η τραγικότητα του ανθρώπου, μα και το μεγαλείο του, είναι πως μπορεί να σκέφτεται και να δημιουργεί ως ατομικότητα αλλά ζει και δρα ως συλλογικότητα. Τι να κάνουμε, είμαστε κοινωνικά ζώα. Δεν είμαστε εμείς και η οθόνη μας, εμείς και το σπίτι μας, εμείς και η αίγλη μας!
… Μα και η ίδια η φύση είναι μια ολότητα και ξερνάει κάθε τι το αιμοβόρο, που είναι αιμοβόρο μόνο και μόνο από ευχαρίστηση.
Μόνο για τα γλυκούλικα τ’ ανθρωπάκια φαίνεται πως έχει κάνει μια εξαίρεση, εκτός και αν μας φυλάει καμία ευχάριστη έκπληξη αυτοκαταστροφής για το μέλλον! Οψόμεθα…
