Συντονίστηκα!

Ημουν σε δίλημμα. Η αρχική μου ενόρμηση ήταν να το τσαλακώσω στη χούφτα μου, όπως κάναμε με τα αποχαιρετιστήρια γράμματα πρώην συντρόφων, μετά από χωρισμό. Μόλις διάβαζα «Σου αξίζει κάτι καλύτερο. Καλή ζωή εύχομαι», γινόμουν θηρίο! «Καλή ζωή στα μούτρα σου» ευχόμουν φωναχτά και τσαλάκωνα χαρτιά και ματαιωμένες προσδοκίες. Για το χθεσινό, ωστόσο, ψέματα δεν θα πω: προσδοκίες δεν είχα. Μου ξύπνησε όμως το ίδιο συναίσθημα.

Πρόκειται για ένα φύλλο εφημερίδας μεγαλοπαράγοντα της χώρας, που πουθενά δεν φαίνεται και παντού είναι, ο οποίος, αφού δεν του ‘κατσε κανάλι, είπε να βγάλει εφημερίδα. Και αμέσως μπήκαν σε αυτήν άλλοι μικροπαράγοντες, που το μόνο που θέλουν είναι να φαίνονται.

Ενας από δαύτους έγραψε (με ψευδώνυμο φυσικά) τις «εντυπώσεις» του για εκδήλωση που ο ίδιος συντόνιζε και ο ίδιος συνδιοργάνωνε (!) σε σχέση με τη δικτατορία. (Δεν θα πω το όνομά του, γιατί φοβάμαι πως, όπως και με τον Σκαθαροζούμη, αν το πω τρεις φορές, μπορεί να εμφανιστεί φάτσα φόρα μπροστά μου και καμία όρεξη δεν έχω.) Και τι έγραψε; Την άποψή του, εν είδει ρεπορτάζ βεβαίως βεβαίως.

Και τι καλός που ήταν (σ.σ. ο συντονιστής!) και τι έξυπνες ερωτήσεις έκανε για τον Μαδούρο και γιατί δεν θέλανε οι βασανισμένοι επί χούντας αγωνιστές στο πάνελ να απαντήσουν και πώς είναι δυνατόν να μην του απαντάνε, που έχει τόσο δίκιο, αφού όλες (δεξιές και αριστερές) οι δικτατορίες ίδιες είναι, και Παπαδόπουλος και Μαδούρο και Μάο και Πινοτσέτ. Δεν θα ανοίξω τώρα τέτοια κουβέντα – δεν είναι αυτό το θέμα μου, αλλά… αυτός. Θα πω μόνο πως το διάβασα και… συντονίστηκα!

Την ίδια στιγμή, λίγο πιο βόρεια, εκεί που το ψύχος το φέρνει ο βοριάς και όχι ο συντονιστής, σε μια άλλη εκδήλωση στο Βερολίνο, με θέμα την προώθηση των γυναικών στον εργασιακό τομέα, μίλησε στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση στο εξωτερικό η Πρώτη Κόρη, Ιβάνκα Τραμπ.

Μαζί της, Κριστίν Λαγκάρντ και Ανγκελα Μέρκελ. «Συντονίστηκε» και η Ιβάνκα που ήταν δίπλα σε τόσο ισχυρές προσωπικότητες, πήρε φόρα και άρχισε να μιλάει για τον πατέρα της και για το πόσο «μέγας υποστηρικτής της οικογένειας» είναι και τι «τρανός υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών».

Ελα όμως που η εκεί συντονίστρια δεν ευλόγησε τα γένια της, ούτε άρχισε να λέει άλλα ’ντ’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα. Και φυσικά, ούτε έγραψε με ψευδώνυμο για το τι καλή δουλειά έκανε και πόσο ξεχώρισε η ίδια στην εκδήλωση. Εκανε κάτι, όμως. Μίλησε.

Ή μάλλον, αντιμίλησε. Υπενθύμισε στην προσκαλεσμένη της παλαιότερες δηλώσεις του «υπέρμαχου» πατέρα της, όπου μιλούσε με ιδιαίτερα περιφρονητικό τρόπο για το γυναικείο φύλο, χρησιμοποιώντας απρεπείς και μειωτικούς χαρακτηρισμούς.

Ηρθε κι έγινε «του συντονισμού». Ξεσηκώθηκε και το κοινό και άρχισε να γιουχάρει, να σφυρίζει και να ειρωνεύεται την Ιβάνκα. Και όλα αυτά, μπροστά στις «μεγάλες δυνάμεις»: ΔΝΤ – γερμανική κυβέρνηση – ΗΠΑ. Που, ανέλπιστα, δεν φόβισαν κανέναν εκείνη τη βραδιά. Μάλλον το αντίθετο…

Δεν ξέρω γιατί, αλλά με τόσες «συντονιστικές» ιστορίες, μου ήρθε στο μυαλό η Φράνκα Ράμε, η σπουδαία αγωνίστρια, καλλιτέχνις και σύντροφος ζωής του επίσης σπουδαίου συγγραφέα, διανοητή, νομπελίστα (και πόσα ακόμη) Ντάριο Φο.

Οι ριζοσπαστικές παραστάσεις Φο – Ράμε ενόχλησαν αστούς, Εκκλησία και κυβερνήσεις της Ιταλίας, με αποτέλεσμα -με εντολή υψηλόβαθμων στελεχών των καραμπινιέρων στο Μιλάνο- η ίδια να απαχθεί, να βιαστεί και να βασανιστεί άγρια από ομάδα νεοφασιστών. Και πλήρως συντονισμένη με τις ιδέες της, να επιστρέψει ακόμη πιο μαχητική.

Συντονισμός στη φυσική επιστήμη καλείται το φαινόμενο κατά το οποίο σε μια εξαναγκασμένη ταλάντωση, η συχνότητα του διεγέρτη είναι ίση με την ιδιοσυχνότητα του ταλαντωτή, με αποτέλεσμα τη μεγιστοποίηση του πλάτους της ταλάντωσης.

Σε απλά ελληνικά, πας κι έρχεσαι και δεν προλαβαίνεις να πεις «βαχ», πόσω μάλλον να σκεφτείς ή να αντιδράσεις. Προσοχή: αυτά συμβαίνουν στην εξαναγκασμένη ταλάντωση. Γιατί στην ελεύθερη, δεν υπάρχει κανείς «εξωτερικός διεγέρτης», παρά μόνο ο «φυσικός ταλαντωτής». Ετσι μάλιστα. Δέχομαι να συντονιστώ… πάραυτα.