Επιτέλους ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε εφ’ όλης της ύλης. Η συνέντευξη του στο ΑΠΕ, στον συνάδελφο Β. Μούρτη, ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.
Ρωτήθηκε για τα πάντα και απάντησε στα πάντα. Δεν ήταν διαφωτιστικός σε όλα τα ζητήματα που τον αφορούν την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός, ωστόσο αυτός μίλησε, ενώ ο εκπρόσωπος της άλλης πολιτικής δυναστείας επιμένει να σιωπά.
Για πρώτη φορά ο κ. Παπανδρέου κάνει και αυτοκριτική. Μην φανταστείτε τίποτε φοβερό. Αναφέρεται σε κάποιες λανθασμένες επιλογές προσώπων, στην ανοχή που έδειξε απέναντι σε πρακτικές υπουργών του και δηλώνει μετανιωμένος που αντί να κάνει συγκρούσεις προτίμησε τα στρογγυλέματα.
Επιτίθεται με σφοδρότητα στον Καραμανλή, στον Σαμαρά και στον Βενιζέλο, ισχυρίζεται ότι είχε ανατραπεί πριν πάει στις Κάννες, ενώ οι αιχμές κατά του ΣΥΡΙΖΑ είναι ελάχιστες. Η υπερασπιστική γραμμή του είναι προδήλως αναιμική όταν περιγράφει την πρώτη φάση της διακυβέρνησης. Ήξερε πάνω κάτω τι θα παραλάμβανε (επαναλαμβάνει το σύνθημά του «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»), ωστόσο συνέχισε επί μήνες να πορεύεται αμέριμνος σαν να μην συνέβαινε κάτι δραματικό στη χώρα.
Αποδείξεις; Πολλές: Πέρασαν εφτά μήνες για να καλυφθούν οι θέσεις των γενικών γραμματέων στα υπουργεία. Πέρασαν οκτώ μήνες για να διοριστεί ο επικεφαλής του ΙΚΑ- ένας οργανισμός, η σπουδαιότητα του οποίου στην πάταξη της εισφοροδιαφυγής είναι μεγάλη. Πέρασαν δώδεκα μήνες για να τοποθετηθούν διοικήσεις στα νοσοκομεία, στον τομέα δηλαδή όπου γινόταν επί χρόνια πάρτι διαφθοράς. Για τα κορυφαία υπουργεία επιλέχθηκαν στελέχη χωρίς εμπειρία στη διοίκηση και χωρίς ειδικό πολιτικό βάρος τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στην Ευρώπη.
Αρνιόταν πεισματικά να σχηματίσει μια ομάδα διαχείρισης κρίσεων. Δεν είχε σύμβουλο για τα οικονομικά ζητήματα και ενημερωνόταν από ξένους φίλους του μέσω τηλεδιασκέψεων. Τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κανείς; Στον Γ. Παπανδρέου άρεσε η δουλειά του πρωθυπουργού -ο προηγούμενος έκανε αγγαρεία- συμπεριφέρθηκε όμως σαν ερασιτέχνης.
