Το τεφτέρι γράφει: υγιές παιδί εργαζόμενων γονέων.
Πριν γίνει δύο χρόνων, πήγε σε κοντινό παιδικό σταθμό και στη συνέχεια σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο, ώστε να φτάνει χορτασμένο στο σπίτι (δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό) στις πέντε το απόγευμα, όταν η μητέρα επέστρεφε από την εργασία της.
Αν έπρεπε να κάνει υπερωρίες, το παιδί το παραλάμβανε μια καλή κυρία έναντι αμοιβής.
Το παιδί γράφτηκε στο δημόσιο δημοτικό της περιοχής της κατοικίας του, αλλά κάποιος όφειλε να είναι διαθέσιμος στην πόρτα του σχολείου το μεσημέρι για να το πάει στο σπίτι.
Οταν άρχιζαν οι απεργίες, η καλή κυρία εμφανιζόταν πρωί-πρωί, πριν φύγουν οι γονείς για την εργασία τους για να απασχολήσει ολημερίς το βλαστάρι.
Οταν το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε πως τα μαθητούδια θα μπορούσαν να μείνουν στο σχολείο ώς τις τρεις το απόγευμα, κουβαλώντας το φαγάκι τους, ο πατέρας συμφώνησε με τον προϊστάμενό του να φεύγει νωρίτερα, να μένει στο σπίτι με το παιδί ώσπου να φτάσει η μητέρα, να το βοηθάει στα μαθήματά του στο μεταξύ και εκείνος να επανέρχεται στο πόστο του για βραδινή εργασία.
Στις περιπτώσεις όπου αυτό το πρόγραμμα δεν ίσχυε, η καλή κυρία ήταν παρούσα.
Η έκπληξη του πατέρα, όταν πήγε στις τρεις το απόγευμα στο σχολείο, ήταν ότι βρήκε την πόρτα ανοιχτή, τα παιδιά στον τσιμεντένιο «χώρο εκδηλώσεων», όπου μια αλαφιασμένη μιλούσε για τον Χριστό και τους Αγίους, φωνάζοντας στο ένα, ταρακουνώντας το άλλο, που ατακτούσε.
Οταν ο πατέρας ρώτησε τη θεούσα αν ήταν δασκάλα, πήρε την απάντηση πως ήταν δούλη του Μεγαλοδύναμου.
Και όταν ο πατέρας χτύπησε την πόρτα της διευθύντριας στην άλλη άκρη του κτιρίου, εκείνη τον ενημέρωσε πως ο επιστάτης έφευγε δυστυχώς νωρίτερα και η πόρτα έμενε ανοιχτή, ώστε να μπορούν να εισέρχονται ακόπως οι ενδιαφερόμενοι προς παραλαβή των τέκνων τους.
Οφείλουμε να επαινέσουμε τους γονείς που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το δημόσιο δημοτικό και να γράψουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σχολείο, εξασφαλίζοντας πως θα το έφερνε το σχολικό νωρίς το απόγευμα και πως η καλή κυρία θα ήταν πια μόνιμη, ώστε οι γονείς να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.
Συμβαίνει το γυμνάσιο-λύκειο να βρίσκεται σε απόσταση πενήντα μέτρων από την κατοικία του παιδιού.
Λογικό συνεπώς να το επισκεφθεί ο πατέρας για την εγγραφή του νέου γυμνασιόπαιδα.
Εσπρωξε λοιπόν την πόρτα της αυλής, έσπρωξε και την καγκελόφρακτη πόρτα του ισογείου, ο χώρος έρημος, αλλά όλα τα φώτα αναμμένα, οι τοίχοι γεμάτοι με συνθήματα πολιτικού, ποδοσφαιρικού και άλλου περιεχομένου, το ίδιο και μέρος του δαπέδου των διαδρόμων.
Πόρτες γραφείων κλειστές, πόρτες αιθουσών διδασκαλίας που έχασκαν, πρόσεξε ένα γραφείο ανοιχτό, όπου ο κύριος γυμνασιάρχης απολάμβανε την πρωινή του τυρόπιτα και ο οποίος, προβάλλοντας το δασύτριχο στήθος του, αναφώνησε: «Φέρε τον λεβέντη να τον κάνουμε άνθρωπο».
«Ποτέ! Ποτέ εκεί!», συμφώνησαν οι γονείς.
Οπότε, έξι χρόνια σε ιδιωτικό. Εξι χρόνια αγγλικά. Εξι χρόνια αθλητικές δραστηριότητες το απόβραδο.
Τρία χρόνια φροντιστήριο. Δύο χρόνια ιδιαίτερα μαθήματα προς ενίσχυση των επιδόσεων του νεαρού για εξασφάλιση επιτυχίας στις Πανελλήνιες.
Πέτυχε στη σχολή της επιλογής του. Στην επαρχία, όπου περιέργως δεν έγιναν καταλήψεις φέτος, δεν απήργησαν οι καθηγητές, δεν πιάστηκαν στα χέρια οι φοιτητές κατά τις φοιτητικές εκλογές, ορίστηκαν ενισχυτικά μαθήματα αργά τη νύχτα με σημαντική παρουσία παιδιών, έγιναν εκδηλώσεις στην πόλη και στην περιοχή, με τη συνεργασία εθελοντών και ελάχιστων ντόπιων υποστηρικτών.
Το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου έχει, όπως είναι φυσικό, τα χάλια του (γκράφιτι, βωμολοχίες), οι προτομές του ζεύγους των ευεργετών, που πρόσφεραν το οικόπεδο και χρηματοδότησαν την ανέγερση του κτιρίου και τον καλλωπισμό του περιβάλλοντος χώρου μοιάζουν, τριγυρισμένες από σκουπίδια, να έχουν μετανοιώσει για την ευεργεσία τους.
Οι γονείς του σημερινού σπουδαστή νοίκιασαν, ως όφειλαν, διαμέρισμα στην πόλη, το επίπλωσαν, το φροντίζουν, ο νεαρός παρακολουθεί τις παραδόσεις.
Και οι γονείς του ξεφυλλίζουν το τεφτέρι, κάνουν μπακάλικο απολογισμό: τόσο τα σχολεία, τόσο η καλή κυρία, τόσο τα εξωσχολικά, το φροντιστήριο, οι δασκάλες και τα διπλώματα ξένων γλωσσών, το γυμναστήριο, η μουσική, έξω τα απρόβλεπτα, μέσα εκείνο και το άλλο.
Γράφει το τεφτέρι: πάνω από διακόσιες πενήντα χιλιάδες. Πάλι καλά, σκέφτονται. Ολα έγιναν με οικονομία.
Δυστυχώς, οι ασθενούντες παππούδες και γιαγιάδες δεν τσόνταραν.
Ανοίγουν νέο τεφτέρι για τις σπουδές. Πόσα θα χρειαστούν;
