Οταν πήγαινα Δημοτικό κάποιος μου χάρισε την «Πολυάννα». Ισως δεν μου το είχαν καν χαρίσει, κάποια συμμαθήτρια μου το είχε δανείσει και το διάβασα. Ηταν πολύ της μόδας τότε, όχι όμως όπως υπήρξε αργότερα ο «Χάρι Πότερ» που είναι βιβλίο γιούνισεξ. Ηταν της μόδας στα κορίτσια. Τότε τα βιβλία για παιδιά χωρίζονταν σε αγορίστικα και κοριτσίστικα. Συνήθως τα κορίτσια διάβαζαν και τ’ αγορίστικα, τα αγόρια όμως ποτέ δεν διάβαζαν τα κοριτσίστικα.
Ευτυχώς στο σπίτι υπήρχαν κι άλλα βιβλία, όχι πολλά κι ούτε καν θελκτικά, αλλά μέσα στις ατέλειωτες ώρες του παιδικού εγκλεισμού τα είχα διαβάσει όλα. Από τους «Αθλίους» του Ουγκό, που είχαν και εικονογράφηση, και το «Ενα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν», που ήταν και το αγαπημένο μου (άλλο κοριτσίστικο κι αυτό), μέχρι τη «Δίκη της Νυρεμβέργης» και το Φιλοσοφικό Λεξικό Ρόζενταλ-Γιούντιν (πολύ αγορίστικα).
Και λέω ευτυχώς, γιατί φαντάσου να είχα μείνει με την Πολυάννα, που έπαιζε κάθε μέρα με τον εαυτό της το «Παιχνίδι της χαράς», αναζητώντας τι θα της έδινε ευχαρίστηση ακόμα και στη χειρότερη περίσταση.
Πόσο παθητικό, πόσο αντιδραστικά γυναικείο και αντιαγωνιστικό θα ήταν κάτι τέτοιο; Ρεζίλι θα γινόμουν αν, ας πούμε, περνούσα πρώτη στις εξετάσεις, μου έπαιρναν συνέντευξη και μου ξέφευγε καμιά ατάκα της Πολυάννας. Οχι ότι υπήρχε βέβαια κίνδυνος να έρθω πρώτη στο πανελλήνιο, λέμε τώρα.
Πέρασα μεγάλο κίνδυνο με την Πολυάννα, κι ευτυχώς βγήκα καθαρή χωρίς κανείς να υποπτεύεται ότι παρέμεινα προσηλωμένη στην αρχή του «παιχνιδιού της χαράς» με όλη την έλλειψη αγωνιστικότητας που το διέκρινε.
Κάθε μέρα, μη σου πω και κάθε ώρα και στιγμή, να βρίσκεις κάτι να χαρείς απ’ αυτά που διαθέτεις. Οσες προσπάθειες κι αν έκανα να ξεχάσω αυτήν την ύπουλη αρχή, όσους τόμους μαυρίλας κι αν συσσώρευσα στην ενήλικη αναγνωστική ζωή μου, η σαχλοΠολυάννα με το γλυκερό εξώφυλλο ήταν πάντα εκεί να χαιρετάει την καθημερινότητα με την αλογοουρά της α λα φίφτις ν’ ανεμίζει ανέμελα. Ή αυτό είναι άλλο εξώφυλλο; Τα έχω σίγουρα μπερδέψει.
Αυτή τη διπλή (λογοτεχνική) ζωή συνιστώ ανεπιφύλακτα στους σημερινούς νέους, που εκτίθενται υπερβολικά στα διάφορα Ινσταγκραμ και Φέισμπουκ, στους δρόμους που κυνηγάνε Πόκεμον, στις δηλώσεις όταν περνάνε πρώτοι στο πανελλήνιο. Προσοχή, μην καταλάβουν το παιχνίδι της χαράς σας. Σκοτεινά να εμφανίζεστε, μακριά από το μάτι και τη ζήλια. Κυκλοφορείτε σκυθρωποί και πάντα να γκρινιάζετε. Ιδρύστε ένα παιχνίδι λύπης για τις κοινωνικές ανάγκες, όπως φοράτε αντηλιακό όταν εκτίθεστε στον ήλιο.
-320x213.jpg)
