Ημέρα της σαλάτας

Ο φίλος μου ο Κώστας, λάτρης της σαλάτας, όχι μόνο να την τρώει αλλά και να τη φτιάχνει, με έχει διδάξει την τριλογία της σαλατικής τέχνης: ο σαλατοποιός πρέπει να είναι τσιγκούνης στο αλάτι, σπάταλος στο λάδι και τρελός στο ανακάτεμα.

Με ιδιαίτερη συμπάθεια επομένως διάβασα στην «Εφ.Συν.» της Πέμπτης για την αυριανή ημέρα, που είναι και Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, ότι σε μία από τις πολλές εκδηλώσεις για το περιβάλλον, αύριο στις 11 το πρωί, η Greenpeace καλεί μικρούς και μεγάλους, στην παραλία του Φλοίσβου, «να τα κάνουμε σαλάτα».

Αυτό είναι το έμβλημα της εκδήλωσης, δάνειο από τη γνωστή μεταφορική έκφραση μπάχαλου, στην υπηρεσία της αυθεντικής σαλάτας, που όχι μόνον είναι ωραία, αλλά, συγχρόνως, είναι «υγιής και ασφαλής διατροφή, που σημαίνει υγιές και ασφαλές περιβάλλον».

Αισθάνομαι βέβαια ότι υπεισέρχομαι λάθρα στην τακτική, τα Σαββατοκύριακα, γαστρονομική σελίδα της αγαπητής μου Καίτης Βλάχου και κάπου σαν να της παίρνω την μπουκιά από το στόμα. Αλλά έχω τουλάχιστον το άλλοθι ή την πρόφαση ότι η σημερινή μου «σαλάτα» δεν έχει ανταγωνιστικές γαστρονομικές βλέψεις. Απλώς βγαίνει στο τραπέζι σε συνάρτηση με το περιβάλλον και την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα του, επειδή έτυχε σε μία από τις εκδηλώσεις της να τιμάται και η ταπεινή σαλάτα.

Αλλο ζήτημα, αν σε θέματα περιβάλλοντος, ενίοτε έως πλειστάκις, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, νυν, πρώην και αεί, τα κάνουμε σαλάτα και μετατρέπουμε το φυσικό περιβάλλον σε περιβάλλον της παρέας, όπου εμείς έχουμε (μετά τη σαλάτα να περάσουμε και στο φρούτο…) το πεπόνι, εμείς και το μαχαίρι και το μοιράζουμε όπως μας βολεύει, βολεύει και την παρέα και πετάμε και την πεπονόφλουδα, μήπως την πατήσει κανένας αφελής ή κανένα κορόιδο (που πάντα βρίσκεται∙ γεμάτος αφέλεια και κοροϊδία ο κόσμος) και μετά… Natura 2000 να φύγουμε.

Οπου το θεωρώ, για παράδειγμα, εντελώς φυσικό, στα πολλά συστατικά της περίφημης σαλάτας του Καίσαρα να υπάρχουν και κρουτόν, καθ’ όσον σαλάτα του Καίσαρα χωρίς να πέσει κύβος είναι ποντίκι χωρίς το laptop.

Αλλά τα κάνουμε θάλασσα, ως λαός με ιστορία και παράδοση θαλασσινή και με μιαν Οδύσσεια και μιαν αφρογεννημένη Αφροδίτη στις αποσκευές μας, όταν, όπως επισημαίνει το σημερινό, μεγάλο αφιέρωμα στις «Νησίδες», στις παράκτιες περιοχές μας (μήκος ελληνικών ακτών, αθροιστικά, όσο η περίμετρος της Αφρικής…) εκείνο που μας διακρίνει από τους υπόλοιπους… βαρβάρους είναι ότι εμείς δεν τις προστατεύουμε.

Εκεί πάντως που προαλείφεται η σαλάτα γίγας των πεντέμισι εκατομμυρίων τεμαχίων –μια σαλάτα πάει να πει από την Κρήτη μέχρι τον Εβρο– είναι τα, κατά κόσμον, λεγόμενα αυθαίρετα, που από μωρό τα θυμάμαι να μπαινοβγαίνουν σε διάφορες σαλάτες δίκην ρόκας, ραφανίδος (ραπανάκι) ή αβοκάντος, με αλατάκι (πρόστιμα) ή ανάλατα, και που τώρα, λέει, περί μήνα Σεπτέμβριο, το θέμα θα τακτοποιηθεί άλλη μία φορά, αλλά ήδη, λέει, «μελετάται να δοθεί νέα παράταση μετά τον Οκτώβριο», άλλη μία φορά. Μόνο που το ρεπορτάζ («Εφ.Συν.» 2/6) δεν αναφέρει… ποιον Οκτώβριο…