Εάν -καταπώς εκτιμάνε μερικοί- πολλοί από τους Ελληνες έχουμε χάσει κάθε ελπίδα για το μέλλον και νιώθουμε να έχει σβήσει οριστικά η ελπίδα για απελευθέρωση, εάν έχουμε αρχίσει να βλέπουμε την υποταγή σαν αναγκαιότητα και εάν έχουμε εθιστεί στις αρετές αυτής της αναγκαιότητας σαν απαραίτητος όρος για τη διατήρησή μας, τότε η πολιτική πρέπει να αλλάξει ριζικά. (Αρετές: δειλία, ατολμία, συμμόρφωση, υπακοή).
Να αλλάξει η πολιτική, αλλά πώς; Οσοι κρατάνε στα χέρια τους τα εκπαιδευτικά όπλα της χώρας (κυρίως τα ΜΜΕ) συνωμοτούν εναντίον οποιασδήποτε αλλαγής· το θέμα είναι εμείς οι άοπλοι τι κάνουμε, διότι, ώς τώρα, απλώς ατενίζουμε την κατάσταση χωρίς να είμαστε σε θέση να δράσουμε, άσε που κοντεύουμε να πειστούμε ότι έννοιες όπως θυμός και εξέγερση δεν είναι ρεαλιστικές, δεν προωθούν τη συναίνεση και την ειρηνική συνύπαρξη. Μάλιστα.
Να μην ξεχάσουμε, παρακαλώ, ότι βιώνουμε και έναν πρωτοφανή αριστερό κοσμοπολιτισμό… ανθρωπιστικό και πολιτικά ορθό.
Ο ρατσισμός, ο σεξισμός, ο εθνοκεντρισμός, όλα τα διχαστικά πάθη οφείλονται σε εμάς τους αμόρφωτους του λαού και όχι στην περιφρόνηση της εξουσίας προς τους λαούς της οικουμένης. Οι ταξικές και οικονομικές διαφορές είναι μια μικρή λεπτομέρεια.
Ολοι αυτοί οι φωστήρες του ρεαλισμού (δηλαδή της υποταγής) έχουν βαλθεί να μας πουν (και να μας τρελάνουν) ότι εμείς οι ίδιοι φταίμε για τη δεινή μας θέση, εμείς και τα χαμηλά μας ένστικτα, γιατί -λένε- ουδέν πάθος εδράζεται στην ανθρώπινη φύση.
Ολα τα οχληρά πάθη, όπως ο θυμός, η ζηλοφθονία, το μίσος, η θλίψη, ο φόβος και λοιπά είναι αφενός κοινωνιογενετικά και αφετέρου οι εξ αυτών κατειλημμένοι οφείλουν να εκπαιδεύονται, αλλά -τι να κάνουμε- είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως, ψελλίζουν δε κάτι περίεργες έννοιες όπως αξιοπρέπεια, εθνική υπερηφάνεια· μα τι παρωχημένες, σκοταδιστικές έννοιες.
Τι βάρβαροι είμαστε όσοι δεν βλέπουμε ότι η φρίκη καταπολεμείται με την ορθότητα, με το καθήκον. Ο πρωθυπουργός της χώρας λ.χ. υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο επειδή θεώρησε ότι έτσι έπραξε το σωστό και ότι αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα πικρίας για την σε βάρος του ελληνικού λαού αδικία.
Ε, λοιπόν, η υπογραφή του θεωρείται πράξη μετρημένη και ισορροπημένη. Οσοι δεν τη βιώνουμε έτσι, απλώς είμαστε πεπλανημένοι, ανορθολογιστές, απροσάρμοστοι στη νέα πραγματικότητα· στο τέλος, να δεις, θα μας πούνε και δεξιούς!
Την αρχαία Αθήνα την παρουσιάζουν ετούτοι όλοι σαν ένα παράδειγμα που μας κατευθύνει να ατενίζουμε τη φρίκη. Επειδή είμαστε χορτασμένοι από φρίκη, λένε, ας σταματήσουμε να την ατενίζουμε (πώς;) και να αρχίσουμε να δρούμε κάνοντας κάτι καλό (χρήσιμο) για την πολιτική. Εντάξει· πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το.
Να κλείσουμε τα βιολογικά μάτια μπροστά στη φρικτή πραγματικότητα και να δούμε με τα δικά τους (;) μάτια την πραγματικότητα που οι ίδιοι διαμορφώνουν και μας την παρουσιάζουν σαν την ενδεδειγμένη. Οποιος αρνείται να συμπεριφερθεί κατ’ αυτόν τον άθλιο τρόπο αντιμετωπίζεται πλέον σαν εχθρός· πάει και η ανοχή και η δημοκρατία και η Αριστερά, πάν’ όλα.
Η φρίκη δεν καταπολεμείται με ολοκληρωτικές μεθόδους παρά με τη δημοκρατία -και μόνον μ’ αυτήν· με δημοκρατία, όμως.
