Συγκαταλέγομαι -το΄χω ξαναγράψει- στους συνεπείς αναγνώστες της στήλης Ιδέες παλιές και νέες του Θανάση Γιαλκέτση. Σημαντικοί διανοητές -ως επί το πλείστον αριστεροί- καταθέτουν σημαντικές επισημάνσεις για την Αριστερά και τον ρόλο που καλείται να παίξει στο σημερινό πολιτικό χάος, εντός του οποίου μόνο ο ολοκληρωτισμός διακρίνεται· μόνο αυτόν βλέπουμε, θέλουμε δεν θέλουμε. Θεωρώ τη στήλη αυτή θαυμάσια ευκαιρία για προβληματισμό και αναστοχασμό (όπως, βεβαίως, και τις συνεντεύξεις του Τάσου Τσακίρογλου).
Διάβασα λοιπόν τις διαπιστώσεις του Ιταλού καθηγητή Γλωσσολογίας Ραφαέλε Σιμόνε για την απουσία της Αριστεράς από σημαντικά ραντεβού με την Ιστορία: την ψηφιακή επανάσταση, τη μαζική μετανάστευση και την παγκοσμιοποίηση. Και στα τρία αυτά ραντεβού κάπου αλλού έβοσκε η Αριστερά, στεκόμενη με το στόμα ανοιχτό, σαν χάνος, μπροστά στην αίγλη του ευδαίμονος καταναλωτισμού, στον (αντιδημιουργικό) εγωισμό και στο life style που διαπότισε τον κόσμο από τη δεκαετία του ΄90 και εντεύθεν.
Ενδιαφέρον επίσης έχει η γνώμη του για το ποιος είναι ο λαός της Αριστεράς σήμερα. Ιδού: Οι «οραματιστές», οι «ανθρωπιστές» και οι «δυσαρεστημένοι». Τη θέση της «εργατικής τάξης» έχει καταλάβει η απογοητευμένη «αστική τάξη» (Αναπόφευκτα τα εισαγωγικά λόγω της σχετικότητας-μερικότητας των εννοιών). Πού να ΄ναι, άραγε, οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι; Πού βολοδέρνουν, σε ποια κομματική άβυσσο έχουν πεταχτεί;
Είναι σημαντικό να τα κατανοήσουμε όλα τούτα, εν αναμονή μάλιστα εγκαθίδρυσης μιας αριστερής κυβέρνησης. Υπάρχει ελληνική ιδιαιτερότητα στην Αριστερά; Μάλλον. Είναι αυτή που αγωνίστηκε με σθένος και αυτοθυσία μεν, αρνήθηκε όμως να παρευρεθεί και σε άλλα ραντεβού ή πήγε καθυστερημένη. Σ΄ αυτό π.χ. με την αρχαιοελληνική (και βυζαντινή) γραμματεία, με την ελληνική γλώσσα, με το δημοτικό τραγούδι, με τα ρεμπέτικα, με την αλληλεγγύη των κοινοτήτων τις δεκαετίες ΄50-΄70, τον σουρεαλισμό, τη γενιά μπητ, τους λοξίες της Αριστεράς κ.ά. Η ηθική της στάση και συμπεριφορά απομάκρυναν τους νέους από την αριστερή ιδεολογία και έσπρωξαν τους ενήλικους στα δεξιά κόμματα, αλλά και στο νεοναζιστικό ελληνικό μόρφωμα.
Τι να κάνουμε, η Αριστερά θα μπορούσε να φτιάξει τη δική της κοινωνία, να αλλάξει την εποχή αλλά, αντίθετα, έγινε υποχείριο αυτών που ήσαν παρόντες στα κρίσιμα ραντεβού με την Ιστορία. Σύγχυση έχει διαχυθεί και επικρατήσει στις ιδεολογίες της ελληνικής κοινωνίας. Πολλοί δηλώνουν αριστεροί και συμπεριφέρονται σαν φασιστοειδή και αρκετοί δηλώνουν δεξιοί, ή φιλελεύθεροι, και είναι πολύ πιο αριστεροί από όλους εμάς που επαιρόμαστε για τις αριστερές καταβολές μας, την αριστερή ιδεολογία μας και δεν συμμαζεύεται.
Η Αριστερά, εάν συμφωνήσουμε ότι αυτή εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει ενταχθεί στο παιχνίδι της εξουσίας και καλά ίσως κάνει, αδιαφορεί όμως για τον γενέθλιο λυγμό της ύπαρξής της: την εξάλειψη της φτώχειας και την εμφάνιση της κοινωνική δικαιοσύνης (ισονομίας, ισηγορίας κ.λπ.). Οι «οραματιστές», οι «ανθρωπιστές» και οι «δυσαρεστημένοι» είναι συνήθως ψιλοβολεμένοι, δεν προέρχονται από τη λαϊκή τάξη, άρα η αριστεροσύνη τους δεν μπορεί να εκφράσει πλατιά κοινωνικά στρώματα. Εάν παρακολουθήσει κάποιος τον λόγο των στελεχών τούτου του κόμματος εύκολα θα διαπιστώσει ότι αποκαλύπτει (ο λόγος τους) την ανεπάρκειά τους, τη σύγχυσή τους, το χάος της ιδεολογίας τους· την αποκοπή τους από την πάσχουσα και αβοήθητη κοινωνία. Η Αριστερά καλείται να αντιταχθεί στο πνεύμα των καιρών, λέει ο καθηγητής. Αν μας έλεγε και ποια Αριστερά και πώς θα αντιταχθεί… Αν όλοι μας μπορούσαμε να δούμε πού θερμουργεί (ή τεχνουργεί!) το ιδεώδες της Αριστεράς… ε, κάπως θα τα βρίσκαμε, μακριά από μερικούς τζιτζιφιόγκους της που βγαίνουν στην TV και δεν ξέρουν τι λένε, οι άμοιροι… (ξέρουν, όμως, ποιος είναι ο στόχος τους).
