Πρώτος τίτλος που ήρθε στη σκέψη ήταν «Η γοητεία της νοσταλγίας». Να κάνω, σκέφτηκα, ένα κείμενο για τον τελευταίο Τζέιμς Μποντ, τον 24ο, που να το τιτλοφορήσω έτσι. Γιατί η νοσταλγία είναι πάντα γοητευτική, επειδή εμείς την κάνουμε γοητευτική∙ της αφαιρούμε αιχμές και αγκάθια, πανάδες και μπιμπίκια, τη μακιγιάρουμε και την κρατάμε νέα. Αλλιώτικα θα γερνούσε μαζί μας.
Οταν το ξανασκέφτηκα, είδα ότι νοσταλγία και γοητεία είναι δίδυμο φοβερό, ακαταμάχητο. Που ναι μεν μπορεί, ανά πάσα στιγμή, δοθείσης ευκαιρίας, να το νιώσεις σαν κάτι δικό σου, που έρχεται από μακριά, αλλά ζωντανό∙ reality, με το σημερινό ψηφιακό ιδίωμα!
Ομως μπορεί και να σε κάνουν να το νιώσεις, ώστε να το αναλώσεις σαν κάτι, αν όχι εντελώς δικό σου, πάντως κάτι με το οποίο διατηρείς παλαιούς δεσμούς, εικονικούς∙ virtual στην ψηφιακή γλώσσα.
Σ’ αυτή τη γοητεία, το άρωμα της νοσταλγίας, πιστεύω, ακουμπάει και ποντάρει το «Spectre», τελευταία δημιουργία από το ευρύ… φάσμα παραγωγής της βαριάς κινηματογραφικής βιομηχανίας Μποντ∙ 24 ταινίες, 53 χρόνια∙ από το σκασιαρχείο στο Γυμνάσιο, μέχρι την κοπάνα από τη δουλειά και την… απόδραση από τον καναπέ του συνταξιούχου! Τι καλύτερο τονωτικό, από μια νοσταλγία περιποιημένη, με τα καλύτερα υλικά και… φτηνό απογευματινό εισιτήριο!
Βέβαια, το μεγάλο ξεκίνημα προς την εορταστική νοσταλγία έγινε στον μισό αιώνα του κινηματογραφικού Μποντ, το 2012, με το νοσταλγικό στη διαπασών «Skyfall»: όλα κάτι θύμιζαν, από κάπου έρχονταν, κάπου χάνονταν και αλλάζανε, διαλύονταν, ξαναφτιάχνονταν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσα από στάχτες, με μια ουρανομήκη λαμπερή έκρηξη στο τέλος, όπου το πατρογονικό των Μποντ, έρημο, στην άκρη μιας αβύσσου, κάπου στη Σκοτία, λαμπάδιαζε, πυρπολημένο από τον τελευταίο της γενιάς∙ επί πλέον άκληρο, μόνο πάντα, εραστή της μια σκηνής, απηνή διώκτη του κακού, ασυμβίβαστο, ανυπάκουο όπου ο ίδιος κρίνει.
Στους «Υπεράνθρωπους των μαζών» τον κατατάσσει ο Ουμπέρτο Εκο, πρώιμα κιόλας, το 1969.
«Ο πήχυς έχει σηκωθεί ψηλά», έγραφε για το «Skyfall», το 2012, στον ηλεκτρονικό Τύπο, ο Γιώργος Μανταίος (λάτρης των ταινιών Μποντ, όπως και ο πατέρας του!): «… Είμαι τυχερός που είδα αυτήν την ταινία σε πρώτη προβολή, στη μεγάλη οθόνη. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα καταφέρει ο Σαμ Μέντες (ή ο διάδοχός του) να πλησιάσει τα δεδομένα που τέθηκαν μετά την 23η ταινία με ήρωα τον James Bond.
»Ο Ralph Fiennes στο ρόλο του Μ, η Naomie Harris ως Moneypenny και ο Ντάνιελ Κρεγκ ως -οριστικά και αμετάκλητα- άξιος συνεχιστής της κληρονομιάς του Κόνερι, του Μουρ και του Μπρόσναν υπόσχονται αλλά δεν εξασφαλίζουν την επιτυχία. Είπαμε, ο πήχυς ανέβηκε πολύ!».
Φαίνεται πως τα κατάφεραν και με το «Spectre». Βγαίνοντας από την αίθουσα, στο ταμείο η ουρά για την επόμενη προβολή ήταν μοιρασμένη σε νοσταλγούς του παρελθόντος και νοσταλγούς του μέλλοντος…
