Δεν ήταν δυνατόν να μη φροντίσει ο Κυρ. Μητσοτάκης για τη διάσωσή του. Μαζί και του μηχανισμού που τον στήριξε. Και τον ωφέλησε. Εξάλλου, ήξερε ότι θα ερχόταν η στιγμή να αναμετρηθεί με το μέλλον. Δικό του και των επιγόνων του. Αυτή την αξία έχει η ακόμα μία δέσμευσή του να πατάξει, τάχα, το αποκαλούμενο βαθύ κράτος, την ίδια και η προαναγγελία προετοιμασίας της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης σε συνδυασμό με νέες τροποποιήσεις στον εκλογικό νόμο και νέα αναθεώρηση του Συντάγματος.
«Μηδέν και με τον κηδεμόνα του», όπως θα έλεγε και ο Ν. Τσιφόρος. Διότι το πρόβλημα της καταβυθιζόμενης Ελλάδας δεν είναι η διάσωση της -άξιας του τέλους που έχει- Μεταπολίτευσης. Είναι η απαλλαγή της από αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, το οποίο δεν φρόντισε για την ανάταση της μεταδικτατορικής ελληνικής κοινωνίας, δεν θωράκισε τη χώρα απέναντι στις απειλές που την κατέτρεχαν εντός κι εκτός, δεν ανέπτυξε την οικονομία της και δεν πλούτισε τη δημοκρατία της. Εθρεψε και γιγάντωσε τη διαπλοκή, τροφοδότησε την οικογενειοκρατία, ευνούχισε τους δημοκρατικούς θεσμούς, παρέβλεψε την ανάγκη μιας μελετημένης οικονομικής ανασυγκρότησης, τακίμιασε με ό,τι πιο σάπιο υπάρχει στην Ε.Ε., χρεοκόπησε τη χώρα, έβγαλε στο πανέρι τον πλούτο της χάριν των δανειστών και των επιτήδειων ημέτερων σαράφηδων και στο τέλος τη μετέτρεψε σε «διάδρομο» των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων (μαζί και των στρατηγικών, εννοείται).
Αυτός είναι ο λόγος που αυτή τη φορά δεν έρχεται σε σύγκρουση με κάποιον από τους συνήθεις πολιτικούς αντιπάλους του, μικρούς, μικρομέγαλους και άλλους∙ αλλά με την κοινωνία. Για την ακρίβεια, εκείνο το μέρος της κοινωνίας το οποίο δεν στοιχίζεται πίσω από τους σεσημασμένους πολιτικούς μηχανισμούς και αναζητεί διέξοδο σε νέα σχήματα. Υπό διαμόρφωση βεβαίως κι αυτά, με πολλές αδυναμίες και ερωτήματα για την αντοχή τους, ωστόσο η κοινωνική αντίσταση χτίζεται. Δεν είναι μόνο το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού που απειλεί το σύστημα Μητσοτάκη και των άλλων μνηστήρων της σάπιας εξουσίας. Ισχυρές είναι πλέον οι κινήσεις εντός του κόμματός του που, υπό την πίεση μιας υγιούς εκλογικής βάσης, τον ωθούν προς την έξοδο. Και αναμένεται να γίνουν απειλητικότερες στο άμεσο μέλλον. Διεργασίες συντελούνται και στον χώρο της Αριστεράς από ανθρώπους που έχουν εντοπίσει το «υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας» και εργάζονται μεθοδικά για τη δημιουργία μιας αξιοπρεπούς κίνησης.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή τη φορά, ο σημερινός πρωθυπουργός δεν είναι βέβαιος ότι θα είναι και ο αυριανός. Τον απειλεί ο κόσμος εκείνος που σήμερα έχει περισσότερους λόγους να προσέλθει στην κάλπη από όσους είχε το 2019 και το 2023. Ο κόσμος της αποχής. Με διάθεση να αλλάξει πολλά σ’ αυτόν τον τόπο και κυρίως τη σύνθεση του πολιτικού ψηφιδωτού της επόμενης ημέρας.
Από αυτή τη σύνθεση θα εξαρτηθεί και η ουσιαστική αναμόρφωση του συστήματος εξουσίας κόντρα στην επιδίωξη της γνωστής οικογένειας και όσων τη συντρέχουν. Η δημοκρατία είναι το ζητούμενο. Οχι η διάσωση των πολιτικο-οικονομικών καρτέλ που τρέφονται από τη γελοιοποίησή της περιφέροντάς την σαν αρκούδα στα πανηγύρια. Κι αν επανέλθει το μέτρο του πολιτικού οστρακισμού, με την έννοια αυτή τη φορά όχι της εξορίας αλλά της απαγόρευσης του πολιτεύεσθαι σε άτομα που αποδεδειγμένα φέρουν πολιτικές ευθύνες για την επικίνδυνη διάβρωση της χώρας, ακόμα καλύτερα. Και για τη δημοκρατία και για τον τόπο.
