Εορτών εορτή

Πρωτοχρονιά στον κόσμο. Κόσμο της πόλης και κόσμο έξω από την πόλη, μέσα και έξω από την Ελλάδα. Κόσμο που επειδή μπορούμε δύσκολα να τον συλλάβουμε ενιαίο μέσα στον κατακερματισμό του, τον παραδίδουμε συχνά στην παραπλανητική εικονική πραγματικότητά του, εκτός σκέψης και συναισθήματος.

Εξω από τις πόλεις οι αγρότες συνεχίζουν στους δρόμους τον αγώνα τους, με την κυβέρνηση να χρησιμοποιεί εναντίον τους τις δοκιμασμένες μεθόδους ενοχοποίησης για να τον διασπάσει. Χωρίς να μπορεί να εξηγήσει γιατί αν αυτοί «κόβουν τη χώρα», όπως λέει, οι σιδηροτροχιές των τρένων που θα μπορούσαν να την «ενώσουν» τόσο καιρό μετά το έγκλημα των Τεμπών παραμένουν θανάσιμα επικίνδυνες. Μέσα στις πόλεις, και μάλιστα τις άσκημες μεταξύ τους, τα εορταστικά φώτα αναλαμβάνουν να καλύψουν τις ρυτίδες και τα τραύματα. Δέντρα στήνονται, δρόμοι γεμίζουν κόσμο που κάνει αγορές, η αναμονή της γιορτής μεγαλώνει την επιθυμία της. Ενώ τα τηλεοπτικά προγράμματα αγωνίζονται να επιβάλουν μια άποψη εορτής συνώνυμη με τη μάστερ σεφ ευωχία και αισιοδοξία.

Αισιοδοξία που συνυπάρχει δίπλα στην επιμονή των ειδήσεων σε εικόνες κηρυγμένων πολέμων που απλώνονται προσθέτοντας στην Ουκρανία τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Βενεζουέλα και άλλων, ακήρυκτων ακόμα. Με κοινωνίες, ανάμεσά τους και τη δική μας, να πληροφορούνται ότι πρέπει να ετοιμάζονται για μελλοντικές θυσίες άδηλου περιεχομένου. Ενώ παράλληλα ο πρωθυπουργός να δηλώνει ότι ηγείται ενός εσωτερικού «πολέμου» της «νέας» Ελλάδας –της δικής του– εναντίον της «παλαιάς», αυτής δηλαδή που αντιστέκεται.

Θα έπρεπε μήπως να εξορίσουμε για όλα αυτά από τη ζωή μας την αισιοδοξία και τη γιορτή; Πιστεύω το ακριβώς αντίθετο. Και ο νους μου πάει στον Αγιο Βασίλειο. Δεν μιλώ για τη φιγούρα του υπέρβαρου και υπέργηρου με τον κόκκινο σκούφο που η Κόκα Κόλα τού ανέθεσε να μοιράζει τα δώρα σε πλανητικό επίπεδο. Μιλώ για τον ποιητή και φιλόσοφο, τον επίσκοπο Καισαρείας που ίδρυσε πτωχοκομεία και νοσοκομεία και με την «Εις τους νέους επιστολήν» του δίδαξε στους χριστιανούς να αγαπούν την ειδωλολατρική αρχαιότητα, προετοιμάζοντας έτσι τις Αναγεννήσεις που ακολούθησαν αιώνες μετά, και τους ανθρώπους πιστούς και άπιστους κάθε θρησκείας και εποχής να αγαπούν τις ιδέες και τα έργα που αξίζουν και όταν δεν μοιάζουν με τα δικά τους.

Αυτόν που μίλησε για την αγάπη χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς. Δηλαδή για το πιο δύσκολο, το πιο επικίνδυνο και το πιο πολύτιμο πράγμα που υπάρχει. Το πιο δύσκολο, γιατί η αγάπη δεν απαιτεί μόνο συναίσθημα αλλά και σκέψη και επιλογές που δεν αποκλείουν την αποτυχία και το λάθος. Επικίνδυνο, γιατί, με ή χωρίς το Ευαγγέλιο, οι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν ότι αγάπη και πόνος γειτονεύουν. Και πολύτιμο, γιατί κάθε πράξη αγάπης είναι εορτών εορτή. Καλώς να δεχτούμε τη γιορτή της αγάπης. Οταν το τέλος είναι ακόμα μία αρχή.