Σαν να αρχίζουν και πάλι όλα από την αρχή. Με τη μοιραία πεποίθηση ότι και αυτή τη φορά ο «ορθός» λόγος θα υπερισχύσει του «λοξού». Οτι το βαθύ, σκοτεινό πηγάδι του ασυνείδητου θα μπαζωθεί και πάλι, όπως τα ποτάμια της πόλης. Στη θέση του θα αναδυθούν η «έξυπνη» πόλη, οι «έξυπνοι» σπόροι, η «έξυπνη» χώρα. Οχι απλώς ακόμα ένα «ολιστικό» μοντέλο σαν αυτό των Ολοκληρωμένων Χωρικών Επενδύσεων στην Εύβοια (αλήθεια, τι απέγινε η «ολοκληρωμένη» της ανασυγκρότηση;). Αυτή τη φορά θα συνεπικουρείται και από την «ολιστική» νοημοσύνη. Ολα θα γίνουν «έξυπνα»: από την πόλη που ήδη χτίζεται στη λεωφόρο Ποσειδώνος, με τον «φαραωνικού» τύπου, σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Μοντ», σχεδιασμό της (και να μας συγχωρούν για την άστοχη σύγκριση οι Φαραώ, που μας άφησαν μοναδικά έργα), μέχρι την «έξυπνη» και αδηφάγα ΑΑΔΕ που θα απορροφήσει τον μερικώς αδηφάγο ΟΠΕΚΕΠΕ και έως την «έξυπνη» σπορά που θα οδηγήσει σε μια «έξυπνη» γεωργία.
Κοινό στοιχείο των «έξυπνων» αυτών προτάσεων είναι να λειτουργήσουν τα πάντα σε έναν «κύκλο αριστείας», αποκλείοντας δήθεν το τυχαίο και μαζί με αυτό την παράδοση και την εμπειρία. Και τελικά τον άνθρωπο. Τον ζαλισμένο άνθρωπο που εκχωρεί ό,τι του απομένει από ανθρωπιά για να ησυχάσει. Ξεχνώντας ότι ησυχία βρίσκεις μόνο στον θάνατο.
Μετά το βιβλίο των Αντόρνο και Χόρκχαϊμερ που μιλά για τον μέγιστο μύθο που είναι, όπως υποστηρίζουν, αυτός του «Διαφωτισμού», επανέρχεται ανακατασκευασμένος σήμερα ακόμα ένας μείζων μύθος με την έννοια και εδώ του ψεύδους, της ψευδαίσθησης: μύθος που θέλει, ερήμην του κλίματος και των υποδομών, να εξομαλύνει ψηφιακά τη σχέση του ανθρώπου με τη γη, με την τροφή, με την πραγματικότητα, με τον εαυτό του. Μύθος ρυθμιστικός της «έξυπνης ζωής» που επαγγέλλεται, μιλώντας για την ολιστική, δηλαδή την ολοκληρωτική νοημοσύνη, που θα δημιουργήσει την «έξυπνη» γεωργία για να ζήσουμε εμείς καλά και η γη καλύτερα. «Εξυπνες» προτάσεις μιλούν για τη νέα εποχή όπου θα προβλέπονται τα πάντα: από τις ασθένειες των σπόρων, πριν αυτές αναπτυχθούν, μέχρι την ακρίβεια σε σχέση με το πότε πρέπει να σπείρεις, να ποτίσεις, να ρίξεις το λίπασμα, να θερίσεις, ώστε να έχεις περισσότερη και καλύτερη σοδειά ξοδεύοντας λιγότερους πόρους. Αυτό που δεν διευκρινίζεται είναι τι θα συμβαίνει όταν πλημμυρίζουν οι κάμποι, ενώ το νερό στερεύει, όταν οι πυρκαγιές εξαφανίζουν τα δάση, όταν οι επαπειλούμενες αντλήσεις καυσίμων από τις θάλασσες θα αφήνουν πίσω τους κηλίδες και τελικά τι γεύση θα έχουν τα «έξυπνα» προϊόντα.
Με τις πρωτοφανείς ωστόσο σήμερα κινητοποιήσεις αγροτών, κτηνοτρόφων, μελισσουργών και αλιέων σε ένα ενιαίο μέτωπο με μείζον διακύβευμα την τροφή των ανθρώπων, το πραγματικό επιμένει. Για να μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει ζωή χωρίς το άγγιγμα, την εμπειρία των πραγμάτων.
-320x213.jpg)
