Του μικρού, εκ των δύο εγγονών μου εορτάζοντος, 26 Νοεμβρίου, είπαμε να φάμε το μεσημέρι οικογενειακώς και ξεκίνησα για Ηράκλειο (Αττικής). Ρολά στο μετρό του Ευαγγελισμού! Ηταν ό,τι είχε ξεκινήσει η έκτακτη, 6ωρη, στάση εργασίας του προσωπικού για τον θάνατο εν υπηρεσία του αρχιτεχνίτη του μετρό Νίκου Βάρδα.
Είπα να πάρω, από την Πινακοθήκη, ταξί ή το 550 για Κηφισιά, να κατεβώ Σπύρου Λούη και, μετά… βλέπουμε. Εχασα το 550 στο τσακ· με κράτησε το φανάρι και το είδα να κάνει στάση και να φεύγει. Ταξί, ούτε λόγος… Σε έξι λεπτά πέρασε το τρόλεϊ 10, Τζιτζιφιές – Χαλάνδρι. Κατέβηκα Αγία Βαρβάρα. Εχασα πάλι το 550 για… ένα λεπτό. Σκεφτόμουν λύση περιμένοντας συγχρόνως ταξί (η ελπίδα πεθαίνει τελευταία… αλλά από τη λεωφόρο Κηφισιάς, τουλάχιστον στην άνοδο, μόνα κίτρινα που περνούσαν ήταν τα σχολικά). Αιφνιδίως περνούσε ένα… κίτρινο, τρόλεϊ που –διαδρομή που αγνοούσα– πήγαινε, επίσης, στο Χαλάνδρι, αλλά από τα Σίδερα («Σίδερα» είναι η ονοματολογική ανάμνηση της μπάρας του σιδηροδρόμου Αθήνα – Λαύριο· να μαθαίνουν και οι νεότεροι το έτυμον της πλατείας Λαυρίου, κοντά στην Ομόνοια).
Κατέβηκα σε κάποια… Αγία Αννα, κοντά στη λεωφόρο. Τηλεφώνησα στον μικρό εγγονό μου από το Υγεία. Πέρασε με το… αμάξι μου (ένα Jazz της γυναίκας μου που κληρονόμησα, αλλά δεν οδηγώ). Πήγαμε στο σπίτι. Φάγαμε πίτσες οικογενειακώς. Τα είπαμε, εν ολίγοις, χαζέψαμε και λίγο τηλεόραση· οι μεγάλοι· οι νεότεροι –έχω παρατηρήσει– μάλλον την έχουν γραμμένη την τηλεόραση στα… tablet(s) και τα smartphone(s)… Πέντε παρά, ο μεγάλος εγγονός μου με το κορίτσι του με πήγαν, πάλι με το Jazz, στην πιο κοντινή στάση λεωφορείου. Μιας και το μετρό θα λειτουργούσε μετά τις έξι…
Ταξί, μόνο γεμάτα στη λεωφόρο Κηφισιάς. Δύο, συνεχόμενα, λεωφορεία Κηφισιά – Στουρνάρη, σαρδελοκούτια· από το πάστωμα καν δεν άνοιγαν οι πόρτες. Σε είκοσι λεπτά στριμώχτηκα, όπως όπως, σε ένα 550, που τουλάχιστον θα με άφηνε κοντά στο σπίτι· όποτε έφτανα! Είχα όμως –όπως και όλοι οι επιβάτες– δεθεί τόσο κόμπος, που μετά την τρίτη, τέταρτη στάση, άρχισα να νιώθω κράμπες στα χέρια και στη μέση· είχα τσαλακωθεί! Ενώ επίδοξοι επιβάτες, δεκάδες στις στάσεις, έβλεπαν το λεωφορείο να προσπερνάει αδιαχώρητο και… αμερόληπτο.
Στο Φάρο πια, στο Ψυχικό, φώναξα στον οδηγό να σταματήσει, αλλιώς θα λιποθυμούσα. Συνηγόρησαν και οι επιβάτες, ιδίως γυναίκες: «Ανοίξτε να κατεβεί ο άνθρωπος. Δεν νιώθει καλά!». Ανοιξε ο οδηγός. Κατέβηκα. Κοντοστάθηκα για ανάσα. Με χτύπησε αέρας, συνήλθα και το πήρα με το πόδι. Στην πρώτη διασταύρωση, Κατεχάκη, έπιασε βροχή· όχι η προχθεσινή τού… 112, αλλά βροχή, συν αέρας. Ευτυχώς ήμουν με αδιάβροχο. Ανέβασα (ή κατέβασα!) κουκούλα. Είπα, από μέσα μου: «Δεν πάει στο διάολο!…». Και συνέχισα…
Εδώ πια μπαίνει αυτόκλητα στη διήγηση το τεράστιο πρόβλημα της, εδώ και πολλά χρόνια πέραν εσχάτων ορίων αντοχής, Αθήνας, ιδίως στο κυκλοφοριακό, στην πρώτη αναστάτωση, μεγάλη είτε μικρή: Το λεωφορείο από το οποίο κατέβηκα στο Φάρο Ψυχικού, με προσπέρασε στα… Ιλίσια προς το Χίλτον· τρία λεπτά πριν από τη στάση μου, στην Πινακοθήκη! Κλείνω, με είδηση από την προχθεσινή «Συντακτών»: «Ξαφνικά χθες, γύρω στις 17.30, οι επιβάτες του μετρό στον σταθμό Εθνική Αμυνα ενημερώθηκαν ότι λόγω τεχνικού προβλήματος πρέπει να αδειάσουν τους συρμούς και να κατέβουν…». Αυτή δεν ήταν στάση προσωπικού. Είναι πλέον στάση… συνήθης.
ΥΓ. Επέλεξα, προς τέρψη των αναγνωστών, φωτογραφία, κόντρα στο θέμα και στην κακοκαιρία των ημερών, από πρόσφατη ανάβασή μου στον Υμηττό!
