Αυτά που συμβαίνουν στη Γαλλία, με ευθύνη του προέδρου Μακρόν, είναι επιεικώς κωμικοτραγικά. Από τις 9 Ιανουαρίου 2024 μέχρι σήμερα έχουν οριστεί τέσσερις διαφορετικοί πρωθυπουργοί, ο τελευταίος μάλιστα δύο φορές. Η συχνότητα αλλαγής είναι μεγαλύτερη και από την Ελλάδα του 19ου αιώνα, όπου είχαμε κατά μέσο όρο έναν πρωθυπουργό τον χρόνο.
Ο πρόεδρος, για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει, διέλυσε τη Βουλή τρία χρόνια πριν από το τέλος της θητείας της αλλά στις εκλογές του Ιουνίου (1ος γύρος) και Ιουλίου (2ος γύρος) 2024 η δική του παράταξη έχασε πέντε μονάδες και ήταν τρίτη, ενώ το παραδοσιακό δεξιό κόμμα L.R. που είχε ήδη μικρύνει πολύ, καθώς το είχαν υπερφαλαγγίσει η Ακροδεξιά από τη μια μεριά και το κόμμα Μακρόν από την άλλη, μίκρυνε κι άλλο και βγήκε τέταρτο.
Εντούτοις, ο πρόεδρος Μακρόν μόνο από αυτό το κόμμα και από τη δική του παράταξη επιλέγει πρωθυπουργούς, και δεν έχει δώσει εντολή ούτε στην Ακροδεξιά που βγήκε πρώτη στον πρώτο γύρο, ούτε –κυρίως– στο NFP, στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο, την αριστερή συμμαχία που κέρδισε τον δεύτερο γύρο και που έχει στο Κοινοβούλιο τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών.
Η πιο πρόσφατη επιλογή του Μακρόν, ο Σεμπαστιέν Λεκορνί, είναι πρώην στέλεχος του L.R. που εντάχθηκε στο κόμμα Μακρόν και έγινε ο πιο πιστός άνθρωπός του (υπουργός Αμυνας από το 2022 έως το 2025). Παρά το επίθετό του (Λεκορνί σημαίνει «Κερατάς»), ο νέος πρωθυπουργός απέτυχε να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα, καθώς δεν υπάρχει ταύρος, δεν υπάρχει καμία δηλαδή δυνατότητα εύρεσης πλειοψηφίας στην παρούσα Βουλή.
Ο Λεκορνί ορίστηκε από τον Μακρόν πρωθυπουργός στις 9 Σεπτεμβρίου και κατόρθωσε να ανακοινώσει μια κυβέρνηση στις 5 Οκτωβρίου. Ομως οι υπουργοί διατήρησαν αυτόν τον τίτλο μόνο για δεκατέσσερις ώρες, καθώς ο Λεκορνί έκανε μια κίνηση πρωτοφανή στα χρονικά, παραιτήθηκε πριν ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Για να ολοκληρωθεί όμως η φαρσοκωμωδία, ο Μακρόν του έδωσε νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Και όλοι τούς δουλεύουν ψιλό γαζί. Κάπως έτσι η χώρα του Μολιέρου έχει έναν κατά φαντασίαν πρωθυπουργό αλλά και έναν κατά φαντασίαν πρόεδρο, καθώς οι Γάλλοι χρησιμοποιούν πλέον γι’ αυτόν τον όρο lame-duck (κουτσή πάπια) που οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν για τους υπό προθεσμία προέδρους οι οποίοι πρόκειται να παραδώσουν την εξουσία αλλά ακόμα εκτελούν προεδρικά καθήκοντα.
Καθώς ο Μακρόν προέρχεται από τα σπλάχνα του ευρωπαϊκού οικονομικοπολιτικού συστήματος, εκπροσωπεί πλέον ένα είδος εκφυλισμού του. Οι πολιτικοί παράγοντες αυτής της κατηγορίας θεωρούν ότι μόνο αυτοί κατέχουν την αλήθεια. Σιγά σιγά την Ακροδεξιά την ανέχονται, σε ένα φάσμα Αριστεράς – Δεξιάς, όπου οι ίδιοι αυτοτοποθετούνται στην… αριστερή πλευρά του φάσματος, καθώς όσοι βρίσκονται πιο αριστερά από αυτούς απλώς δεν υπάρχουν. Η στάση τους δοκιμάζει τα όρια της λογικής και τραυματίζει με τον χειρότερο τρόπο τη δημοκρατία. Με τον τρόπο της διακωμώδησής της.
