Για να δούμε και τι λέει η Ιστορία για το θέμα μας. Ποιο είναι το θέμα μας; Εν και τ’ αυτόν, ομοούσιον και αδιαίρετον, όποια όψη και να δεις, ό,τι όνομα και αν του δώσεις. Θεωρώ ότι έγινα αντιληπτός. Λέει λοιπόν ο Δημήτριος Καμπούρογλου(ς) περί ληστοκρατίας (κείμενο που περιέχεται στον πρόλογο: «Μέτρα κατά της ληστοκρατίας» του μυθιστορήματος του Εντμόντ Αμπού, «Ο Βασιλεύς των Ορέων», για έναν ληστή που πλησίασε να γίνει… υπουργός Δικαιοσύνης, έκδοση Ελεύθερος Τύπος):
«Μετά την σεπτεμβριανήν μεταπολίτευσιν (σημ. η συνταγματική επανάσταση του 1843), καταργηθέντος του σωτηρίου τούτου συστήματος διανομής εθνικών βοσκημάτων (σημ. προσωρινό μέτρο, με βάση τη διάρκεια χρήσης από αγροτοποιμένες, για καλλιέργεια και βόσκηση) και διανεμομένων και ήδη δις του έτους κατ’ αρέσκειαν των συλλόγων (σημ. σήμερα θα τους λέγαμε “αγροτοπατέρες”) και των υπαλλήλων, ου μόνον επανελήφθησαν και επηυξήθησαν αι δωροδοκίαι και αι καταχρήσεις, λαμβάνοντες δι’ εικονικών δηλώσεων ή συμβολαίων πολλά εθνικά λειβάδια, χωρίς να έχωσιν ουδέν κτήνος (σημ. δεν αναφέρεται σε επιδοτήσεις· τότε αποπληρώναμε δάνεια ιδρύσεως κράτους!), τα παραχωρούν εις τους βλαχοποιμένας επί αδρά πληρωμή […] ίνα προστατεύσωσι τους χωρικούς εις τα δίκαιά των (σημ. νταβατζιλίκι δηλαδή κανονικότατο· μου δίνεις χρήμα, σου παρέχω προστασία).
»Οθεν εκ των αδικημάτων άτινα προσγίγνονται εις τε τους Βλάχους και τους εγχωρίους ποιμένας εις την διανομήν των εθνικών λειβαδίων, εξαπτομένων των μεταξύ αυτών παθών πολλάκις πολλά συνέβησαν σοβαρά εγκλήματα, πολλοί δε των βλαχοποιμένων ενεκολπώθησαν τον ληστρικόν βίον (σημ. γίνανε ληστές) και εξεδικήθησαν ωμώς και απανθρώπως εκείνους οίτινες κατώρθωσαν να τοις αφαιρέσωσι τα διακατεχόμενα παρ’ αυτών βοσκήματά των…». Αναφέρεται στη συνέχεια ο Καμπούρογλου σε δύο «ανταρσίες», που σημειώθηκαν στην Ακαρνανία το 1836 και στην Εύβοια το 1847. Με μία κυβέρνηση (1835-36, το λεγόμενο Υπουργείον του Βασιλείου, του έως τότε αντιβασιλέα κόμη Αρμανσμπεργκ) «ενοικιάσασα όλα τα εθνικά βοσκήματα εις κερδοσκόπους».
Ελπίζω να μη δίνω καμιά «χρήσιμη» ιδέα στους σημερινούς με τα «εθνικά βοσκήματα» τα πιο γνωστά και ως «εθνικές γαίες» (σημ. εθνική γαία ήταν και το Ελληνικό, ιδίως η εγγύς παραλία!), με μέγιστο θέμα τη διανομή τους· σε ακτήμονες ή τσιφλικάδες, ό,τι μη ιδιωτικό έμεινε από την Τουρκοκρατία, βάλε μέσα και τα μοναστήρια· αυτά δεν λείπουν ποτέ. Κάτι πήγε να γίνει μ’ αυτά το 1846 (κυβέρνηση Κωλέττη, αλλά λειψό). Κάτι, το 1871, κάπως πιο οργανωμένο με τον Κουμουνδούρο, αλλά το πνίξανε οι τσιφλικάδες.
Αλίμονο, για να βγουν «εθνικές γαίες» και «εθνικά βοσκήματα» από το… βεληνεκές της πολιτικής συναλλαγής, του ρουσφετιού, της φαυλοκρατίας και όλων αυτών των… προσόντων της των Ελλήνων δόξας, «πατομπούκαλων», «φραπέδων» και δεν συμμαζεύεται, έπρεπε να προηγηθεί μια Καταστροφή· η μεγαλύτερη στη νεότερη Ιστορία του τόπου μας: η Μικρασιατική. Οπότε, αναγκαστικά, προέκυψε η πιο σοβαρή στην Ιστορία αναδιανομή (αναδασμός) εθνικής γης υπό συνθήκες εκείθεν της τραγωδίας. Τα διαβάζω τώρα, σε αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, στο εξαίρετο πόνημα της Ελένης Κυραμαργιού «Δραπετσώνα 1922-1967 – Ενας κόσμος στην άκρη του κόσμου» (έκδ. Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών – Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών) και συγκινούμαι αφάνταστα ως πρόσφυγας κι εγώ δεύτερης γενιάς, που πέρασα την εφηβεία μου σε παράγκες, με… όραμα ένα «παραχωρητήριο»…
Ποια «κόπρο του Αυγεία» ζητάει το ΠΑΣΟΚ να καθαρίσει τώρα με τα οπεκεπεδικά; Την κόπρο του… Αυγενάκη μάλλον ήθελε να πει και του Βορίδη και του Μητσοτάκη και όλων των… ενοικιαζόντων (ή πωλούντων ή απευθείας αναθετόντων) εθνικά βοσκήματα εις κερδοσκόπους…
