Εμείς οι κηλίδες

«Είμαστε για τους θεούς ό,τι κι οι μύγες για τα άτακτα παιδιά. Μας σκοτώνουν για να διασκεδάσουν»
Σαίξπηρ, «Βασιλιάς Ληρ».

«Κοίτα, του είπε ο Χάρι, κοίτα εκεί κάτω. Θα αισθανόσουν πραγματικά οίκτο, αν μια από αυτές τις κηλίδες έπαυε να κινείται για πάντα; Αν σου έλεγα πως θα είχες είκοσι χιλιάδες λίρες για κάθε κηλίδα που θα σταματούσε;», «Ο τρίτος άνθρωπος» (1949, σκηνοθεσία Κάρολ Ριντ, σενάριο Γκράχαμ Γκριν, πρωταγωνιστής Ορσον Γουέλς στον ρόλο του Χάρι Λάιμ).

Τα λόγια που λέει ο Χάρι Λάιμ στον φίλο του, βλέποντας ψηλά από τον τροχό του εμβληματικού Λούνα Παρκ στο Πράτερ τους ανθρώπους της κατεχόμενης μεταπολεμικής Βιέννης, μικροσκοπικούς σαν κηλίδες, κατ’ ουσίαν επαναλαμβάνουν όσα αιώνες πριν έγραψε ο Σαίξπηρ για να δικαιολογήσουν τα απάνθρωπα εγκλήματα με τα οποία έχει φτιάξει την περιουσία του.

Κάτι παρόμοιο ζούμε και σήμερα. Στη νέα εκδοχή των στόχων και μέσων δεν είμαστε μύγες, ούτε κηλίδες. Είμαστε αόρατοι, στόχοι χωρίς σκιά, ζόμπι. Δεν προλαβαίνει να κατακαθίσει η σκόνη του χρόνου, και νέες ριπές ενός φονικού ανέμου την εξανεμίζουν. Το πένθος για τις απώλειες δεν βρίσκει τόπο για να πάρει τον χρόνο του, να ολοκληρωθεί. Συσσωρεύεται αιωρούμενο, ημιτελές. Βόμβες έξυπνες και άλλες πανέξυπνες, συνοδευμένες από λογύδρια αλλά και «ασυνόδευτες» επιχειρούν για να διασπείρουν τον μέγιστο δυνατό θάνατο. Διασχίζουν τους ουρανούς για να καταστρέψουν το «κακό», καταστρέφοντας τον πλανήτη και σκοτώνοντας ανθρώπους, στόχο φτηνό λόγω πληθωρισμού.

Τόσα δισεκατομμύρια ανθρώπων είναι μια πρόκληση για τα όρια του ανθρωπισμού. Η απανθρωποποίηση εγκαθιδρύει την εξουσία της και γίνεται αρωγός σε μία επόμενη και ακόμα πιο συνολική «τελική λύση». Πόσο φτωχή μοιάζει η φαντασία των κάθε λογής ιμπεριαλιστών που επαναλαμβάνουν μονότονα τα ίδια σενάρια για να δικαιολογήσουν τις όλο και πιο ωμές πράξεις ή παραλείψεις τους. Ακολουθώντας τα ίχνη των κυρίαρχων θηρίων της Αποκαλύψεως, ο καγκελάριος Μερτς ξεχνά την άλλη τελική λύση που παραλίγο να ολοκληρώσει η δική του χώρα και, αδιαφορώντας για την ήδη εν ενεργεία απειλή του παγκόσμιου χημικού και πυρηνικού ολοκαυτώματος, αποφαίνεται ικανοποιημένος πως το Ισραήλ «κάνει τη βρόμικη δουλειά» για τους συμμάχους του.

Τοποθετώντας τη δράση του εγκληματία Χάρι Λάιμ στους υπονόμους της μεταπολεμικής Βιέννης οι δημιουργοί του Τρίτου Ανθρώπου υπαινίσσονται εύγλωττα ότι τα εγκλήματα όσων βλέπουν τους ανθρώπους σαν κηλίδες δεν σταματούν με την ήττα του ναζισμού. Η πρόβλεψή τους επιβεβαιώνεται συνεχώς. Αν ο Δεύτερος Παγκόσμιος προεξαγγέλθηκε από τον ευτελισμό της Κοινωνίας των Εθνών, ο σημερινός ευτελισμός του ΟΗΕ και των κορυφαίων θεσμών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ΗΠΑ εξαγγέλλουν την ολομέτωπη επίθεση της συμμαχίας των αδίστακτων εναντίον του «Κακού». Μόνο που το «κακό» είμαστε όλοι εμείς: οι κηλίδες.