Νεοναζιστικό έγκλημα και τιμωρία

Είναι πολλά 18 χρόνια κάθειρξη; Εξαρτάται από το γράμμα του νόμου, το σκεπτικό των δικαστών, τις προσωπικές απόψεις. Σε αυτή την ποινή, πάντως, καταδίκασε δικαστήριο της Βαλτιμόρης 36χρονη Αμερικανίδα ρατσίστρια η οποία, μαζί με έναν νεοναζί μικρο-φιρερίσκο, σχεδίαζε σαμποτάζ σε πέντε υποσταθμούς ηλεκτροδότησης. Ηθελε να βυθίσει την πόλη στο σκοτάδι για μέρες, να προκαλέσει χάος και να τρομοκρατήσει τον μαύρο πληθυσμό – το 63% των κατοίκων της Βαλτιμόρης, περίπου 400.000 άνθρωποι, είναι Αφροαμερικανοί.

Προσέξτε: σχεδίαζε. Ούτε έκανε απόπειρα ούτε διέπραξε το αδίκημα. Την πήρανε χαμπάρι από παρακολούθηση και τη συνέλαβαν. Ψυχρά και νομικά μιλώντας, η ποινή ήταν γερή καμπάνα. Ομως το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ότι η κατηγορούμενη δεν μετάνιωσε για τις προθέσεις της. Διαβεβαίωσε μεν ότι δεν θα το επιχειρήσει ξανά, αλλά ισχυρίστηκε ότι «κίνητρό μου ήταν να βοηθήσω τους ανθρώπους να καταλάβουν πόσο εύθραυστη είναι η σημερινή κοινωνία». Και με την πρώτη ευκαιρία εξέφρασε τη συμπαράστασή της σε φυλακισμένους νεοναζί.

Μάταια οι συνήγοροι τόνιζαν ότι το οικογενειακό της περιβάλλον ήταν ναρκοπέδιο, ότι κακοποιήθηκε και είναι τοξικοεξαρτημένη από έφηβη. Ας αποφανθούν ποινικολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες αν η συγκεκριμένη καταδίκη ήταν ανάλογη του (σχεδιαζόμενου!) εγκλήματος. Ας αποκρυπτογραφήσουν τι μήνυμα εκπέμπει στην κοινωνία των ΗΠΑ.

Στα καθ’ ημάς, χρειάστηκε μακροχρόνιος αγώνας για να καταδικαστεί η αιματοβαμμένη συμμορία με τις κασιδιάρες ψυχές σε μικρότερες ποινές. ΟΚ, δεν είναι «θαυματουργή» η αυστηροποίηση των ποινών. Ταυτόχρονα το τέρας σηκώνει κεφάλι ξανά στην Ελλάδα. Μετανάστης «βρίσκεται νεκρός σε αστυνομικό τμήμα» με σημάδια βασανιστηρίων σε όλο του το σώμα. Ο ρατσιστικός λόγος κανονικοποιείται, τα θύματα του εγκλήματος στην Πύλο παραμένουν αδικαίωτα, μισαλλοδοξία και απανθρωπιά κηλιδώνουν τις οθόνες, μαχαίρια βγαίνουν στις γειτονιές.

Οσο κι αν η προβληματική Δικαιοσύνη στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής έκανε τη δουλειά της, όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας στην Ελλάδα παραμένουν ξεχαρβαλωμένοι, σκουριασμένοι και επικίνδυνοι: αστυνόμευση, προανάκριση, ανάκριση, προφυλάκιση, σύνθεση δικογραφίας και δικαστήρια. Και, βέβαια, εγκλεισμός και «σωφρονισμός», προπαγάνδα και καθοδήγηση των νεοφασιστικών (ορθότερα: μεταφασιστικών) πυρήνων μέσα από τα κελιά.

Τρομάζει η αποτύπωση όλων αυτών στα περισσότερα ΜΜΕ και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, χέρι χέρι με τη «μη βίαιη» ακροδεξιά ρητορική τύπου Βελόπουλου.

«Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε (sic) είναι η παιδεία» έγραψε (ελάχιστα αισιόδοξος…) ο Μάνος Χατζιδάκις πριν από 31 χρόνια, θεωρώντας τον ολοκληρωτισμό και ένδον τέρας, μια προσωπική υπόθεση.

«Η παιδεία που δεν εφησυχάζει, ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Ομως, μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες».