Εχω από την Τετάρτη το βράδυ στ’ αυτιά μου την τενόρο φωνή του Ηλία να απαγγέλλει: «…Μὰ στὸ τραπέζι ὡς κάθουνταν, κι ἄνοιγεν ἡ φωνή σου,/ Μεγάλε Μπαταριᾶ!/ Στὸ τρίτο κρασοπότηρο, πουλιὰ τοῦ Παραδείσου/ Ξυπνούσανε κι ἀηδόνια στὰ κλαδιά./ Καὶ λίγο λίγο ὡς γύριζες μὲς στὸ τραγούδι, ὢ θάμα!/ Παλληκαριές, καϋμούς,/ Τ᾽ ἀρματολίκι ἀνέβαζες καὶ τὴν ἀγάπη ἀντάμα,/ Στ᾽ ἀστέρια, στὸ φεγγάρι, στοὺς Θεούς./ Κ᾽ ἐκεῖθε, ποὺ δὲν ἔφτανε κανένας, κ᾽ ἡ ἀνάσα/ Πιάνονταν ὡς κι αὐτή,/ Κ᾽ ἐκεῖθε ἀλέγρα, παίζοντας, σκαλὶ σκαλὶ τὰ μπάσα,/ Κατέβαινε ἡ γαλιάντρα σου ἡ φωνή…».
Υμνος στη ζωή και τη λεβεντιά «Ο Μπαταριάς» του Μιλτιάδη Μαλακάση. Λεβέντης κι ο Θανάσης Μπαταριάς, γλεντοκόπος, καλλίφωνος, βιολιτζής, ομορφάντρας, περιλάλητος στο Μεσολόγγι και σε κείνα τα μέρη, περιζήτητος, ψυχή, στα γλέντια, που φτάναν ώς τα ξημερώματα και τις πρώτες ηλιαχτίδες, όταν πια η μία μέρα χώνεται στην άλλη και ύπνος δεν σε πιάνει! Κανείς, ποτέ, δεν απήγγειλε, δεν ένιωσε, δεν έζησε τον Μπαταριά, όσο ο Ηλίας. Λες και ήταν καμωμένοι από την ίδια πάστα οι δυο τους. Λες και κίνησε ο Μπαταριάς από τη Λιμνοθάλασσα, πέρασε στην άλλη Λιμνοθάλασσα και στη Λευκάδα –δυο δρασκελιές δρόμο, εκατό χρόνια Ιστορία– να ανταμώσει τον πιο καλλιεπή, τον πιο συνεπαρμένο αφηγητή των κατορθωμάτων του. Τραγουδιστή και αυτόν. Που έπαιζε στην κιθάρα τα ακομπανιαμέντα του. Γλεντούσε μέχρι πρωίας. Υποδυόταν το σύμπαν και τον εαυτό του.
Θυμάμαι μια φορά, το ’89-’90, νεόκοπος εγώ στην παρέα, με είχαν πάρει να παρακολουθήσω –πρώτη φορά στη ζωή μου– γυρίσματα. Εκανε τότε ο Κουτσομύτης σίριαλ τον «Κίτρινο Φάκελο» του Καραγάτση. Σενάριο, Βαγγέλης Γκούφας, μουσική, Βασίλης Δημητρίου. Γυρίσματα σε παραλιακή, πέτρινη έπαυλη στο Φάληρο -υπάρχει ακόμα. Διάλειμμα. Καθόμαστε, ολόγυρα, σε καμαράκι: ο Κουτσομύτης, ο Βασίλης, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη… Λέει ο Ηλίας τα καλαμπούρια του. Ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια. «Δουλειά τώρα…» λέει ο Κουτσομύτης. «Ηλία, ξέρεις… Βγαίνεις, χτυπάς την πόρτα και μπαίνεις…». «Ξέρω Κώστα…» λέει ο Ηλίας που εξακολουθεί να γελάει… Βγαίνει. Κλείνει την πόρτα. Δεν περνάει ούτε μισό λεπτό, χτυπάει, ανοίγει και μπαίνει ένας… γέρος, σκυθρωπός, ετοιμοθάνατος, που μόλις είχε μάθει ότι η κόρη του ήταν πόρνη. Ηθοποιάρα!
Γνώρισα όλους αυτούς τους ωραίους ανθρώπους, που με καλοδέχτηκαν, χάρη στον Βασίλη Δημητρίου, που κάπου σμίξαμε τις αθηναϊκές μας αναμνήσεις και… προσδοκίες -αυτές τις περιμένουμε ακόμα! Σύχναζαν τότε, με προεξάρχοντα τον Γκούφα, στο Berlin της πλατείας Κολωνακίου. Τι και ποιους να πρωτοθυμηθείς; Βασίλης Δημητρίου, Βαγγέλης Γκούφας, Κώστας Κουτσομύτης, Τάκης Εμμανουήλ, Γιώργος Μοσχίδης (τακτικός αναγνώστης μου αυτός!), Κώστας Μουρσελάς, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Ηλίας Λογοθέτης, Ειρήνη Παπά (η μόνη γυναίκα), Γιώργος Λεβεντογιάννης, Θανάσης Αραπίδης, Τάσος Ζωγράφος… Σίγουρα θα έχω ξεχάσει και κάποιους, χώρια οι θανόντες έμμεσης γνωριμίας, αλλά από την ίδια παρέα, την «καλλιτεχνική», όπως ο (αξέχαστος) Μέντης Μποσταντζόγλου, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Γιώργος Μουζάκης, ο Πάνος Γεραμάνης, τόσοι και τόσοι… Μείναμε να τα θυμόμαστε… τρεις: ο Γιώργος Σγουράκης, ο Παύλος Ορκόπουλος και ο επιγραφόμενος. Ηταν όμορφα πάντως, ρε Ηλία! Τα ζήσαμε…
