Να με θυμάστε

Κάθε τόπος και οι ήχοι του. Που βγαίνουν από τα έγκατα της γης. Είναι τα πατήματα των ανθρώπων που δούλεψαν τον τόπο. Αλλά και τα ποδοβολητά των αλόγων όσων έκαναν μακρινά ταξίδια. Η δίψα της εξουσίας έρχεται από πολύ μακριά.

Το οροπέδιο του θεσσαλικού Ολύμπου κρύβει πολλούς τέτοιους ήχους. Αλλά και σιωπές. Για αιώνες παλεύουν να ακουστούν. Χωρίς επιτυχία, τις πιο πολλές φορές. Συνομιλητές τους οι αρχαιολόγοι που μοιάζουν με δονκιχώτες σκάβοντας το παρελθόν και συνταιριάζοντας τις πέτρες. Κοντά σ’ αυτούς και κάποιοι ντόπιοι αλαφροΐσκιωτοι που επιμένουν να αναζητούν τους ήχους και τα σημάδια του μακρινού παρελθόντος. Κι ας τους λένε, κάποιες φορές, σαλούς.

Δύο απ’ αυτούς είναι ο Θωμάς και ο Βασίλης, άνθρωποι του οροπεδίου του Ολύμπου. Μεγάλωσαν με ιστορίες για τους παλιούς. Μεγάλωσαν στη σκιά του δωδεκάθεου βουνού, με την επιθυμία να ξεμπλέξουν τους ήχους που έρχονται από πολύ παλιά. Με μόνο εξοπλισμό την αγάπη για τον τόπο τους.

Από κορφή σε ράχη τα ίχνη που άφησαν οι Περραιβοί, οι άνθρωποι που κατοίκησαν την περιοχή. Μπροστά από τον λόφο της Δολίχης ο Σαραντάπορος και τα στενά του Αμάρμπεη. Από τη μια μεριά η Περραιβική Τρίπολι που διεκδικεί τη δική της θέση στον συρτό της ιστορικής πορείας του τόπου και από την άλλη η μάχη του Σαραντάπορου που άνοιξε το στενό για την είσοδο στο νεοελληνικό κράτος της Ελασσόνας, της Ηπείρου και της Μακεδονίας.

Να με θυμάστε. Η μεγαλογράμματη φράση, τοποθετημένη στον φράχτη ενός αγροτικού κτήματος, με ξαφνιάζει. Σε ποιον απευθύνεται ο υπερήλικας ιδιοκτήτης του κτήματος; Διεκδικεί μια εσοχή στην τοπική μνήμη. Είναι ένα παράπονο για τους απογόνους του; Είναι μήπως η ανάγκη του ανθρώπου να μείνει κάποιο αποτύπωμά του;

Μοιάζει σπαρακτική παράκληση στους νεότερους. Γνωρίζει πως η εποχή μας παράγει συνεχώς σκόνη μνήμης. Ολα ξεχνιούνται. Οι αλλαγές συνεχείς. Και αν οι νεότεροι ικανοποιούνται με την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας, αυτός, όντας στη δύση της ζωής του, ζητάει από το μέλλον τρυφερότητα. Να μην τον ξεχάσουν.

Μια μάχη ανάμεσα στη λήθη και τη μνήμη είναι ο πολιτισμός. Η έκβαση αυτού του αγώνα εξαρτάται από προτεραιότητες και σκοπιμότητες. Από τι θέλει να κρατήσει και τι θέλει να ξεχάσει.

Να με θυμάστε. Τέτοια κραυγή αναδύεται από τις πέτρες αρχαίων κάστρων και ναών. Από τη βάση στύλου που χρησιμοποιήθηκε σε περίφραξη. Από τα απομεινάρια αρχαίων εγκαταστάσεων. Που εκλιπαρούν τους σύγχρονους να ακούσουν τη φωνή τους.

Να μας θυμάστε. Αυτό ακούγεται παντού στο οροπέδιο του Ολύμπου. Τόποι ζωντανοί ώς πρόσφατα. Σε λίγα χρόνια άδειασαν τα χωριά. Εκλεισαν τα σχολεία. Ομως, ο Βασίλης κι ο Θωμάς και άλλοι επιμένουν. Ακονίζουν τη μνήμη τους.