Κρίμα, κύριε Σόιμπλε

Αν και οι νεκροί δεδικαίωνται, ο θάνατος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ξανάφερε στον νου την περίοδο που ξεκίνησε με την άδικη δανειακή σύμβαση του 2010 και τα διαδοχικά μνημόνια, των οποίων τις συνέπειες ζούμε σήμερα. Ο μοιραίος αυτός για τη χώρα μας άνθρωπος θεωρήθηκε από πολλούς αν όχι μισέλληνας, τουλάχιστον υπέρμαχος και κύριος εμπνευστής μιας στάσης τιμωρητικής και μονομερούς, δεδομένου ότι άλλες χρεωμένες χώρες δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση. Χώρες που δεν δικαιούνταν επανορθώσεις από τον Β’ Παγκόσμιο, ούτε και είχαν εμπλακεί σε προβληματικά εξοπλιστικά προγράμματα και άλλες συμβάσεις με εταιρείες, όπως π.χ. η Ζίμενς.

Λιγότεροι θύμιζαν ότι αυτό που ετοιμαζόταν για την Ελλάδα είχε δοκιμαστεί ήδη, στην επανένωση, εναντίον της Ανατολικής Γερμανίας, με παρόμοιες συνέπειες φτωχοποίησης, ενοχοποίησης και δυσανεξίας.

Αλλοι ωστόσο εξανέστησαν, θεώρησαν μάλιστα μνησικακία, εγωπάθεια και πολιτική ανωριμότητα των Ελλήνων που δεν κατάλαβαν ότι ο Σόιμπλε κράτησε αυτή την αυστηρή, αλλά δίκαιη στάση, γιατί ήταν ένας υπεύθυνος πολιτικός που μοχθούσε για το καλό της Ευρώπης και συνεπώς και της Ελλάδας. Οι κάπως υποτιμητικές του δηλώσεις δεν οφείλονταν κατ’ αυτούς σε κυνισμό, αλλά σε ένα δικαιολογημένο –από τα ανεπίτρεπτα σφάλματα της χώρας μας– προσωπικό ύφος.

Οι αναφορές ωστόσο στο πρόσωπό του άφησαν εκτός πλάνου κάτι που έμμεσα τον αφορά, αλλά και τον υπερβαίνει. Πρόκειται για την πολιτισμική προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας που, βοηθούντων των κ. Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου κ.λπ., δημιούργησε από το 2010 το κατάλληλο κλίμα διαχρονικής απαξίωσης της χώρας για να στηρίξει τη ρητορική και τις πράξεις τις δικές του και άλλων Ευρωπαίων πολιτικών. Γερμανικά, κυρίως, αλλά και άλλα «σοβαρά» και μη ευρωπαϊκά μέσα επικοινωνίας με άρθρα, αλησμόνητα εξώφυλλα περιοδικών, όπως αυτό με το δαχτυλάκι της Αφροδίτης στο «Focus», γελοιογραφίες και εκπομπές τηλεοράσεων ανέλαβαν τον διασυρμό της ένοχης χώρας μας και την προπαγάνδα της δίκαιης τιμωρίας της. [Στη συλλογική πανεπιστημιακή έρευνα «Η εικόνα της Ελλάδας: Πολιτισμική περηφάνια και προκατάληψη» (Ι. Σιδέρης, 2017) παρατίθενται σχετικά στοιχεία.]

Μας είχε έκτοτε εντυπωσιάσει ο συγχρονισμός της οικονομικής και πολιτικής επίθεσης κατά της Ελλάδας, με το ρατσιστικό υβρεολόγιο κατά των πολιτών της που παρουσιάζονταν ψεύτες, τεμπέληδες, ανυπόληπτοι, απολίτιστοι. Από το εύγλωττο αυτό οπλοστάσιο θυμάμαι την απέχθεια προς τη ρετσίνα και τα ντολμαδάκια, αλλά και τη νεκρανάσταση των απόψεων που ο Φαλμεράιερ είχε δημοσιεύσει για να δυσφημήσει την Επανάσταση του 1821.

Τι έχει απομείνει σήμερα από όλες αυτές τις ιστορίες; Αλλες ιστορίες παίρνουν τη θέση τους, άλλα τραύματα συνεχίζουν να χωρίζουν τους ανθρώπους, ο ρόλος του αποδιοπομπαίου τράγου μοιράζεται αλλά συνεχίζει να διαλύει τη σκέψη των ανθρώπων.

Οι καλοί και οι κακοί εναλλάσσονται και μένει μια πίκρα για όσα όμορφα και αληθινά θα μπορούσαν να ενώνουν τους ανθρώπους.