«Κάθε μέρα εδώ μετατρέπουμε απατεώνες σε ευυπόληπτους πολίτες», είπε ευθαρσώς σε ντοκιμαντέρ ένας Λονδρέζος τραπεζίτης. Ο λόγος βέβαια για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, που δεν το κάνει αναγκαστικά ο ίδιος, αλλά γίνεται μέσα από μια εκλεπτυσμένη διαδικασία κυκλοφορίας του χρήματος σε διάφορα μέρη του κόσμου, ώστε να χάνονται τα ίχνη του πραγματικού ιδιοκτήτη ή της πραγματικής προέλευσής του.
Γνωστά πράγματα βέβαια, αρκετά μελετημένα, αλλά οι διαστάσεις του φαινομένου είναι πλέον εξωπραγματικές. Και δεν μιλάμε αναγκαστικά για πραγματική διακίνηση φυσικού χρήματος σε βαλίτσες, αυτό συνήθως είναι πλέον μόνιμα παρκαρισμένο κάπου, στην Ελβετία ή στο Λονδίνο, αλλά κάνει εικονικές πλανητικές βόλτες, τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες, στη διάρκεια των οποίων το χρώμα του όλο και ξανοίγει από την έκθεσή του στον ήλιο.
Ο ντοκιμαντερίστας Κριστόφ Μπουκέ, που πρόβαλε το ντοκιμαντέρ του με τίτλο «Μαφίες και τράπεζες» σε τρεις συνέχειες στο κανάλι Arte, λέει μεταξύ πολλών άλλων ότι μόλις έπεσε το Τείχος, στην εποχή Γιέλτσιν, ανώτερα διοικητικά στελέχη της Κα Γκε Μπε που αντιλήφθηκαν το επερχόμενο πλιάτσικο, άρχισαν να εισβάλλουν με μεθόδους μαφίας, δηλαδή με Καλάσνικοφ, σε δημόσιες επιχειρήσεις, κατέστρεφαν τα βιβλία τους και αναλάμβαναν τη διοίκηση.
Με αυτό τον τρόπο δημιούργησαν τη νέα νομενκλατούρα των ολιγαρχών, απέτρεψαν την πώληση των επιχειρήσεων, αργότερα, σε δυτικές επιχειρήσεις κοψοχρονιά, ή τις πούλησαν οι ίδιοι σ’ εκείνες με το αζημίωτο. Ολο το χρήμα, τότε, λέει ο σκηνοθέτης, πήγε στην Κύπρο. Γι’ αυτό και όλοι εξεπλάγησαν όταν αργότερα η Κύπρος μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς όλοι ήξεραν ότι εκεί είναι κατατεθειμένο το σοβιετικό χρήμα που με μαφιόζικες μεθόδους «απαλλοτριώθηκε» από τους Ρώσους ολιγάρχες.
Επανερχόμενοι όμως στο γενικότερο ζήτημα του ξεπλύματος, οι άνθρωποι που έφτιαξαν το ντοκιμαντέρ δεν παρέλειψαν να πουν ότι οι εκλεπτυσμένες μέθοδοι εικονικής κυκλοφορίας χρήματος σε διάφορες χώρες δεν ήταν τότε καινούργια μέθοδος, είχε μάλιστα χρησιμοποιηθεί από τους Αμερικανούς και για να χρηματοδοτήσουν κεκαλυμμένα την ελληνική χούντα – για να θυμηθούμε και τον πριν από λίγες μέρες αποβιώσαντα Κίσινγκερ και τα πεπραγμένα του.
Σε αυτό το σύστημα οι τράπεζες είναι βέβαια συμμέτοχες, ή τουλάχιστον γνωρίζουν ότι η προέλευση πολλών χρηματικών ποσών είναι αμφίβολης νομιμότητας. Οι δε φορολογικοί παράδεισοι ανθούν, ακόμη και μέσα στα κράτη – λ.χ., στις ΗΠΑ, κάποιες Πολιτείες όπως το Ντελαγουέρ ή η Νότια Ντακότα κάνουν αυτή τη δουλειά ακριβώς. Δουλειά που δεν κάνει άλλο από το να συμβάλλει τα μάλα στην όξυνση των ανισοτήτων και την εδραίωση μιας οικονομικής κυριαρχίας χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό.
Γι’ αυτό και αν δεν σπάσει κανείς αυγά σε αυτό τον τομέα, καμία ομελέτα πιο δίκαιης κοινωνίας δεν θα μπορέσει να φτιάξει. Δεν θα αποτρέψει ούτε τον μαρασμό του δημόσιου τομέα ούτε τη χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών. Αλλά ποιος θα τα σπάσει άραγε; Ο αυγοπώλης μήπως ή οι ίδιες οι κότες;
