Τα τρένα που σφυρίζουν

Στα καλντερίμια της Ξάνθης, στην παλιά πόλη, τα βήματα ακούγονται υπόκωφα. Σαν να σέρνονται τα παπούτσια. Σαν να ακολουθούν τα πόδια με μουρμούρα.

Στον Κόσυνθο ποταμό, που χωρίζει την πόλη στα δύο, τον φτωχομαχαλά και τον αστικό αφαλό, με τα περικαλλή σπίτια που έχουν φυλακισμένες τις φωνές των καπνεμπόρων, όλα θυμίζουν το χθες. Τότε που οι φωνές των μαστόρων έσμιγαν με τους αέρηδες της αλλαγής. Η πόλη, όλη η Θράκη, φιδοσέρνεται τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο και στην Ανατολική Μακεδονία. Οι ιστορίες αχνογελάνε όταν αναφέρονται στο παρελθόν. Τότε που υπήρχαν κοπάδια και στον κάμπο οι αγρότες σόδιαζαν και ονειρεύονταν τη ζωή των παιδιών τους. Στις Σέρρες έμεινε ολομόναχη η ανησυχία, να συνοδεύει την κουβέντα και η μπουγάτσα να γλυκαίνει τα στενάχωρα λόγια.

Στην Ξάνθη, το μνημόσυνο πέρασμα από το σπίτι του Χατζιδάκι γίνεται βάλσαμο στη μνήμη. Είναι τα ίχνη μιας εποχής που γεννοβολούσε ελπίδα, που ενίσχυσε την ονειροπόληση και την προσδοκία.

Τα στενά σοκάκια της παλιάς Ξάνθης γίνονται ασπίδα. Προστατεύουν τους νωχελικούς διαβάτες από τον απόηχο των κακών ειδήσεων της επικαιρότητας.

Ο μικρός Θωμάς παίζει στον σταθμό του τρένου, ξεφεύγει από την επιτήρηση. Ο φόβος παραμορφώνει τη φωνή. Το τρένο. Το παιδί. «Μην ανησυχείς». Η φωνή του παππού, ηρεμιστικό στον αιφνιδιασμό. Τα τρένα δεν σφυρίζουν πια στην Ξάνθη. Παλιότερα μαζευόμαστε να χαζέψουμε την κίνηση. Αυτούς που ξεπέζευαν από τα βαγόνια. Πολύχρωμο πλήθος. Αλλά και να ξεπροβοδίσουμε όσους έπαιρναν το τρένο για τις νότιες πολιτείες.

Ησυχία. Ο μικρός Θωμάς απολαμβάνει το παιχνίδι του. Η Θράκη όμως βιώνει τραυματικά τη νέα εποχή, που τα τρένα δεν σφυρίζουν παιχνιδίζοντας στα στενά του Νέστου.

Λόγια πολλά στο ραδιόφωνο του σταθμού. Πανηγυρισμοί για την ανάπτυξη, της οποίας συνεχώς αναγγέλλεται η άφιξη. Φευ. Τα βαγόνια δέσανε. Ασπρίζουν τα μάτια, τα αυτιά ζουν με την ψευδαίσθηση του «τσαφ-τσουφ». Απογοήτευση. Τα τρένα δεν σφυρίζουν πια στη Θράκη. Κι έτσι ο Νέστος ξαναγίνεται το σύνορο. Η Ελλάδα σταματάει στον Νέστο, ισχυρίζονταν κάποιοι. Το ίδιο και το κρατικό ενδιαφέρον για την περιοχή.

Το βλέμμα έχει μείνει ακίνητο στη γέφυρα του Κόσυνθου. Σκαλώνει στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της περιοχής. Αλλοτινές μου εποχές. Τότε που τα «Πηγάδια» της ΠΑΕ Ξάνθης ευαγγελίζονταν τη λεωφόρο που οδηγούσε σε διεθνείς διαδρομές. Πλέον στένεψαν οι στράτες και το τρένο δεν διαβαίνει τον Νέστο.

Διώξε τη λύπη, παλικάρι. Ακούγεται απόμακρη η φωνή της Νταντωνάκη. Οι ήχοι της μουσικής του Χατζιδάκι αγκαλιάζουν την πόλη. Αρκεί η προτροπή να βάλει ρομαντισμό, αφήνοντας πίσω όσα πληγώνουν;