Φύγαμε με το πλοίο των εννιάμισι, επιστρέψαμε με των τεσσερισήμισι. Εκδρομή στην Αίγινα. Ουρανοκατέβατη. Θα πήγαινε ο Κίμωνας, Τετάρτη, στο σπίτι του για κάτι δουλειές, να κατεβάσει και τα ρόδια από τη ροδιά του. Είπε: «Δεν έρχεστε;». Είπαμε: «Και δεν πάμε;», τρεις-τέσσερις από την παρέα. Εντέλει, όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, μείναμε δύο, ο Μάρκος και ο επιγραφόμενος, ταξιδιώτες του καταστρώματος με φρέντο εσπρέσο σκέτο, μια Πέμπτη του Οκτώβρη, αυτού του Οκτώβρη με τη σπάνιας διάρκειας καλοκαιρινή του χερσόνησο.
Μας υποδέχτηκε ο οικοδεσπότης στο λιμάνι. Οπου και γέμισαν δύο πούλμαν με Ρουμάνους τουρίστες/προσκυνητές (ακούγεται οξύμωρο, αλλά είναι η πραγματικότητα, που ποτέ δεν της έλειψαν τα οξύμωρα) του Αγίου Νεκταρίου, στα ριζά του λόφου της Παλαιάς Χώρας, του «Μυστρά της Αίγινας» της βυζαντινής περιόδου, με τις πολλές μικρές εκκλησιές –λέγανε για 365, όσες και οι μέρες του χρόνου, έξω οι δίσεκτες– εκ των οποίων σήμερα σώζονται 40.
Μόνο που εμείς δεν πήγαμε για προσκύνημα σε κανέναν άγιο. Μια εκδρομή κάναμε, να κλέψουμε λίγο χρόνο από την Ιστορία –τη μεγάλη Ιστορία της Αίγινας– και να τέρψουμε λίγο την ψυχή μας με τη γνώση επιτόπου, με ξεναγό στο χθες, αλλά και στο σήμερα, τον οικοδεσπότη, και με δυο ούζα στην ψαραγορά προς… εμπέδωση των γνώσεων. Αριστερά μας, βγαίνοντας από το λιμάνι, η Κολώνα, τοπόσημο πολυφωτογραφημένο της Αίγινας, αρχαίο κατάλοιπο, ό,τι απέμεινε από τον εποπτεύοντα το αρχαίο λιμάνι ναό του Απόλλωνα. Στο λιμάνι επιβλητική η προτομή του Καποδίστρια, πρώτου (και τελευταίου) κυβερνήτη της Ελλάδας, με πρώτο Κυβερνείο στην Αίγινα. Λίγο παρέκει από το λιμάνι η αμμουδιά, η πλαζ, όπου εμφανίστηκε πρώτη φορά με μαγιό το άστρο της Βουγιουκλάκη που μόλις ανέτελλε, 1958· «Διακοπές στην Αίγινα», Κωνσταντάρας, Μπάρκουλης και Ανδρέας Λαμπρινός· μην ξεχνάμε τους σκηνοθέτες.
Αυτά και άλλα πολλά και άλλα τόσα είναι η Αίγινα, ιδίως η πόλη των 6.867 κατοίκων της απογραφής του 2011 (η απογραφή του 2021 δεν έχει εισέτι ολοκληρωθεί, αμφιβάλλω δε εάν ολοκληρωθεί και ποτέ με τον τρόπο που έγινε). Η άνω των 40.000 κατοίκων ως πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, πριν από το Ναύπλιο (1828). Προσφιλής τόπος παραθερισμού, αλλά και μονιμότερης διαμονής, διανοουμένων και καλλιτεχνών των νεότερων χρόνων, από τον Καζαντζάκη και τον Πικιώνη μέχρι τον Καπράλο και τον Βάρναλη, τόσους και τόσους… Κι ας σταθούμε λίγο στον τελευταίο, τον Βάρναλη. Που απαθανάτισε την Αίγινα και τις συντροφιές της (και τα κορίτσια που τόσο αγάπησε) στην ωραία, όσο και πικρή για όσα χάθηκαν και χάνονται, «Μπαλάντα του Αντρίκου», που πολύ μετά μελοποίησε και την έκανε πολύ γνωστή ο Μίκης…
«Είχε την τέντα ξομπλιαστή/ η βάρκα του καμπούρη Αντρέα/ γερμένος πλάι στην κουπαστή/ ονείρατα έβλεπεν ωραία/ η Κατερίνα και η Ζωή, τ’ Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία…». «Γεννήθηκε σαν βασίλισσα, έζησε σαν μποέμ κι έφυγε άδοξα, ανάμεσα σε ανθρώπους που ο θάνατός της τους έφερε ανακούφιση», γράφει για τη Ζηνοβία η Μαίρη Γαλάνη – Κρητικού, βαφτισιμιά της μητέρας της Ζηνοβίας, στο τρυφερά πικρό πόνημά της «Ζηνοβία Μπήτρου: η Γεωργία Σάνδη της Αίγινας, η αγαπημένη του Βάρναλη, η μποέμ, η πρωτοπόρος», περιοδική πολιτιστική έκδοση «η Αιγιναία», τεύχος 28, καλοκαίρι 2017.
ΥΓ.: Αλήθεια, ποιος νόμος είναι αυτός που επιτάσσει να χαλάσει η ιχθυαγορά της Αίγινας; «Αυθαίρετο» μνημείο έχει ξανακούσει ποτέ κανείς! Δεν με «πιάσανε». Αυθόρμητα μου βγήκε. Είναι και κάποιοι νόμοι που με διαολίζουν…
