Μακμπέθ και Οθέλοι

Μου ζήτησε ένας φίλος να ρίξω μια ματιά σε ένα σενάριο που έχει γράψει και να του πω τη γνώμη μου, αλλά του είπα ότι προτιμώ να μου πει την υπόθεση να καταλάβω πάνω κάτω προς τα πού το πάει. Μου είπε λοιπόν ότι ο βασικός του ήρωας είναι νοσηλευτής από τη Νέα Υόρκη, ο οποίος αγωνίστηκε πολύ κατά του Covid και ενώ θα μπορούσε να πάει σε ένα ωραίο ακριβό θέρετρο αυτός έμεινε στη Ν. Υόρκη για να βοηθά τους αρρώστους. Φτάνοντας στην Αθήνα με τον σύζυγό του πάει σε ένα μεγάλο κεντρικό δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας -ας πούμε στον «Ευαγγελισμό»- όπου πραγματικά έφριξε με την κατάσταση που βρίσκεται το σύστημα Υγείας στην Ελλάδα και τις δύσκολες συνθήκες όπου καλούνται οι εργαζόμενοι να κάνουν τη δουλειά τους και το καθήκον τους…

«Πώς τον λένε τον ήρωά σου» τον ρώτησα. «Σκέφτηκα να του δώσω ένα όνομα σεξπιρικό για να έχει και πνευματικότητα και ηρωισμό και να είναι και λίγο καταραμένο, ας πούμε θα μπορούσε να τον λένε Μακμπέθ». «Και γιατί να μην τον λένε Οθέλο, Ρωμαίο, Πουκ ή Σάιλοκ και θέλεις να τον λένε Μακμπέθ που είναι και γρουσούζικο γι’ αυτό και στο εξωτερικό οι θεατράνθρωποι τον λένε “The it play” για να μην αναφέρουν το όνομα που είναι γρουσούζικο;». Εκεί μου απάντησε ο φίλος μου ότι το όνομα Ρωμαίος κρύβει πολλή αυταρέσκεια και επειδή ο ήρωας είναι ήδη πολύ αυτάρεσκος θα τον γελοιοποιούσε τελείως. «Σάιλοκ αποκλείεται» μου είπε γιατί ο ήρωάς του είναι προοδευτικών προδιαγραφών και δεν θα είχε το όνομα ενός Eβραίου. Οσο για τον Πουκ δεν είναι ούτε πολύ ωραίος, ούτε πολύ ψηλός, ούτε πολύ ξεχωριστός στην εμφάνιση μόνο που για τον ήρωά του η εξωτερική εμφάνιση είναι το παν.

«Καλά» του λέω μετά, «γιατί τον βάζεις να έχει παντρευτεί έναν άντρα και δεν τον αφήνεις μοναχικό καβαλάρη αγωνιστή;». Και ο φίλος μου μου απάντησε «Ε, πώς θα γίνει θέμα και θα συζητηθεί αν δεν είχε παντρευτεί έναν άντρα; Αν ήταν μοναχικός δεν θα είχε συναίσθημα η ιστορία, αν είχε παντρευτεί γυναίκα θα ήταν πολύ συνηθισμένο. Ο καλύτερος τρόπος για να συζητηθείς άμα δεν έχεις κάτι πιο σοβαρό είναι να πετάξεις ένα τέτοιο δόλωμα στα σόσιαλ μίντια. Aλλωστε είναι γνωστό πως όπου δεν μπορεί να υπάρξει ένας αυθεντικός μύθος μπορεί να αντέξει απλό “παραμυθάκι”».

«Επειτα» του λέω «δεν είναι θράσος να βάλεις κάποιον από τη Ν. Υόρκη να κρίνει το σύστημα υγείας στην Ελλάδα που είναι δωρεάν και βρίσκουν την υγειά τους ένα σωρό άνθρωποι, ενώ η Αμερική, αν δεν κάνω λάθος, είχε τα περισσότερα θύματα από Covid από οποιαδήποτε χώρα και εκεί μόνο αν είσαι πλούσιος και καλά ασφαλισμένος μπορείς να βρεις την υγειά σου και δεν είναι όλοι ασφαλισμένοι. Οπότε μη συγκρίνουμε το ελληνικό σύστημα υγείας με το αμερικάνικο. Καλοί και άγιοι σε όλα οι Αμερικάνοι και πολύ μπροστά η Ιατρική εκεί, αλλά άλλο αυτό και άλλο πόσοι μπορούν να έχουν την ιατρική βοηθό τους. Και επιπλέον δεν μου είπες…», του λέω, «εντάξει τα άλλα ονόματα, αλλά το Οθέλος γιατί δεν ήθελες να το δώσεις στον ήρωά σου και τον έκανες Μακμπέθ;». Και μου απάντησε «Γιατί ο Οθέλος είναι ζηλιάρης και στη συγκεκριμένη ιστορία ζηλιάρηδες είναι μόνο αυτοί που μισούν τον σύζυγό του στην καινούργια του δουλειά, επειδή είναι νέος, ωραίος, καλοφτιαγμένος και αυτοδημιούργητος – όπως και ο ήρωάς μου βέβαια»… Και του απάντησα, βέβαια, «…ok».