Ο δικός μας Αντώνης. Ή μήπως όχι;

Δεν ήταν άγρια σκηνή αστυνομικής ταινίας. Δεν ήταν καν βίντεο που πάρθηκε κρυφά από κάποιον τυχαίο αυτόπτη μάρτυρα σε κάποια τοπογεωγραφία του υποκόσμου που κάνει τις βρομοδουλειές του σε σκοτεινό ξέμπαρκο λιμάνι μακριά από τα βλέμματα των περαστικών.

Ολη η κτηνωδία στο φως, υπό το βλέμμα επιβατών που ούρλιαζαν καθώς έβλεπαν τον βίαιο πνιγμό ενός άντρα από τον υπόκοσμο της διπλανής πόρτας, από τους ίδιους τους υπαλλήλους του πλοίου «Blue Horizon», έναν καπετάνιο, έναν λοστρόμο, έναν ύπαρχο και έναν αξιωματικό καταστρώματος.

Μεροκαματιάρηδες, κοινοί καθημερινοί πολίτες, που κάνουν ενίοτε τον σταυρό τους, που χαίρονται τη θαλπωρή ενός ζεστού, σπιτικού φαγητού ή ένα ουζάκι με φίλους σε συνοικιακό καφενείο.

Ανθρωποι που βουρκώνουν με ένα αγαπημένο τραγούδι. Ανθρωποι που δίπλα μας ψωνίζουν χρωματιστά τετράδια για τα εγγόνια τους, πιπίλες για τα βρέφη τους ή ένα μπουκέτο λουλούδια για τη φίλη τους.

Μεταμορφώνονται άραγε σε ανθρωποειδή κάτω από την πίεση μιας ζωής που έχει φτάσει να είναι μια μορφή έκτισης ποινής σε πολλά επίπεδα και όχι ένα δώρο που αντέχουμε να εκτιμούμε στην πράξη;

Οχι βέβαια. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν άρδην κάτω από ορισμένες συνθήκες· σιγά σιγά και ύπουλα συντελείται ο ένδον εκφασισμός, ο θρυμματισμός θεμελιωδών αξιών.

Κατανάλωση μανιώδης, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν χρήματα, εξαιτίας της φορολογικής αφαίμαξης από τους κυβερνώντες.

Κρεοφαγία μέχρι κτηνωδίας. Επικράτηση της νοοτροπίας του καναπέ, της απάθειας, του εθισμού στη φρίκη, ανεκτικότητα σε ανείπωτα εγκλήματα, όπως εκείνο των Τεμπών και της Πύλου· εγκλήματα που φυσικά κρύφτηκαν βαθιά στον βόθρο της ατιμωρησίας.

Τουριστικά θέρετρα που ασφυκτιούν από ορδές πρωτευόντων θηλαστικών με κρανία λειτουργικά μόνο ως προς τα στοιχειώδη. Στόματα που ανοίγουν για να κρώξουν και όχι για να συνομιλήσουν. Δόντια ενεργές ερπύστριες για αδιάλειπτη μάσηση.

Μίσος, θυμός, οργή, βιωμένα σε ακατέργαστη μορφή, συσσωρευμένο ψυχικό υλικό πολύ πιο επικίνδυνο από ρίψη μολότοφ. Πρόσωπα φρυγμένα, εσωτερικά φαγωμένα, ανέκφραστα, με μια μόνιμη κατήφεια ανεπίγνωστου θανάτου.

Ξερολιά απύθμενης βλακείας από τη μια και από την άλλη χαμηλή αυτοεκτίμηση, υπάρξεις πιο άδειες κι από κουφάλες δέντρων μπουκώνουμε με τα άπειρα τίποτα της παθολογικής χρήσης του διαδικτύου.

Οι συναντήσεις με δήθεν αγαπημένα πρόσωπα μόνο με όρους δούναι και λαβείν. Η ψυχική και ηθική χειραγώγηση μέσα και έξω από τον θεσμό της αγίας ελληνικής οικογένειας – η αγάπη, ο έρωτας, η αισθητική είναι προ πολλού παρωχημένα αιτήματα για γραφικούς αλαφροΐσκιωτους.

Η κατάντια της σχετικοποίησης της αξίας της ζωής ανάλογα με τα φράγκα και τη φήμη. Για μια celebrity που αργεί, ακινητοποιείται το «Blυe Horizon»· για έναν φτωχό νέο άντρα, ενεργοποιείται η έσχατη ποταπότητα του νταή υπαλλήλου που τον ρίχνει στη θάλασσα.

Δεν τελειώνει αυτή η ιλιγγιώδης παρακμή. Κι επειδή δεν τελειώνει όλο αυτό το θλιβερό θερμοκήπιο επώασης υπανθρώπων, ο Αντώνης δεν μας αξίζει να τον κλάψουμε.

Δεν είναι δικός μας ο Αντώνης· ανήκε και ανήκει στην εξόριστη χώρα των ζωντανών, εκεί που περπατούσε στα σοκάκια του Λασιθίου με την ανάλαφρη αρματωσιά της αθωότητας, με την ψυχή του να ταξιδεύει σε μια αιώρα τρυφερότητας για ένα αγριοκάτσικα ή έναν χτύπο καμπάνας σε κάλεσμα γιορτής.

Ο homo erectus, o όρθιος άνθρωπος, τώρα περπατάει στα τέσσερα και οσονούπω θα σέρνεται με την κοιλιά.

O homo sapiens, το έλλογο ον, έχει ξεβραστεί προ πολλού σε μια ξεχασμένη ακτή του Κόσμου, ναυαγός οικουμενικών αξιών και άλλων τινών πολιτιστικών επιτευγμάτων.

*Συγγραφέας